Mijn Fietstocht naar Santiago de Compostela

De Derde Dag in Santiago (22 augustus 2005)

2005-08-23T19:32:00.000+02:00

Ik ben vanmorgen even in het centrum geweest.
Toen ik het plein voor de kathedraal liep heb ik 2 jonge Duitsers ontmoet die ik een week geleden ook al eens ontmoet heb.
De jonge dame had toen last van haar knie, maar ze heeft het gehaald !
Ze vonden het erg leuk dat ik er was. Heb ze wegwijs kunnen maken en heb ze naar het pelgrimskantoor gebracht en op hun fietsen gepast. Toen alles afgehandeld was hebben wij gegevens uitgewisseld. Weer een leuke ervaring.

Terwijk ik daar sta te wachten komt er een wat ouder Duits echtbaar binnen. Dit echtpaar heb ik ontmoet tussen Melida en Azurgo. Ze zagen er wat hopeloos uit omdat ze geen pension konden vinden om te overnachten. Ik heb ze toen geadviseerd een taxi te bellen of een auto aan te houden en zo naar Azurgo te gaan.
Dat hebben ze ook gedaan en zijn dus vandaag ook gearriveerd.

Als ik terug richting hotel ga, kom ik een Belgische man met zijn dertienjarige zoon tegen. Gisterenavond heb ik met die 2 gegeten.
Als ik eindelijk onderweg ga richting hotel ontmoet ik na 2 kilometer Karl Graf, die ik op de Cruz de Ferro heb ontmoet.
Dat was die Karl, die hardlopend onderweg is naar Santiago voor de kinderen in Ghana. Hij is blij mij te zien en vraagt of ik de weg weet. Ik besluit om samen met hem hardlopend de laatste twee kilometer af te leggen en heb hem zo de weg naar de Kathedraal gewezen.
Hij wilde er om 12 uur zijn om de mis bij te wonen maar was te laat.
Hij had zich vanmorgen verslapen en was ook al een beetje te laat voor een interview dat door de Spaanse TV vanmorgen isopgenomen.
En weet je wie de tolk was? Eberhard, die Spaans spreekt, die ik ook al verschillende keren ontmoette.
Na vanochtend weet ik zeker dat toeval niet bestaat!
Ik ben samen met Karl op het plein geweest en heb met zijn camara foto's van hem gemaakt, ook is er een foto van ons samen gemaakt. De foto's van hem komen in een Duitse krant, en ik heb ze mogen maken.
Daarna zijn wj de Kathedraal bnen gegaan omdat hij graag de mis bij wilde wonen.
Het blijkt dat de hoofdingang gesloten is, gelukkg wist ik een zij-ingang waar we naar binnen konden.
De Kathedraal zit afgeladen vol.
We weten ons echter naar een plaats te manoevreren begeven waar hij een goed zicht heeft op het altaar.
Daar neem ik, in stilte, afscheid van deze zeer bijzondere man.
Het was voor mij een voorrecht de laatste kilometers met hem samen af te leggen.
Als we terug zijn zullen we kontakt met elkaar opnemen.

Zoals het er nu voor staat ga ik met de bus van CycleTours terug naar Nederland.

De opstapplaats is Logrono (ruim 500 km van Santiago). Ik denk er aan een auto te huren en daar naar toe te rijden.
De bus vertrekt op zaterdagavond omstreeks 21.30 uur en kom aanin Utrecht op zondagavond omstreeks 18.15 uur.
Ik hoop dan zondagavond tussen 20.00 en 21.00 uur thuis te zijn.

De Tweede Dag in Santiago (21 augustus 2005)

2005-08-22T09:56:00.000+02:00

Deze foto is gemaakt met de web-cam die hier op het plein hangt, ik sta voor de fontein.

Was een heerlijke dag gisteren, dit vergeet je nooit meer.
Iedereen, die het kan, zou dit eens in zijn leven moeten ondernemen.

Nu eerst over iets anders; de weblog.

Toen het plan om een pelgrimstocht naar Santiago te maken vastere vormen begon aan te nemen bood mijn broer Jan aan om gedurende de reis een weblog bij te houden.
Nog voor ik vertrok is hij hiermee begonnen en wist een prachtige pagina te ontwerpen waarop gedurende mijn tocht iedere dag een bijgewerkt reisverslag kon worden gezet.
Toen ik vertrok zag het er allemaal al prachtig verzorgd en professioneel uit.
We spraken af dat ik iedere dag een e-mail zou zenden met het verslag van de dag. Vervolgens zou Jan de weblog bijwerken.
Het was dankzij mijn Orange M500 mogelijk iedere dag een e-mail sturen (De M500 is een combinatie van pda en telefoon).
Op wat aanloopproblemen na, heeft het perfect gewerkt.
Iedere dag lag ik ongeveer een uur tot anderhalf uur op bed om het verslag te schrijven met een aanwijspennetje op zo'n klein toetsenbordje.
De letters dansten je op een gegeven moment voor je ogen.
Als ik het verslag klaar had werd het verzonden naar Jan,dan begon zijn werk.
Eerst de route op de kaart zoeken.
Als de route in kaart gebracht is is moeten er nog foto's bij.
Jan dook het internet op en zocht net zolang totdat hij passende plaatjes had gevonden.
Hij mailde mij onlangs dat hij meer van Spanje heeft gezien dan ik en dat wil ik graag geloven.
Uren en uren is er gesurfd om het juiste materiaal bij elkaar te krijgen en dan moest de pagina nog worden opgemaakt en mijn tekst worden verwerkt, ook dat heeft veel tijd en inspanning gekost en dat elke dag opnieuw.

