Mijn Fietstocht naar Santiago de Compostela

Mijn naam is Wim Morsink. Op dit moment ben ik (nog) 58 jaar oud en woonachtig in Eibergen in de Gelderse achterhoek. Ik ben getrouwd en heb een dochter, een schoonzoon en een prachtig kleinkind. Sophie. Ik zal Wilma (mijn vrouw), Elles (onze dochter), Ronald (onze schoonzoon) en Sophie (ons prachtige kleinkind) tijdens mijn tocht zeker missen.

Mijn foto
Naam:
Locatie: Eibergen, Netherlands

06 augustus 2005

De Drieentwintigste Dag (7 augustus 2005)

De dag van vandaag,3 goede berichten:

1. Het ging vandaag weer een stuk beter vergeleken met gisteren.
2. Morgen fiets ik (misschien) het tweede routeboek uit, dat betekent dat ik dan in Oloron Ste Marie ben.
3. Vandaag weer 80 km gefietst, in opnieuw bloedheet weer.

Vanochtend ben ik vertrokken uit Castera Verduzan. Ik had me voorgenomen er een rustige dag van te maken en te proberen met meer ontspanning te fietsen. Ik heb met opzet mijn hartslagmeter geinstalleerd en mij voorgenomen vandaag niet met een hogere hartslag te fietsen dan 130. Waarbij 120 het uitgangspunt zou moeten zijn.
Nou dit 'hartslagmanagement' heeft uitstekend gewerkt.

Het eerste deel van de dag was een min of meer aflopend traject naar Biran, het lukte mij ongeveer met 100 hartslagen p.m te fietsen 20 km lang. Steeds als de hartslag opliep nam ik 'gas' terug.
Op deze manier heb ik echt van de omgeving kunnen genieten, ook hier is het weer echt mooi.
Jan en Steiny heb ik niet meer gezien, misschien hebben zij het gisteren ook wel zwaar gehad en zitten ze ergens achter mij.
Vandaag ben ik toch wel zeker 7 of 8 wandelende pelgrims achterop gekomen, het meest opvallende vond ik dat het 5 vrouwen waren die deze tocht, volgens mij helemaal alleen maken. Ik keek hier in ieder geval wel van op.
Vanaf Biran ging het weer de heuvels in richting Montesquieu, via een heel klein landweggetje met een matig wegdek, erg mooi om te fietsen trouwens.
Je ziet er niemand en bent EEN met de omgeving.
In Montesquiou ben ik even gestopt en heb wat met twee Nederlanders gepraat.



Na ongeveer 3 tot 4 kilometer verwijst een bord Chateau Le Haget, met camping en restaurant. Het is Schitterend gelegen en omdat het toch tijd is voor een 'plat de jour' heb ik maar mijn lunch genoten.
Het blijkt dat het gehele complex wordt beheerd door Nederlanders.
Even had ik het gevoel gewoon in een stukje Nederland te zijn. Nederlandssprekende bediening, aardige mensen en veel Nederlandse gasten.
Het eten is er prima en alles ziet er verzorgd uit. Een prachtige plek om nog eens naar toe te gaan met de caravan.
Voor belangstellenden hierbij het internetadres: www.lehaget.com
Een site (en camping) die zeker een bezoekje meer dan waard is.

Na de lunch ben naar Marciac gefietst.
Hier is een groot Jazz-festival dat meerdere dagen duurt.
Het is er erg druk en warm en er zijn duizenden en nog eens duizenden bezoekers.
Erg leuk om even te zien maar ook wel erg druk.
Ik besluit door te fietsen naar Maubourguet, mijn eindpunt van vandaag. Nog wel 3 steile klimmen voor de boeg maar het moet gebeuren.
Tijdens het klimmen kan ik mijn hartslag goed managen en het lukt mij dan ook goed mijn hartslag onder de 130 te houden.
Na 3 klimmen bereik ik via een vlak stuk Maubourguet. In deze plaats is het bij alle hotels 'complet', alle chambre d'hôtes 'complet', dus nergens plaats voor mij.
De mevrouw het laatste adres waar aanklop weet een hotel 5 km verderop, hier is nog plaats en ze reserveert een kamer voor mij. Ik heb nog 5 extra kilometers in de hete zon te gaan maar dat heb ik er graag voor over.
Momenteel zit ik in Nouilhan in hotel des '3 B' met uitzicht op???....jawel de contouren van de Peryneen. Ze komen er aan.

Of het nu aan de hartslagmeter lag of aan het parcours (het maakt me niet uit) maar beter ging het!!!
Tot morgen



Klik HIER voor het weer van morgen.