De Zevenendertigste Dag (21 augustus 2005)

Vanaf het moment dat ik vanmorgen wakker werd ben ik al bezig met mijn aankomst.
- Je staat met dat vreemde gevoel op dat je je einddoel vandaag bereikt
- Je kunt je er geen voorstelling van maken.
- Je doet je fietskleding aan
- Je denkt 'de laatste keer deze reis'.
- Je tuigt je fiets op.
- Je ontbijt en stapt op de fiets en weer diezelfde gedachte.
- Je 'moet' nog 40 km.

Het gaat heuvel op en heuvel af, best zwaar eigenlijk dat laatste stuk, maar je voelt het niet meer. Je wilt er graag zijn.
Op de borden langs de weg tellen de kilometers voor je gevoel veel te langzaam af.
Je rijdt door een prachtige bosrijke omgeving maar je krijgt het amper nog mee.

Dan plotseling het geluid van een opstijgend vliegtuig.
Langzaam en statig wordt er een vliegtuig zichtbaar dat zojuist is opgestegen van het vliegveld in Santiago.
Ik ben bijna bij het vliegveld en dus ook bij Santiago.

Er volgt nog een een zwaar stuk, het maakt niet meer uit ik kom er toch ondanks alles.
Weer een bord 'Santiago 4 km'.
Ondanks alle kilometers die je hebt afgelegd denk je 'zo ver nog?'.
Je wilt er graag zijn.
Dan, na die laatste klim achter de top, je eerste blik op Santiago, een warm gevoel bekruipt mij en ik probeer mijn opwellende emoties onder controle te houden.
Door deze toestand vergeet ik bijna foto's te maken van de ' stad die ik bedwongen heb'.
Van verre zie je bord met 'Santiago' al staan, ik heb de stadsgrens bereikt.

Nog een foto en dan door naar het centrum. Dat is best nog wel nog een behoorlijk stuk maar het oude deel van de stad nadert snel.
Ik zie de Kathedraal al, nu het plein nog. Na even zoeken rij ik het plein op. Duizenden mensen en veel pelgrims.
Nu kan ik mijn emoties niet meer in bedwang houden en laat de tranen van blijschap en voldoening de vrije loop.
Ik ben niet de enige, velen met mij die ook net zijn aangekomen laten hun emoties de vrije loop.
Het eerste wat ik nu ga doen is Wilma bellen, Elles neemt op en ik kan haar overmand door emoties vertellen dat ik er ben.
Als ik Wilma spreek kan ik nog weinig uitbrengen en zeg dat ik later terug zal bellen.
Wat een speciale 52.000 minuten, 866 uren, 37 dagen.
Eigenlijk is het heel eenvoudig, ik heb het gehaald
De route naar Santiago is vele malen belangrijker dan Santiago zelf.
Wat heb ik veel gezien, meegemaakt, doorstaan, overwonnen en genoten.
Ik heb vele interessante mensen ontmoet en contacten gelegd.
Van alles gaat weer door je heen.
Maar boven alles; wat heb ik Wilma, Elles, Ronald, Sophie, de familie en bekenden gemist.Ondanks het feit dat mij nooit alleen heb gevoeld miste ik alles en iedereen wel. Dit alles gaat door je heen.
Na een minuut of tien in gedachten te zijn verzonken gaat het weer.
Tijd voor een foto. Mensen genoeg. Ik ga op zoek naar een fontein op de Plaza de Paterias, daar moet een web-cam hangen.
Ik heb mijn broer Jan gebeld om te zeggen dat ik er was. Hij heeft me gezien maar het beeld niet vast kunnen leggen, geloof ik.
Ik ga door naar het officiele pelgrimskantoor om mijn Credencial de Perigrino, met al de mooi stempels, te laten verzilveren en de Oorkonde op te halen.
Wat een drukte, na anderhalf uur is het eindelijk mijn beurt en kan ik de oorkonde in ontvangst nemen.
De Oorkonde heb ik direct laten plastificeren en in een koker meegenomen.
Tot mijn grote verrassing zijn Eberhard en Reinhard er ook, we hebben heerlijk gelunched.
Het is nu tijd voor een hotel.
Er zijn hier veel hotels maar allemaal erg duur.
Ik ben weer op de fiets gestapt en richting vliegveld gereden, daar vindt ik een bugettair haalbaar hotel.
Kamer met bad en...het hotel heeft een zwembad.
Morgenvroeg ga ik de terugreis organiseren, maar nu eerst in bad.
Morgen meld ik me nog eens met een vervolg.

Vanmorgen ben ik om ongeveer 11.30 uur in Santiago de Compostella gearriveeerd.