Als ik de volgende dag de pagina ging downloaden zag ik steeds weer een prachtig verslag vaak met foto's die ik ook zelf heb gemaakt. Het zag er steeds weer verzorgd uit.
Als ik straks thuis ben heb ik bovendien een prachtig document van mijn tocht.
Een prachtige herinnering.

Hetgeen op internet staat is slechts een impressie van iedere dag die ik heb meegemaakt.
Er is zoveel meer te vertellen maar dat is niet mogelijk. Het is niet onder woorden te brengen je moet het echt 'beleven'.
Voor mij blijven alle prachtige herinneringen, die ik zo spoedig mogelijk met mijn omgeving hoop te delen.

Ik ga nu bezig de terugreis (nee, niet per fiets)te organiseren.
Het is hier erg druk en het zal nog een hele kluif worden.

Maar dat horen jullie nog wel.

De Zevenendertigste Dag (21 augustus 2005)

2005-08-20T19:49:00.000+02:00

Vanaf het moment dat ik vanmorgen wakker werd ben ik al bezig met mijn aankomst.
- Je staat met dat vreemde gevoel op dat je je einddoel vandaag bereikt
- Je kunt je er geen voorstelling van maken.
- Je doet je fietskleding aan
- Je denkt 'de laatste keer deze reis'.
- Je tuigt je fiets op.
- Je ontbijt en stapt op de fiets en weer diezelfde gedachte.
- Je 'moet' nog 40 km.

Het gaat heuvel op en heuvel af, best zwaar eigenlijk dat laatste stuk, maar je voelt het niet meer. Je wilt er graag zijn.
Op de borden langs de weg tellen de kilometers voor je gevoel veel te langzaam af.
Je rijdt door een prachtige bosrijke omgeving maar je krijgt het amper nog mee.

Dan plotseling het geluid van een opstijgend vliegtuig.
Langzaam en statig wordt er een vliegtuig zichtbaar dat zojuist is opgestegen van het vliegveld in Santiago.
Ik ben bijna bij het vliegveld en dus ook bij Santiago.

Er volgt nog een een zwaar stuk, het maakt niet meer uit ik kom er toch ondanks alles.
Weer een bord 'Santiago 4 km'.
Ondanks alle kilometers die je hebt afgelegd denk je 'zo ver nog?'.
Je wilt er graag zijn.
Dan, na die laatste klim achter de top, je eerste blik op Santiago, een warm gevoel bekruipt mij en ik probeer mijn opwellende emoties onder controle te houden.
Door deze toestand vergeet ik bijna foto's te maken van de ' stad die ik bedwongen heb'.
Van verre zie je bord met 'Santiago' al staan, ik heb de stadsgrens bereikt.

Nog een foto en dan door naar het centrum. Dat is best nog wel nog een behoorlijk stuk maar het oude deel van de stad nadert snel.
Ik zie de Kathedraal al, nu het plein nog. Na even zoeken rij ik het plein op. Duizenden mensen en veel pelgrims.
Nu kan ik mijn emoties niet meer in bedwang houden en laat de tranen van blijschap en voldoening de vrije loop.
Ik ben niet de enige, velen met mij die ook net zijn aangekomen laten hun emoties de vrije loop.
Het eerste wat ik nu ga doen is Wilma bellen, Elles neemt op en ik kan haar overmand door emoties vertellen dat ik er ben.
Als ik Wilma spreek kan ik nog weinig uitbrengen en zeg dat ik later terug zal bellen.
Wat een speciale 52.000 minuten, 866 uren, 37 dagen.
Eigenlijk is het heel eenvoudig, ik heb het gehaald
De route naar Santiago is vele malen belangrijker dan Santiago zelf.
Wat heb ik veel gezien, meegemaakt, doorstaan, overwonnen en genoten.
Ik heb vele interessante mensen ontmoet en contacten gelegd.
Van alles gaat weer door je heen.
Maar boven alles; wat heb ik Wilma, Elles, Ronald, Sophie, de familie en bekenden gemist.Ondanks het feit dat mij nooit alleen heb gevoeld miste ik alles en iedereen wel. Dit alles gaat door je heen.
Na een minuut of tien in gedachten te zijn verzonken gaat het weer.
Tijd voor een foto. Mensen genoeg. Ik ga op zoek naar een fontein op de Plaza de Paterias, daar moet een web-cam hangen.
Ik heb mijn broer Jan gebeld om te zeggen dat ik er was. Hij heeft me gezien maar het beeld niet vast kunnen leggen, geloof ik.
Ik ga door naar het officiele pelgrimskantoor om mijn Credencial de Perigrino, met al de mooi stempels, te laten verzilveren en de Oorkonde op te halen.
Wat een drukte, na anderhalf uur is het eindelijk mijn beurt en kan ik de oorkonde in ontvangst nemen.
De Oorkonde heb ik direct laten plastificeren en in een koker meegenomen.
Tot mijn grote verrassing zijn Eberhard en Reinhard er ook, we hebben heerlijk gelunched.
Het is nu tijd voor een hotel.
Er zijn hier veel hotels maar allemaal erg duur.
Ik ben weer op de fiets gestapt en richting vliegveld gereden, daar vindt ik een bugettair haalbaar hotel.
Kamer met bad en...het hotel heeft een zwembad.
Morgenvroeg ga ik de terugreis organiseren, maar nu eerst in bad.
Morgen meld ik me nog eens met een vervolg.

Vanmorgen ben ik om ongeveer 11.30 uur in Santiago de Compostella gearriveeerd.

