De Tweede Dag in Santiago (21 augustus 2005)

Deze foto is gemaakt met de web-cam die hier op het plein hangt, ik sta voor de fontein.

Was een heerlijke dag gisteren, dit vergeet je nooit meer.
Iedereen, die het kan, zou dit eens in zijn leven moeten ondernemen.

Nu eerst over iets anders; de weblog.

Toen het plan om een pelgrimstocht naar Santiago te maken vastere vormen begon aan te nemen bood mijn broer Jan aan om gedurende de reis een weblog bij te houden.
Nog voor ik vertrok is hij hiermee begonnen en wist een prachtige pagina te ontwerpen waarop gedurende mijn tocht iedere dag een bijgewerkt reisverslag kon worden gezet.
Toen ik vertrok zag het er allemaal al prachtig verzorgd en professioneel uit.
We spraken af dat ik iedere dag een e-mail zou zenden met het verslag van de dag. Vervolgens zou Jan de weblog bijwerken.
Het was dankzij mijn Orange M500 mogelijk iedere dag een e-mail sturen (De M500 is een combinatie van pda en telefoon).
Op wat aanloopproblemen na, heeft het perfect gewerkt.
Iedere dag lag ik ongeveer een uur tot anderhalf uur op bed om het verslag te schrijven met een aanwijspennetje op zo'n klein toetsenbordje.
De letters dansten je op een gegeven moment voor je ogen.
Als ik het verslag klaar had werd het verzonden naar Jan,dan begon zijn werk.
Eerst de route op de kaart zoeken.
Als de route in kaart gebracht is is moeten er nog foto's bij.
Jan dook het internet op en zocht net zolang totdat hij passende plaatjes had gevonden.
Hij mailde mij onlangs dat hij meer van Spanje heeft gezien dan ik en dat wil ik graag geloven.
Uren en uren is er gesurfd om het juiste materiaal bij elkaar te krijgen en dan moest de pagina nog worden opgemaakt en mijn tekst worden verwerkt, ook dat heeft veel tijd en inspanning gekost en dat elke dag opnieuw.

Als ik de volgende dag de pagina ging downloaden zag ik steeds weer een prachtig verslag vaak met foto's die ik ook zelf heb gemaakt. Het zag er steeds weer verzorgd uit.
Als ik straks thuis ben heb ik bovendien een prachtig document van mijn tocht.
Een prachtige herinnering.

Hetgeen op internet staat is slechts een impressie van iedere dag die ik heb meegemaakt.
Er is zoveel meer te vertellen maar dat is niet mogelijk. Het is niet onder woorden te brengen je moet het echt 'beleven'.
Voor mij blijven alle prachtige herinneringen, die ik zo spoedig mogelijk met mijn omgeving hoop te delen.

Ik ga nu bezig de terugreis (nee, niet per fiets)te organiseren.
Het is hier erg druk en het zal nog een hele kluif worden.

Maar dat horen jullie nog wel.