De Tweeendertigste Dag (16 augustus 2005)

Laat ik vandaag eens cijfermatig beginnen.
Vandaag afgelegd 98 kilometer. De afstand tot Santiago is (nog maar) 379 kilometer.
Tot op heden heb ik 2584 km gefietst.
De trouwe volgers van deze site zullen snel een rekensommetje gemaakt hebben en komen dan uit op 2962.
In het begin heb ik gezegd dat het totale kliometrage 2902 zou bedragen.
De verklaring is heel eenvoudig, ik ben ook wel eens, zoals jullie hebben lezen verkeeerd gereden, vandaar.
Het gemiddeld per dag is 80,74 km.
Als je de rustdag niet meetelt dan is het 83,4 km per dag.
Het aantal foto's dat ik gemaakt heb is 289.

Nu over naar de feiten van vandaag.
Zoals jullie weten ben ik geen vroege vertrekker en heb vandaag dan ook deze traditie niet verbroken.
Het is opnieuw goed fietweer, er staat wel wat wind, maar deze heb ik mee.
Het ziet er naar uit dat dit (gelukkig) de hele dag zo zal blijven.
Het gemiddelde tempo ligt hoog, dat komt o.a. omdat er weinig klimmen zijn. Wel wordt ik een aantal keren getrakteerd op vals plat.

De eerste stad die ik vanmorgen bereik is Carrión les Condes.
Het gaat uitstekend daarom besluit ik om na Carrión een routevariant te volgen die over de wandelroute van de Camino gaat (de Opportunist!).
Ik wil ook wel eens ervaren hoe het is over de wandelpaden te fietsen die door duizenden pelgrimgangers per jaar wordt gevolgd richting Santiago.


Ik wil toch ook graag zien en ervaren hoe dit is.
Het is een slechte weg om te fietsen natuurlijk en dat gaat ongeveer 18 km duren.
Allemaal kiezelsteen en keien je hoort en voelt ze onder de banden wegspringen.
Slingerend, de grote keien ontwijkend, zoek ik mijn weg op dit pad.Onvoorstelbaar hoe ver je voor je uit kunt kijken.
Ik begin me af te vragen wat dit voor de wandelende Pelgrim betekent.

Je kijkt eindeloos voor je uit, in de verte zie je de contouren van een klein dorp en het lijkt alsof je niet dichterbij komt. Er is nagenoeg geen schaduw, links en rechts onafzienbare vlaktes gemaaide korenvelden.

Ik haal veel pelgrims in.
Velen van hen hebben de knieen ingezwachteld en lopen moeizaam met hun bagage door de hete velden.
Velen met een handdoek over hun hoofd om zich te beschermen tegen de felle zon.
Velen zie je lijden als je ze voorbij rijdt.
Als ik dit zie borrelt zo nu en dan een schuldgevoel in me op omdat ik op de fiets ben.
Goed, ik heb het fietsend natuurlijk ook moeilijk, maar dan op mijn manier.

Als ik dit zo zie denk ik dat zij het zwaarder hebben dan ik.
Onder een enkele boom verzamelen ze zich om even bij te komen om vervolgens de tocht strompelend met ongetwijfeld stramme spieren de reis weer voort te zetten.

In de verte loopt een persoon, als ik dichterbij kom zie ik dat het een vrouw met bepakking is die dapper voortstappend haar einddoel Santiago wil bereiken, ik schat haar een jaar of zestig (nu is schatten niet mijn sterkste punt).
Ik informeer hoe het gaat en of ik iets voor haar kan betekenen.
Alles is OK en ze heeft niets nodig. Ze verteld dat zij uit Denemarken komt en daar in april (!) is vertrokken.
Dan valt mijn prestatie toch in het niet bij wat deze mensen presteren.
Opeeens schiet mij het volgend gedicht (gebed) te binnen dat iedere pelgrim op zijn tocht met zich mee neemt:

Heilige Jacob in mij:
Wees ons nabij tijdens onze tocht
wees onze gids tijdens de kruispunten
wees onze moed bij vermoeidheid
wees beschermer bij gevaar
wees beschutting op de Camino
wees schaduw bij warmte
wees licht in de duisternis
wees bevestiging van onze voornemens.

Wat een respect heb ik gekregen voor al die pelgrims die te voet onderweg zijn naar MIJN einddoel!
Uiteindelijk komt er na 18 km, nog helemaal onder de indruk, een eind aan dit pad.

Ik vervolg de rit over een goed wegdek.
Naast deze weg loopt het wandelpad van de Camino met steeds weer die wandelaars.
De weg die ik berijd is onafzienbaar lang, er lijkt geen einde aan te komen.
Opnieuw vraag ik me af hoe je dit als wandelaar beleeft.
Ik moet aan Frans Beutler denken die ik in Vezelay ontmoette, hij moet dit alles nog doorstaan en overwinnen. In gedachten wens ik Frans alle sterkte, suces, doorzettingsvermogen en gezondheid toe om dit te overwinnen.

Mijn tocht gaat voort richting Sahagún.
In hoog tempo. De weg is glooiend maar redelijk vlak.
Ik blijf ze zien die wandelaars, die zich door de hitte van de dag vechten.

Van Sahagún naar Mansilla de las Mulas, mijn eindpunt van vandaag.
Ik vind snel een klein naamloos pensionnetje.
Het is nog maar drie uur in de middag, een korte dag, maar toch 98 kilometer gereden.

Na het douchen gaan nog steeds mijn gedachten terug naar de 'echte' pelegrinos.
Ik heb vandaag erg veel respect voor hen gekregen in ieder geval en ben ontzettend blij dat ik vanmorgen besloten heb een deel van deze route te fietsen.

Chapeau voor alle wandelende pelegrino's op deze route!!

Tot morgen .