De zesendertigste Dag (20 augustus 2005)

2005-08-20T19:25:00.000+02:00

Toen ik vanmorgen opstond realiseerde ik me dat dit de laatste volledige fietsdag zou worden. Dat is toch een beetje een vreem gevoel.
De fietsdag is in 35 dagen tijd toch een beetje een gewenning geworden.
Morgen nog een stukje van ongeveer 40 kilometer en dan heb ik mijn einddoel bereikt en is er een eind gekomen aan een schitterende trektocht door Nederland, Belgie, Frankrijk en Spanje.

Morgen dus naar de plek waarvoor ik het allemaal deed.
Eigenlijk kan ik het me niet voorstellen maar dat zal ik morgen dus ervaren.
Ik vind het fijn om op zondag aan te komen, waarom weet ik niet, dat is gewoon gevoelsmatig.

De dag van vandaag begon erg koud, ik heb dan ook gedurende de eerste uren mijn fleecejack aangehad.
Eigenlijk ook de eerste dag dat ik blij was dat er na 3 km al geklommen moest worden, kon ik mijzelf een beetje warm fietsen.
Het was vandaag een beetje een saaie dag en heb dan ook weinig meegemaakt eigenlijk. In totaal heb ik vandaag 92 km bij elkaar gefietst.
Na de twee achterliggende dagen was ik toch wel toe aan een dag met iets minder klimmen. Nou vandaag dus mooi niet, het was weer een moeilijke etappe met veel berg op.
Ik heb de kilometers eens bij elkaar opgeteld. Van de 92 km fietsen moest ik vandaag toch nog ongeveer 40 km bergop worden gefietst, waarvan EEN klim meer dan 12 km lang was.
De omgeving ziet er weer anders uit. Ik kan het het beste omschrijven als een beetje Ardennen-achtig met Oostenrijkse accenten.
Veel groen en veel bossen. Mooi om doorheen te fietsen.
Van Samos ben ik eerst naar Sarria gegaan en vervolgens naar Portomarin, toen door naar Palas de Rei.
Aangekomen in deze plaats, heb ik besloten door te fietsen naar Melide en daar een hotel te zoeken.
Mooi niet dus, slecht één hotel maar geen plek.
Ik heb toen besloten de grote weg te volgen richting Arzúa in de hoop onderweg een hotel te vinden.
Dat voelt toch niet lekker, je hebt je er op ingesteld om de stoppen en je moet nog steeds door over een weg die alleen maar klimt en soms een beetje daalt.
Dat doet op alle fronten pijn, vooral mentaal. Uiteindelijk zal blijken dat ik tot Arzúa moet doorfietsen om een overnachtingsplaats te vinden.
Vlak na weer zo'n zware zag ik eindelijk een 'Hostal' en ze hadden nog plek ook.

Morgen wordt het dus een erg bijzondere dag. Ik ben erg benieuwd hoe die zal verlopen, ik kan me er geen voorstelling van maken.
Maar fantastich zal het zijn, zonder twijfel!!

Ik hoop dan ook morgen na de middag in Santiago de Compostella aan te komen.

Met een beetje geluk kunnen jullie mij zien op de webcam die aanwezig is de Plaza de Praterias live! (Klik op Plaza de Praterias)
Om 22.00u wordt de webcam meestal uitgeschakeld wegens te donker buiten maar dan hoop ik toch wel gearriveerd te zijn.

Tot morgen

De Vijfendertigste Dag ( 19 augustus 2005)

2005-08-19T19:04:00.000+02:00

Hoe dichter ik bij Santiago de Compostella hoe lekkerder ik mij ga voelen.
De reis begint nu echt op te schieten, nu nog 135 km te gaan.
Vandaag heb ik 86 km afgelegd.

De rit van vandaag staat in het teken van de laatste beklimmingen.

De Cebreiro en De Alto de Poio moeten worden bedwongen.
Ik ben daarom vanmorgen om 8 uur vertrokken uit Ponferrada.

Vanacht ben ik echt geschrokken.
Ik was net goed en wel ingeslapen toen ik wreed wakker gemaakt werd door een enorme knal.
Ik zat opeens rechtop in mijn bed. Chaotisch vliegen allerlei situaties door je heen; een aansalg, explosie, aardebeving?
Als ik naar het raam ren om te zien wat er aan de hand is, zie ik dat op het plein schuin tegenover het hotel een grote menigte staan.
Als ik op mijn horloge kijk zie ik dat het pas middernacht is, ik heb het gevoel al uren geslapen te hebben.

Plotseling herhalen de knallen zich en het hele plein is kort verlicht, gracieus, in een vloeiende beweging, kruipen allerlei vuurpijlen naar boven om dan met een luide knal uit elkaar te spatten.
Het licht laat duidelijk de conturen van de gebouwen in de directe omgeving zien. Steeds weer veranderen de gebouwen van kleur om dan weer op te lossen in het nachtelijk duister.

Vanuit mijn raam op de eerste etage vroeg ik de hoteleigenaar, die voor het hotel stond te kijken, er aan de hand was. Hij vertelde dat het vandaag een regionale feestdag is dat dan traditiegetrouw een vuurwerk wordt afgestoken.
Na ongeveer een kwartier was de rust teruggekeerd en kon ik mijn slaap hervatten.

Toen ik vanmorgen vertrok was het opnieuw koud. Maar dat was maar van korte duur.
Ik had net even de tijd om in te fietsen of de eerste klim diende zich al aan voor Villafranca.

