De Vierendertigste Dag (18 augustus 2005)

Gisterenavond ben ik vroeg naar bed gegaan. Vandaag belooft het een zware dag te worden. Ik moest dus vroeg uit de veren.
Toen ik even voor acht op mijn fiets stapte kon ik nog niet vermoeden dat dit de mooiste fietsdag uit mijn leven zou worden.
Om te beginnen wilde ik nog enkele foto's maken in Astorga van de mooie kathedraal en het bisschoppelijk paleis daar. Het mooie ochtendlicht was me hierbij behulpzaam.

Dan richting de Cruz de Ferro.
Het is fris, de eerste kilometers zelfs koud, maar als de weg begint op te lopen krijg je het toch warm.

Achteromkijkend zie je contouren van Astorga geleidelijk in de diepte wegzakken. De weg loopt nu nog geleidelijk op naar Castrillo de Polvazares (963 m)
dan naar El Ganso (1030 m). El Ganso is zo'n klein schilderachtig oud dorpje. Vanzelfsprekend even een foto gemaakt. De omgeving is werkelijk schitterend. Bossen en dan weer fascinerende vergezichten.
Ik klim lekker door naar Rabanal (1150 m).
In Rabanal is een mooie Auberge, gerund en onderhouden doorhet Engelse genootschap van Saint James, een mooi initiatief toch. Ik klim door naar Foncebadon. Het weer is voortreffelijk en het is bepaald een voorrecht om hier te mogen fietsen. Het is echt hooggebergte, diep in de dalen zie je kleine dorpjes liggen. Ik moet regelmatig even van de fiets om een plaatje te schieten. Ik kan de klim nog steeds goed aan.

In Foncebadon zit ik al op een hoogte van 1440 meter. In de jaren tachtig woonde hier nog slechts een herder, maar in 2000 bouwt een pionier hier een bar/alberque.
Op deze hoogte heerst in de winter hier Koning Winter met sneeuw en ijzige kou.
Het is een bijzondere sfeer daar, er zijn veel pelgrims maar ook andere toeristen.
Het uitzicht is hier werkelijk onbeschrijvelijk mooi.
In de verte kun je de top zien van de mythische Toleno. Ongelooflijk mooi. Kan me bijna niet voorstellen dat ik dit punt op eigen kracht heb bereikt.

Ik kom tijdens mijn colaatje aan de praat met twee Ierse mensen. Het blijken de twee tijdelijke beheerders te zijn van de alberque in het lager gelegen Rabanal.
Na een kort gesprek zet ik mijn tocht voort ik ben er immers nog niet.
Er volgt nog een zeer steile klim van 10 tot 14%.

Je voelt duidelijk kuit- en bovenbeenspieren, dit is het allemaal meer dan waard.
De laatste klim doet echt pijn, maar ik ga het halen.
Het weer, dat hier ook snel kan omslaan, is prachtig. Strak blauwe lucht en hierboven ongeveer 20°, perfect dus.
Na nog even zwoegen zie je het eenvoudiige ijzeren kruis op een boomstam dat de top markeert.

Een gevoel van tevredenheid, ontspanning en geluk maakt zich van je meester.

Het is hier te mooi om waar te zijn.

Het is een symbolische plek op de Camino.
De reizigers werpen hier een 'last' van zich af door het werpen van een steen.
Op de grote hoop aan de voet van de staak. Maar meer dan alleen maar stenen. De staak is omhangen met sjaals, petjes, shirts, hoofddoeken en ik weet al niet meer.
Aan de voet ook niet alleen stenen, maar alle mogelijke reliquien; schoenen, foto's, gedichten, naamplaten etc.
Maar ook fietspetten, fietskettingen, binnenbanden, buitenbanden te veel om op te noemen. Mijn steen, die ik twee dagen op mijn fiets heb meegenomen ligt er nu ook, compleet met naam en datum. Deze steen zal ook voor de eeuwigheid deel uitmaken van deze, misschien wel meest, symbolische plek van de Camino, een vreemd gevoel.

Als ik nog maar net boven ben hoor ik 'hallo Wiem'.
Het zijn Eberhard en Reinhard, die ik al eerder ontmoette, dat is in ieder geval prettig voor de foto's, maar meer dan dat.
Iedereen die hier aankomt beleeft min of meer hetzelfde. Zij beleven het net als ik.
Even later komt ook Karl Graf boven.
Dit is heel bijzonder, Karl was ik in de klim al voorbij gereden. Hij liep hard bergop. Ik dacht dat is iemand die even zijn spieren anders wil gebruiken.
Maar nee hoor Karl is op de fiets van Kleve naar de Pyreneen gereden.
Heeft daar zijn fiets gestald en is vervolgens, hardlopend, onderweg naar Santiago.
Hij legt meer dan 50 km per dag af met een minimum aan bagage.
Het is een sponsortocht voor de arme kinderen in Ghana. Hij heeft een plaquette bij zich dat hij hier moet achterlaten en ontvangt hiervoor 70 euro. in ons bijzijn plaatst hij de plaquette plateau op de hoge berg met stenen.
Geweldig! Wat een wereldprestatie levert deze Karl!!

Na dit indrukwekkende gebeuren moeten we deze bijzondere plek verlaten.
Eerst een afdalingtje en dan nog weer een forse klim voordat de echte afdaling kan beginnen. Hier heb je een adembenemend uitzicht op de vallei van El bierzo.
De grote stad Ponferrada ligt als een nietig stipje in de diepte. Ik schreef al eens dat ik mij 'boven de wereld' heb gefietst. Maar dit? Echt niet te beschrijven. Dan begint de lange afdaling.
Een gevaarlijke, met meer dan 15% omlaag.

Nu geen pijn in mijn benen maar nu in mijn handen van het remmen. Het is echt oppassen geblazen, maar wat een uitzicht!

Regelmatig gestopt om even een foto te maken. Dit maak je misschien nooit meer mee, zo mooi.
Na een aantal kilometers een klein dorpje Acebo, oud maar schilderachtig mooi. De afdaling gaat door naar Riego de Ambros. Eberhard en Reinhard zijn er ook en we besluiten samen te lunchen.
Maar eerst met sandalen en al een verkoelend voetbad in een riviertje.
Heerlijk en gezellig gelunchd. Toen door naar Ponferrada en dan richting Villafranca.

Ik besluit te stoppen als ik een klein hotelletje zie. Er is plek in hostal Corde de Lemos.
In totaal 68 km afgelegd, misschien niet de meeste maar zeker de mooiste en meest imponerende in mijn leven!!
Wat een dag! En morgen nog zo een!


Morgen meer