De Negenentwintigste Dag (13 augustus 2005)

Vandaag toch een wat andere dag dan anders.
Het begin van de dag is weer hetzelfde. je staat op, je doet je persoonlijke verzorging en pakt alles op de fiets.
Het dagelijks ritueel is vandaag iets anders omdat ik niet kan ontbijten in dit pension, het heeft hier niet de voorzieningen.
Een en ander houdt in dat ik moet ontbijten in een Panaderia (een soort lunchroom).

Het schijnt dat er in Lizarra Estella vandaag iets te doen is.
Zoals in zoveel plaatsen in Spanje denk ik dat er hier (zoals in Pamplona) vandaag stieren door de straatjes gaan.
Alles wordt afgezet met grote zware houten hekken. Alle zijweggetjes worden afgesloten. .Het het stierengevecht is hier volgens mij erg populair. Ik had het idee dat de belangstelling voor het stierenvechten aan het afnemen, maar dat lijkt niet het geval. Overal liggen glossy bladen die alleen over stierengevechten gaan.

Ik ben blij dat ik nog de stad uit kan.


Bij het opstaan vanmorgen voelde ik me al moe, ik heb slecht geslapen.
De dag begon 'goed' ik was nog maar net de eerste bocht om of ik werd al geconfronteerd met een klim van 7 km.
Dit was niet een gewone klim maar een van de eerste categorie (voor mij althans), er lijkt dit keer echt geen eind aan te komen...
Na 5 km moet ik gewoon even van de fiets, heb me zelf helemaal 'achter adem gefietst'.
Ik heb wel eens gekscherend gezegd dat mijn wielerschoenen ook gebruikt kunnen worden als wandelschoenen, nou dat was nu wel van toepassing. Ik heb een stuk te voet af moeten leggen. Tijdens deze partiele voettocht naar Santiago de Compostella heb ik mij echter snel hersteld en heb de laatste kilometers van de klim waar geen eind aan leek te komen, goed volbracht.
Als je dan eindelijk boven bent en je verheugt op de afdaling , blijkt er nog eens een golvend traject voor je te liggen.

Uiteindelijk kom ik op een vlak stukje, via Izqueta ga ik vervolgens naar Los Arcos. Een klein dorp waar veel bedrijvigheid heerst. Het centrum is afgesloten en omgebouwd tot een echte arena, blijkbaar wordt hier vandaag ook een stierengevecht gehouden.
Van Los Arcos naar Torres del Rio.

In het routeboek staat dat er eindelijk een afdaling volgt, hier verheug ik me op.
En inderdaad ik kan nu even de spanning van mijn benen nemen. Alles is echter van korte duur helaas.
Hetbrouteboek geeft aan dat er vanaf Torres del Rio 'heuvels' zijn, voor mij zijn het echte bergen. Ik heb hier meer moeten werken dan een heel jaar op het Roessingh, het is echt zwaar hier.

Zoals aan alles komt ook hier een eind.
Ik vergeet door alle inspanningen van deze dag te vermelden dat de omgeving hier overweldigend is.Dit is bijna niet te beschrijven, dit moet je BELEVEN!!
Het heeft er alle schijn van dat ik nu het einde van de 'heuvelketen' heb bereikt. Het gaat nu via een afdaling richting Logroño.
Maar nu ook weer is het parcours zeer verassend, je daalt een stukje om dan weer vrij steil te moeten klimmen.
De consequentie is dat je veel moet schakelen van een groot naar een klein verzet. Door het vernaderend rittempo voel je dit behoorlijk in je spieren.
Ik begin ze dan ook goed te voelen en dat al na 40 km.
Ik wil kost wat kost Logroño voorbij.

Na 50 km heb ik eindelijk deze stad bereikt. De temperatuur is inmiddels hoog opgelopen. Tijd voor een versnapering en een telefoontje naar Elles. Ik ben benieuwd hoe het met haar gaat.
Wilma vertelde mij dat ze het wat rustiger aan moet doen in verband met haar zwangerschap.
In november hopen we ons tweede kleinkind te verwelkomen. Elles is niet thuis, Ronald geeft aan dat ze bij Wilma in Eibergen is. Ronald heeft vandaag de kinderkamer behangen.
Met Sophie en Ronald is ook alles OK.
Ik merk dat ik inmiddels toch ook naar het thuisfront begin te verlangen.
Het gaat nu richting Navarette. De route vanuit de stad loopt via de Camino van de wandelaars naar Santiago.
Het begin een mooi geasfalteerd pad maar verderop gaat het over in een erg moeilijk berijdbaar pad, overhard en allemaal grote keien, totaal ongeveer 11 km.
Het pad leidt langs een stuwmeer en gaat dan omgoog. Het wordt mij duidelijk dat dit geen fietspad is. Sommige stukken zijn zo steil dat het echt niet te fietsen is.
Het is een buitengewoon slechte weg, een soort 'Muur van Gerardsberghe'.

Ik ben aardig aan het eind van mijn krachten. Eindelijk bereik ik Navarette.
Met veel moeite en echt doorzetten kom ik hier aan. Gelukkig heb ik ook hier weer snel een adres gevonden om te overnachten.

Al met al heb ik er, op mijn tandvlees, 68 km uit weten te persen vandaag.
Ik kan mij een beetje spiegelen aan jongere kerels die, zonder bepakking, met mountainbikes onderweg zijn en het ook heel erg moeilijk schijnen te hebben.

Ik ben nu in 'Hostal Villa de Navarette' het hotel ligt dicht bij een pleintje. Hier is ook feest vanavond. Dus muziek voor de deur!

Nee...gelukkig niets met stieren of zo!!

Ik heb vanavond wat gewandeld in het plaatsje hier en ben even de kerk ingelopen. Op dat moment was er Spaanse mis. Ik heb deze bijgewoondeals een echte pelegrino.
Dit was een bijzondere belevenis.
Terug in het hotel heb ik genoten van een driegangen diner voor 12 €, dat is toch niet gek en dat inclusief de vina Rioja.Ik ga nu slapen, tot morgen.

Klik HIER voor het weer van morgen.