Stevig klimmetje is het. Vanaf Villafranca loopt de weg geleidelijk op, steeds weer de snelweg A6 kruisend richting Ambasmestas. De snelweg hier is volgens mij nieuw en kent diverse hoge overspanningen en viaducten. Bouwtechnisch kunnen ze er hier wat van. Vanaf Ruitelán begint het serieus te worden het traject is vanaf hier continue tussen de 6 en 7%. Tot aan Castro dan wordt het 8 tot 9%.
Vanaf Puerto Pedrifata wordt het echt serieus de weg loopt nu 9 tot 10% op.het verradelijke van deze klim is dat naarmate de afstand vordert het stijgingpercentage toeneemt. Oftewel naar mate de vermoeidheid toeneemt, neemt ook het sejigingpercentage toe.
Op het laatste stuk naar Cebreiro kraakt alles, je ketting, het stuur waaraan je steun zoekt en je botten.
Alles gaat pijn doen, je benen, je armen, je rug.

Ik ben mensen voorbij gereden (ja, ja) die van vermoeidheid de fiets in de berm wierpen en er uitgeput bij neervielen.

En bij Cebreiro denk je dat het bijna gedaan is (ik zit nu op 1300 meter), nee hoor we dalen even kort en dan meteen de Alto Poio er achteraan, nog een paar kleine afdalingen en weer omgoog, uiteindelijk bereik je de top. Volkomen gesloopt strijk je op een terras neer.

Ik vond het de moeilijkste beklimming van deze reis omdat het stijgingpercentage alleen maar oploopt en er is geen moment waarop je je benen even kunt ontspannen daarnaast stond er een forse tegenwind, die maakte de beklimming nog eens extra zwaar.
De kick is echter dat ik deze klim, in totaal 42 kilometer lang, in zijn geheel fietsend heb afgelegd.
Dat geeft aan de top, hoe kapot je daar ook aankomt een erg voldaan gevoel.
Dan eindelijk een afdaling. Een snelle over een brede weg.
Jammer dat er zo'n sterke, vlagerige wind staat. Maar goed de elementen hebben we niet in de hand.
Vanmorgen bij het vertrek had ik me al voorgenomen om door te fietsen naar Samos en daar te overnachten.
Waarom? Wilma en ik hebben hele fijne herinneringen aan het Griekse eiland Samos.
Hier hebben we samen een onvergetelijke vakantie doorgebracht. Ik ben dus weer in Samos, dit keer (jammer genoeg) zonder Wilma !In Samos is het weer direct raak in hotel Victoria is een plekje voor me.
Ik bestel een pilsje en kom al snel in gesprek met Rudy, een Oostenrijker die te voet onderweg is van Oostenrijk naar Santiago.
Hij heeft deze route al meerdere keren gefietst en loopt de Camino nu. Rudy is ernstig ziek geweest, had keelkanker.
Hij is er van overtuigd dat het sporten, fietsen en lopen, een grote bijdrage heeft geleverd om deze ziekte te overwinnen.
Prachtig toch zo'n instelling en dit soort mannen.
We hebben afgesproken contact te houden en elkaars foto's per e-mail uit te wisselen zodra we weer thuis zijn.
Het was al met al een dagje behoorlijk zwoegen en doorwerken.
Na de douche en een pilsje maakt de vermoeidheid plaats voor tevredenheid .
Al met al was het weer een mooie.
Kan me bijna niet voorstellen dat ik over een dag of twee Santiago heb bereikt en dat het eind van deze bijzondere tocht zo langzamerhand in zicht komt!!

Tot morgen.

De Vierendertigste Dag (18 augustus 2005)

2005-08-07T15:24:00.000+02:00

Gisterenavond ben ik vroeg naar bed gegaan. Vandaag belooft het een zware dag te worden. Ik moest dus vroeg uit de veren.
Toen ik even voor acht op mijn fiets stapte kon ik nog niet vermoeden dat dit de mooiste fietsdag uit mijn leven zou worden.
Om te beginnen wilde ik nog enkele foto's maken in Astorga van de mooie kathedraal en het bisschoppelijk paleis daar. Het mooie ochtendlicht was me hierbij behulpzaam.

Dan richting de Cruz de Ferro.
Het is fris, de eerste kilometers zelfs koud, maar als de weg begint op te lopen krijg je het toch warm.

Achteromkijkend zie je contouren van Astorga geleidelijk in de diepte wegzakken. De weg loopt nu nog geleidelijk op naar Castrillo de Polvazares (963 m)
dan naar El Ganso (1030 m). El Ganso is zo'n klein schilderachtig oud dorpje. Vanzelfsprekend even een foto gemaakt. De omgeving is werkelijk schitterend. Bossen en dan weer fascinerende vergezichten.
Ik klim lekker door naar Rabanal (1150 m).
In Rabanal is een mooie Auberge, gerund en onderhouden doorhet Engelse genootschap van Saint James, een mooi initiatief toch. Ik klim door naar Foncebadon. Het weer is voortreffelijk en het is bepaald een voorrecht om hier te mogen fietsen. Het is echt hooggebergte, diep in de dalen zie je kleine dorpjes liggen. Ik moet regelmatig even van de fiets om een plaatje te schieten. Ik kan de klim nog steeds goed aan.

In Foncebadon zit ik al op een hoogte van 1440 meter. In de jaren tachtig woonde hier nog slechts een herder, maar in 2000 bouwt een pionier hier een bar/alberque.
Op deze hoogte heerst in de winter hier Koning Winter met sneeuw en ijzige kou.
Het is een bijzondere sfeer daar, er zijn veel pelgrims maar ook andere toeristen.
Het uitzicht is hier werkelijk onbeschrijvelijk mooi.
In de verte kun je de top zien van de mythische Toleno. Ongelooflijk mooi. Kan me bijna niet voorstellen dat ik dit punt op eigen kracht heb bereikt.

Ik kom tijdens mijn colaatje aan de praat met twee Ierse mensen. Het blijken de twee tijdelijke beheerders te zijn van de alberque in het lager gelegen Rabanal.
Na een kort gesprek zet ik mijn tocht voort ik ben er immers nog niet.
Er volgt nog een zeer steile klim van 10 tot 14%.

