De Zesentwintigste Dag (10 augustus 2005)

Vandaag volgt o.a. het verslag vanr de beklimming van de Col de Somport.

Vanochtend na het ontbijt ben ik vetrokken vertrokken richting Col de Somport.
Na een klein aanloopje begint de klim, eerst vals plat met enkele pittige stukjes.
Ik voel me goed vandaag en de rustdag heeft me echt goed gedaan.

De rit voert eerst richting st. Criteau en Sarrance.
Het is werkelijk schitterend deze aanloop naar de Col de Somport en nog goed te doen ook. Vanaf hier heb je al prachtige vergezichten. Nu moet ik eerst door een dal omhoog, dit dal is links en rechts als het ware afgebakend met prachtige rotsachtige giganten. Als ik om kijk dan zie ik hoe de weg omhoog loopt.
Vervolgens ga ik door naar Accous en Lescun, het is één lange
maar prachtige klim, dit is echt genieten.In het routeboek staat dat vanaf hier het echte werk begint en dat klopt exact, de weg loopt alleen nog maar omhoog.
Niet gedacht dat het hier zo mooi kan zijn.De klim zet zich voort richting Urdoa en dan neem ik de afslag naar de Col Somport. Het gaat erg gped, ik heb er nu al 49 km opzitten.
In de verte voor mij, zie ik dat donkere wolken zich samenpakken, in de verte hoor ik het al rommelen, dat belooft niet veel goeds.
Na een korte tijd slaat het weer opeens om en het begint fiks te regenen en te onweren. Al snel vindt ik een droog plek onder een oud spoorwegviaduct. De spoorweg is niet meer in gebruik, er is sprake van dat men deze mooie lijn in ere wil herstellen.
In dit geweld, het plenst inmiddels, besluit ik het eerste deel van dit verslag te schrijven.
Na ongeveer een uur is het droog en besluit ik de tocht voort te zetten. Ik heb echter nog geen 10 minuten gefietst of er barst opnieuw plotseling een hevig onweer los.
Waar moet ik schuilen, ik zie niets.
De enige schuilplaats is onder een grote boom, niet zo verstandig bij dit noodweer, maar ja wat moet ik?
Her regenen gaat over in een gigantische hagelbui met hagelstenen ter grootte van knikkers. Om me te beschermen tegen dit natuurgeweld leg ik een handdoek over mijn hoofd.
Na een kwarier gaat de hagelbui geleidelijk over in een regenbui.
Ik besluit maar door te fietsen en zit inmiddels in de klim naar de col, zeven kilometer klimmen met stijgingspervcentage van 8 %.
Het klimmen gaat mij zeer goed af.
Op enige afstand voor mij wordt het landschap langzaam overdekt met een zeer dichte nevel.
Zo af en toe, wanneer de nevel doorzichtig wordt, zie je fragmenten van deze prachtige omgeving.
Het enige geluid wat ik nu hoor is het zoemen van de banden en het kraken van de ketting met op de achtergrond de bellen van koeien en schapen .
Een enkele keer hoor je het geluid van een auto, het duurt even en dan zie je 2 wazige koplampen uit de mist opduiken.
Het is donker, zo donker dat het licht op mijn fiets automatisch aangaat.
Dan barst weer een hevig onweer los. Ik heb het nog niet vaak zo zien regenen en hagelen. Ik kies eieren voor mijn geld en zoek beschutting onder een grote den, veel bomen zie je niet meer, ik denk dat ik al boven de boomgrens zit.
Inmiddels ben ik doorweekt en heb het koud. Het begint nu toch wel een beetje beangstigend te worden.
Het water komt kolkend de straat naar beneden, de goot naast de weg geeft het beeld van een snel stromende riviertje

Ik vraag mij af wat ik zal doen, hoe ver ben ik?, zal ik teruggaan? of moet ik gewoon afwachten? Wat is wijsheid?

Na een uur neemt de intensiteit van de bui af. Als de ergste regen voorbij is stap ik maar weer op. Na ongeveer drie kwartier zie ik in de mist een bord opdoemen; 'Spanje 400 meter'.
Dat zou betekenen dat ik de top heb bereikt en ik heb helemaal niet gemerkt dat het stijgingspercentage de laatste 2,5 kilometer 9% was.

In grijze mist zie ik vaag de vormen van een gebouw opdoemen. Het blijkt inderdaad een gebouw te zijn. Het is de grensovergang naar Spanje.
Gelukkig is er een restaurant en ik bestel koffie, een heerlijke , lekkere, warme kop koffie.
Ik maak van de gelegenheid gebruik op de toilet mij een beetje af te drogen.

Het is inmiddels is het al 18.00 uur.
Ik besluit eerst Wilma te bellen en te zeggen dat ik er ben, op de top van de Col de Somport.

Hoe nu verder? Volgens het routeboek moet er nu een lange afdaling volgen.
Ik besluit om maar weer op te stappen.
Om mij tegen de kou ,tijdens de afdaling, te beschermen heb ik mijn fleecejack aangedaan (ben toch blij dat ik dit jack niet naar Eibergen heb gestuurd!).

Nu ben ik Spanje! en........het is droog!

De afdaling is puur genieten, wat een geschenk na deze spartaanse uren.
Met 8% naar beneden over een mooie brede weg. De hoogst gemeten snelheid is 72 km per uur.

Binnen een uur ben ik in Jaca en vindt ik bij het binnenrijden van dit plaatsje een
hotel. Hotel Charlé te Jaca. ( www.euskalnet.net/maramara).

Ondanks het verschrikkelijke weer tijdens het laatste deel was de rit van vandaag de mooiste fietsdag tot nu toe. Voorheen heb ik nog nooit, op eigen kracht en in deze
omstandigheden, een col van 1632 meter bedwongen.

Na een heerlijke douche ben je de omstandigheden snel vergeten en rest het tevreden gevoel dat je, ondanks het bedwingen van een zware col en in slecht weer, toch weer 85 km hebt afgelegd.
Ik heb de hele dag geen fietser gezien.

Zal die ene (mafkees) uit Eibergen dan toch de enige zijn die deze col vandaag heeft bedwongen?

Tot morgen.

Klik HIER voor het weer van morgen.