De Tweeentwintigste Dag (6 augustus 2005)

Zo dit was weer een dag en wat voor een.
Vandaag is de eerste dag dat ik mij niet aan de indruk kan onttrekken dat ik het klimmen steeds minder leuk ga vinden.
Ik heb deze dag puur op karakter moeten fietsen. Vandaag zat ik er echt helemaal doorheen.
Toen ik vanmorgen uit Moissac vertrok was alles oke, ik begon met een vlak stuk langs een kanaal dat parallel aan de Garonne loopt, over een zogenaamd jaagpad.
Het pad stond aangegeven als goed berijdbare gravel.Het was inderdaad goed berijdbaar maar het waren wel allemaal van die scherpe witte steentjes.
Net toen ik er aan dacht dat dit een mooi wegdek is om lek te rijden, klonk er een knal.
Een lekke band? Nee, er is op de een of andere manier een stok in mijn voorwiel gevlogen.
Mijn hele voorspatbord is vervormd en zit vast tussen het voorwiel en het frame.
Ik probeer het te repareren. Nu heeft een Koga kunstof spatborden en dat blijkt ideaal te zijn.
Na enig getrek en gesjor schiet het spatbord in zijn oorspronkelijke vorm terug. Daarna even de stangetjes bijgebogen en je ziet er niets meer van, dit is het voordeel van goed materiaal denk ik dan maar.
Na een oponthoud van twintig minuten kan ik weer door, landinwaarts richting Auvillar waar ik eerst het dal weer uit moet.
Eerst wordt ik geconfronteerd met een forse steile klim om Auvillar te bereiken en in Auvillar nog eens een klim van 9%. Hier merk ik dat ik vandaag geen 'goede benen' heb.
Ik voel iedere vezel in mijn spieren van mijn benen en ik heb nog een hele dag voor me.

Na Auvillar voert de rit verder het dal uit de heuvels in. Via St. Antoine richting Miradoux.Voor Miradoux het volgende obstakel, een klim van bijna drie kilometer met een begin van 10% als ik boven aankom ben ik bijna gesloopt, echt helemaal kapot.
Als ik Miradoux eindelijk bereik, heb ik er nog maar 36 kilometer opzitten.
Na koffie gedronken ga ik maar weer door.
Het is weer een prachtig landschap maar ik krijg het allemaal niet meer helemaal mee. Ik ben helemaal met mijzelf bezig.
De heuvels zijn erg zwaar om te fietsen, voor mijn gevoel ben ik alleen maar aan het klimmen. Het is alsof het niet ophoudt, steeds weer een korte afdaling gevolgd door een steile klim.
Ik overweeg om toch maar ergens te stoppen en onderdak te zoeken en het voor gezien te houden voor vandaag, maar opgeven komt niet in mij op.
Hieronder een kaart van het gebied waar ik momenteel zit en een overzichtskaart.
Misschien wordt het nog beter, hou ik mijzelf voor.
Nou mooi niet! Toch maar door naar Lectoure, de volgende plaats, het gaat maar niet beter.
Het is niet dat ik mij ziek voel of zo maar mijn lijf wil gewoon even niet.
Ook Lectoure bereik ik op mijn tandvlees. Ik besluit wat te eten en hoop dat het daarna beter zal gaan.
Helaas is dat niet het geval mijn lichaam blijft moeilijk doen.
Ondanks alles besluit ik toch om door te gaan richting Castéra-Verduzan.
Het zijn allemaal kleine plaatsjes en ik neem het risico dat ik daar geen onderdak vind.
Hijgend, puffend en zwetend rij ik Castéra-Verduzan binnen in de hoop dat er toch een overnachtingsmogelijkheid is.
Als ik de plaats binnenrij zie ik, na de eerste bocht, een hotel.
Gelukkig hebben ze hier een kamer vrij.
Na alles naar de kamer gesleept te hebben val ik volkomen uitgeput op het bed neer. Ik heb het helemaal gehad.

Na een halfuur bijkomen heb ik heerlijk gedouched, dat voelt al een stuk beter.
Na een goed uur ben ik weer helemaal terug op de wereld.
Morgen hoop ik dat het beter zal gaan als ik hotel des Thermes in de ochtend verlaat. Het hotel is genoemd naar de zwavelhoudende heetwaterbronnen die hier zijn.
Je kunt er thermale baden nemen, lijkt me heerlijk maar had vandaag het gevoel dat het bijna terminale baden zijn.
Dankzij alle geleverde inspanningen op deze gedenkwaardige en slopende dag, toch nog 82 km bij elkaar gefietst en niet opgegeven, deze kunnen we weer bijboeken.
Ik boek ze trouwens af, ik ben tenslotte dik over de helft!!

Tot morgen met nog 1163 km te gaan.

Klik HIER voor het weer van vandaag.