Je voelt duidelijk kuit- en bovenbeenspieren, dit is het allemaal meer dan waard.
De laatste klim doet echt pijn, maar ik ga het halen.
Het weer, dat hier ook snel kan omslaan, is prachtig. Strak blauwe lucht en hierboven ongeveer 20°, perfect dus.
Na nog even zwoegen zie je het eenvoudiige ijzeren kruis op een boomstam dat de top markeert.

Een gevoel van tevredenheid, ontspanning en geluk maakt zich van je meester.

Het is hier te mooi om waar te zijn.

Het is een symbolische plek op de Camino.
De reizigers werpen hier een 'last' van zich af door het werpen van een steen.
Op de grote hoop aan de voet van de staak. Maar meer dan alleen maar stenen. De staak is omhangen met sjaals, petjes, shirts, hoofddoeken en ik weet al niet meer.
Aan de voet ook niet alleen stenen, maar alle mogelijke reliquien; schoenen, foto's, gedichten, naamplaten etc.
Maar ook fietspetten, fietskettingen, binnenbanden, buitenbanden te veel om op te noemen. Mijn steen, die ik twee dagen op mijn fiets heb meegenomen ligt er nu ook, compleet met naam en datum. Deze steen zal ook voor de eeuwigheid deel uitmaken van deze, misschien wel meest, symbolische plek van de Camino, een vreemd gevoel.

Als ik nog maar net boven ben hoor ik 'hallo Wiem'.
Het zijn Eberhard en Reinhard, die ik al eerder ontmoette, dat is in ieder geval prettig voor de foto's, maar meer dan dat.
Iedereen die hier aankomt beleeft min of meer hetzelfde. Zij beleven het net als ik.
Even later komt ook Karl Graf boven.
Dit is heel bijzonder, Karl was ik in de klim al voorbij gereden. Hij liep hard bergop. Ik dacht dat is iemand die even zijn spieren anders wil gebruiken.
Maar nee hoor Karl is op de fiets van Kleve naar de Pyreneen gereden.
Heeft daar zijn fiets gestald en is vervolgens, hardlopend, onderweg naar Santiago.
Hij legt meer dan 50 km per dag af met een minimum aan bagage.
Het is een sponsortocht voor de arme kinderen in Ghana. Hij heeft een plaquette bij zich dat hij hier moet achterlaten en ontvangt hiervoor 70 euro. in ons bijzijn plaatst hij de plaquette plateau op de hoge berg met stenen.
Geweldig! Wat een wereldprestatie levert deze Karl!!

Na dit indrukwekkende gebeuren moeten we deze bijzondere plek verlaten.
Eerst een afdalingtje en dan nog weer een forse klim voordat de echte afdaling kan beginnen. Hier heb je een adembenemend uitzicht op de vallei van El bierzo.
De grote stad Ponferrada ligt als een nietig stipje in de diepte. Ik schreef al eens dat ik mij 'boven de wereld' heb gefietst. Maar dit? Echt niet te beschrijven. Dan begint de lange afdaling.
Een gevaarlijke, met meer dan 15% omlaag.

Nu geen pijn in mijn benen maar nu in mijn handen van het remmen. Het is echt oppassen geblazen, maar wat een uitzicht!

Regelmatig gestopt om even een foto te maken. Dit maak je misschien nooit meer mee, zo mooi.
Na een aantal kilometers een klein dorpje Acebo, oud maar schilderachtig mooi. De afdaling gaat door naar Riego de Ambros. Eberhard en Reinhard zijn er ook en we besluiten samen te lunchen.
Maar eerst met sandalen en al een verkoelend voetbad in een riviertje.
Heerlijk en gezellig gelunchd. Toen door naar Ponferrada en dan richting Villafranca.

Ik besluit te stoppen als ik een klein hotelletje zie. Er is plek in hostal Corde de Lemos.
In totaal 68 km afgelegd, misschien niet de meeste maar zeker de mooiste en meest imponerende in mijn leven!!
Wat een dag! En morgen nog zo een!

Morgen meer

De Drieendertigste Dag (17 augustus 2005)

2005-08-07T15:23:00.000+02:00

Door een technische storing is het verslag iets later.

Gisteren na het douchen ben ik nog lang met mijn gedachten bij het gebies Tierra de Campos geweest.
De dag van gisteren heeft op de een of andere manier heel veel indruk op me gemaakt.

Ik denk nog steeds dat ik best tevreden mag zijn met mijn eigen prestatie, maar wat ik gisteren heb ervaren is uniek.
Wat hebben die mensen een doorzettingsvermogen.
Hier moet toch een drive achter zitten die weer voor iedere deelnemer verschillend zal zijn.

Gisteren bij het binnenrijden van El Burgo Ranero ontmoette ik twee Duitsers op de fiets onderweg van de Pyreneen naar Santiago.
Na een kort gesprek vervolgden we onze weg.
Zij wilden doorfietsen naar León.
Een van hen ontmoette ik echter opnieuw in Mansilla, ze hadden León niet gehaald omdat Eberhard Schneider een slag in zijn wiel had gereden.
De fiets was is bij een fietsenmaker ter reparatie. Hij moest een uur wachten.
Samen zijn we naar een cafeetje gegaan om iets te drinken, dat was erg gezellig.
We hebben veel informatie en ook de kaartjes uitgewisseld, erg interessant. Hij woont in Bad Sückingen en is leraar op een Hochschule. Hij nodigde Wilma en mij van harte uit eens naar hem toe te komen om ervaringen uit te wisselen. Dat moeten wij zeker doen.
Hij heeft mij toegezegd het verslag van zijn reis, in de vorm van een Powerpointpresentatie via e-mail toe te sturen.

Vanmorgen ben ik na de dagelijkse rituelen richting León geleden.
Het landschap wordt steeds meer glooiend en ik heb nu de wind tegen. Dat wordt weer werken geblazen.
Het binnenrijden van Leon is een geweldige ervaring. Al van verre zie deze grote stad in het dal liggen.
In een lange afdaling zoef je er naar toe. Omdat het zo een prachtige stad is besluit ik maar eens de tourists te zijn. Heb de tijd genomen om deze stad te bezichtingen. De prachtige Kathedraal en andere bezienswaardigheden. In korte tijd ontmoette ik zo ongeveer de hele wereld; Twee Japanners, een Canadees, een Amerikaan, een Mexicaan (werkte bij Akzo-Nobel in Mexico en was al eens in Sassenheim geweest).
Ik werd waarschijnlijk steeds aangesprokenomdat door de stad liep met mijn fiets aan de hand en dat baarde waarschijnlijk opzien.
Dat was een tegenvaller, men was meer in mijn Koga geinteresserd dan in mij.
Vol bewondering werd mijn fiets geobserveerd en velen wilden er graag een foto van maken hetgeen ik natuurlijk prima vond. Een aantal keren moest ik er zelf op gaan zitten.

Onderweg heb ik dit fenomeen ook al een aantal keren meegemaakt.
Het leek er wel op alsof ik een bezienswaardigheid op zich was. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het ook nog leuk vond ook.
Na twee uurtjes León en weer een onverwachtte ervaring rijker gaat de rit door richting San Martin en Hospital de Orbigo naar Astorga.
Dan weer op en dan weer even af, maar meer op dan af.
Een stukje training voor de dag van morgen, dan moet de Cruz de Ferro (1500 meter), door middel van een moeilijke klim, worden bedwongen.
Het binnenrijden van Astorga lijkt op het binnenrijden van Leon allen moet er in Astorga een klim van 13% worden gemaakt om het centrum te bereiken.

Hier vind ik redelijk snel een hotel 'Hostal Restaurante Coruña'.

Nu voorbereiden op de lange zware dag van morgen. De dag waarop ik op mijn 'super Koga' de Cruz de Ferro ga overwinnen!!

De Tweeendertigste Dag (16 augustus 2005)

2005-08-07T15:22:00.000+02:00

Laat ik vandaag eens cijfermatig beginnen.
Vandaag afgelegd 98 kilometer. De afstand tot Santiago is (nog maar) 379 kilometer.
Tot op heden heb ik 2584 km gefietst.
De trouwe volgers van deze site zullen snel een rekensommetje gemaakt hebben en komen dan uit op 2962.
In het begin heb ik gezegd dat het totale kliometrage 2902 zou bedragen.
De verklaring is heel eenvoudig, ik ben ook wel eens, zoals jullie hebben lezen verkeeerd gereden, vandaar.
Het gemiddeld per dag is 80,74 km.
Als je de rustdag niet meetelt dan is het 83,4 km per dag.
Het aantal foto's dat ik gemaakt heb is 289.

Nu over naar de feiten van vandaag.
Zoals jullie weten ben ik geen vroege vertrekker en heb vandaag dan ook deze traditie niet verbroken.
Het is opnieuw goed fietweer, er staat wel wat wind, maar deze heb ik mee.
Het ziet er naar uit dat dit (gelukkig) de hele dag zo zal blijven.
Het gemiddelde tempo ligt hoog, dat komt o.a. omdat er weinig klimmen zijn. Wel wordt ik een aantal keren getrakteerd op vals plat.

De eerste stad die ik vanmorgen bereik is Carrión les Condes.
Het gaat uitstekend daarom besluit ik om na Carrión een routevariant te volgen die over de wandelroute van de Camino gaat (de Opportunist!).
Ik wil ook wel eens ervaren hoe het is over de wandelpaden te fietsen die door duizenden pelgrimgangers per jaar wordt gevolgd richting Santiago.

Ik wil toch ook graag zien en ervaren hoe dit is.
Het is een slechte weg om te fietsen natuurlijk en dat gaat ongeveer 18 km duren.
Allemaal kiezelsteen en keien je hoort en voelt ze onder de banden wegspringen.
Slingerend, de grote keien ontwijkend, zoek ik mijn weg op dit pad.Onvoorstelbaar hoe ver je voor je uit kunt kijken.
Ik begin me af te vragen wat dit voor de wandelende Pelgrim betekent.

Je kijkt eindeloos voor je uit, in de verte zie je de contouren van een klein dorp en het lijkt alsof je niet dichterbij komt. Er is nagenoeg geen schaduw, links en rechts onafzienbare vlaktes gemaaide korenvelden.

Ik haal veel pelgrims in.
Velen van hen hebben de knieen ingezwachteld en lopen moeizaam met hun bagage door de hete velden.
Velen met een handdoek over hun hoofd om zich te beschermen tegen de felle zon.
Velen zie je lijden als je ze voorbij rijdt.
Als ik dit zie borrelt zo nu en dan een schuldgevoel in me op omdat ik op de fiets ben.
Goed, ik heb het fietsend natuurlijk ook moeilijk, maar dan op mijn manier.

Als ik dit zo zie denk ik dat zij het zwaarder hebben dan ik.
Onder een enkele boom verzamelen ze zich om even bij te komen om vervolgens de tocht strompelend met ongetwijfeld stramme spieren de reis weer voort te zetten.

In de verte loopt een persoon, als ik dichterbij kom zie ik dat het een vrouw met bepakking is die dapper voortstappend haar einddoel Santiago wil bereiken, ik schat haar een jaar of zestig (nu is schatten niet mijn sterkste punt).
Ik informeer hoe het gaat en of ik iets voor haar kan betekenen.
Alles is OK en ze heeft niets nodig. Ze verteld dat zij uit Denemarken komt en daar in april (!) is vertrokken.
Dan valt mijn prestatie toch in het niet bij wat deze mensen presteren.
Opeeens schiet mij het volgend gedicht (gebed) te binnen dat iedere pelgrim op zijn tocht met zich mee neemt:

Heilige Jacob in mij:
Wees ons nabij tijdens onze tocht
wees onze gids tijdens de kruispunten
wees onze moed bij vermoeidheid
wees beschermer bij gevaar
wees beschutting op de Camino
wees schaduw bij warmte
wees licht in de duisternis
wees bevestiging van onze voornemens.

Wat een respect heb ik gekregen voor al die pelgrims die te voet onderweg zijn naar MIJN einddoel!
Uiteindelijk komt er na 18 km, nog helemaal onder de indruk, een eind aan dit pad.

Ik vervolg de rit over een goed wegdek.
Naast deze weg loopt het wandelpad van de Camino met steeds weer die wandelaars.
De weg die ik berijd is onafzienbaar lang, er lijkt geen einde aan te komen.
Opnieuw vraag ik me af hoe je dit als wandelaar beleeft.
Ik moet aan Frans Beutler denken die ik in Vezelay ontmoette, hij moet dit alles nog doorstaan en overwinnen. In gedachten wens ik Frans alle sterkte, suces, doorzettingsvermogen en gezondheid toe om dit te overwinnen.

Mijn tocht gaat voort richting Sahagún.
In hoog tempo. De weg is glooiend maar redelijk vlak.
Ik blijf ze zien die wandelaars, die zich door de hitte van de dag vechten.

Van Sahagún naar Mansilla de las Mulas, mijn eindpunt van vandaag.
Ik vind snel een klein naamloos pensionnetje.
Het is nog maar drie uur in de middag, een korte dag, maar toch 98 kilometer gereden.

Na het douchen gaan nog steeds mijn gedachten terug naar de 'echte' pelegrinos.
Ik heb vandaag erg veel respect voor hen gekregen in ieder geval en ben ontzettend blij dat ik vanmorgen besloten heb een deel van deze route te fietsen.

Chapeau voor alle wandelende pelegrino's op deze route!!

Tot morgen .

De Eenendertigste Dag (15 augustus 2005)

2005-08-07T15:21:00.000+02:00

Vanochtend ben ik vertrokken uit Arlanzón richting Burgos.

Het begon goed vandaag eerst een afdaling en vervolgens een vlakke weg, met de wind in de rug.
Hier merk ik dat ik echt sterker ben geworden, het gaat nu probleemloos.
Ja natuurlijk ik heb gemakkelijk praten maar ik rij toch mooi met 30 km per uur richting Burgos.

Burgos is een grote stad maar het is er opvallend rustig.
Vandaag, 15 augustus, is het Maria Hemelvaart, en heel Spanje is vrij.
Het centrum van Burgos is prachtig met haar oude gebouwen en zijn overweldigende Kathedraal.In de Kathedraal heb ik mijn stempel gehaald.

Ik verlaat Burgos met een behoorlijke klim en kom door allerlei gehuchtjes die slaperig en dromerig in de zon liggen.
Het zijn stuk voor stuk prachtige kleine plaatsjes en ieder plaatsje is op haar manier weer uniek.
Je kunt merken dat Spanje vrijaf heeft , ik kan nergens een adres ontdekken om iets fris te kopen.

Het wordt dus leven op water.

Misschien het enige bekende punt zijn misschien de bogen van San Antón Castrojeriz, deze duiken plotseling in het landschap op. Er is ook een Auberge, een heel bijzonder sfeertje toch.
De Camino leeft echt in Spanje in bijna ieder dorp word je toegeroepen 'Bueno Camino', de routes staan goed aangegeven.
Hoe dichter je bij Santiago komt hoe meer het gaat leven lijkt het. Van San Anton naar het eindpunt van vandaag Frómista, een klein maar aardig stadje gelukkig, een klein pension 'Marissa' en er is ook weer plek.

Weer zo'n mooie dag waarop ik wederom lekker heb doorgefietst.

Vandaag 104km op de teller, niet slecht met deze hitte.

O ja, ik fotografeerde nog een bord onderweg.

Waarom?

Kijk maar!

Er staat op aangegeven; Santiago 475 km.

Inmiddels dus nog ongeveer 470.

Dat was een lekker moment, maar er komen nog twee zware dagen aan!

Tot Morgen

De Dertigste Dag (14 augustus 2005)

2005-08-07T15:20:00.000+02:00

Nou feesten kunnen ze in Spanje ook! Misschien niet goed maar in ieder geval wel lang.
Gisterenavond was er tot laat in de ochtend veel harde muziek op het plein tegenover het hotel.
Er speelde een Spaanse rockband, niet mooi maar wel goed hard.
Ondanks alles ben ik overal doorheen geslapen en heb er dan ook weinig last van gehad.
Toen ik vanmorgen om 7 uur wakker werd, werd er nog steeds gefeest, alle kraampjes waren nog open en de jeugd vierde nog massaal feest.
Dit is zelfs met carnaval in Nederland ondenkbaar.

Als ik op weg ga naar een Panaderia,om te ontbijten, is het uitkijken geblazen.
De straat ligt bezaaid met kapot gegooide bierflessen. Het ziet groen van het Heinekenglas.
Om 08.30 uur ga ik op pad. Ik moet omzichtig te werk gaan op mijn fiets om geen lekke band op te lopen en niet tegen aangeschoten jeugd te rijden.
Dit is toch wel een aparte ervaring als je 's morgens op de fiets stapt.

De rit gaat vandaag opnieuw door een prachtige omgeving.
De Camino voor fietsers slingert zich dpor het landschap. Vandaag ga ik eerst richting Nájerra, weer zo'n prachtige stad.

Na Najara ga ik weer de 'binnenlanden'in en kom door plaatsjes als Cárdenas, Villar de Torre, Cirueña naar Sto. Domingo.

Dan via Tormantos naar Belorado. Het gaat goed vandaag.
Had ik voor twee dagen terug Indurain te pakken nu is Delgado aan de beurt.
Het fietst hier verrassend gemakkelijk, ik denk dat het komt omdat je hier meer gestaag klimt.
Onderweg heb me zitten te bedenken dat ik eigenlijk niet meer moet zeggen dat IK een slechte dag heb, maar dat ik een slecht PARCOURS heb.
Met mij gaat het eigenliijk nog steeds goed. Natuurlijk kan het per dag verschillen maar over het geheel genomen lig ik goed op koers en voel ik mij er goed bij.

Van Belorado gaat het weer richting Tosantos. In Tosantos doe ik iets fout, even niet opgelet denk ik. In plaats van rechtaf ga ik rechtdoor. Ik kom er achter als ik in Villafranca ben. Ik sta voor de keuze om deze weg te volgen en later weer op de route te komen of terug te fietsen.
Doorfietsen betekent dat ik over de Puerto de la Pedraja, een pas van 1150 meter moet. Toch kies ik hiervoor omdat de route ook via het andere traject op ongeveer 1000 meter eindigt.
Een mooie klim volgt, steeds tussen de 6 en 7% maar deze kan ik goed aan en ik bereik de top zonder al te veel moeite. Boven een fotootje gemaakt van het bord en de fiets. Ik weet dat er als beloning geen lange afdaling zal volgen omdat ik de komende dagen op deze hoogte zal blijven fietsen.
Maar een beloning krijg ik toch. Ongeveer 3 km na de top staat er in de middle of nowhere een spiksplinter nieuw hotel.
Kijken of ze plek hebben en of het binnen het budget valt. Beide is het geval!
Ik heb mijn fiets aftuigd en ben direct naar de kamer gegaan.
Alles is er nieuw en erg modern en airco op de kamer, heerlijk.
In de badkamet zit een heerlijke hypermoderne massagedouche met 2 douchekoppen en allerlei sproeiers. Wat een weldadig gevoel, loon naar werken heet dat.

Toen op mijn fietscomputer keek schrok ik van de afgelegde afstand van vandaag, 111.5 km. Dat is andere koek!!
Deze jongen gaat daarom maar eens eerst een heerlijk massagebad nemen.

Morgen zien we verder!

Klik HIER voor het weer van morgen.

De Negenentwintigste Dag (13 augustus 2005)

2005-08-07T15:19:00.000+02:00

Vandaag toch een wat andere dag dan anders.
Het begin van de dag is weer hetzelfde. je staat op, je doet je persoonlijke verzorging en pakt alles op de fiets.
Het dagelijks ritueel is vandaag iets anders omdat ik niet kan ontbijten in dit pension, het heeft hier niet de voorzieningen.
Een en ander houdt in dat ik moet ontbijten in een Panaderia (een soort lunchroom).

Het schijnt dat er in Lizarra Estella vandaag iets te doen is.
Zoals in zoveel plaatsen in Spanje denk ik dat er hier (zoals in Pamplona) vandaag stieren door de straatjes gaan.
Alles wordt afgezet met grote zware houten hekken. Alle zijweggetjes worden afgesloten. .Het het stierengevecht is hier volgens mij erg populair. Ik had het idee dat de belangstelling voor het stierenvechten aan het afnemen, maar dat lijkt niet het geval. Overal liggen glossy bladen die alleen over stierengevechten gaan.

Ik ben blij dat ik nog de stad uit kan.

Bij het opstaan vanmorgen voelde ik me al moe, ik heb slecht geslapen.
De dag begon 'goed' ik was nog maar net de eerste bocht om of ik werd al geconfronteerd met een klim van 7 km.
Dit was niet een gewone klim maar een van de eerste categorie (voor mij althans), er lijkt dit keer echt geen eind aan te komen...
Na 5 km moet ik gewoon even van de fiets, heb me zelf helemaal 'achter adem gefietst'.
Ik heb wel eens gekscherend gezegd dat mijn wielerschoenen ook gebruikt kunnen worden als wandelschoenen, nou dat was nu wel van toepassing. Ik heb een stuk te voet af moeten leggen. Tijdens deze partiele voettocht naar Santiago de Compostella heb ik mij echter snel hersteld en heb de laatste kilometers van de klim waar geen eind aan leek te komen, goed volbracht.
Als je dan eindelijk boven bent en je verheugt op de afdaling , blijkt er nog eens een golvend traject voor je te liggen.

Uiteindelijk kom ik op een vlak stukje, via Izqueta ga ik vervolgens naar Los Arcos. Een klein dorp waar veel bedrijvigheid heerst. Het centrum is afgesloten en omgebouwd tot een echte arena, blijkbaar wordt hier vandaag ook een stierengevecht gehouden.
Van Los Arcos naar Torres del Rio.

In het routeboek staat dat er eindelijk een afdaling volgt, hier verheug ik me op.
En inderdaad ik kan nu even de spanning van mijn benen nemen. Alles is echter van korte duur helaas.
Hetbrouteboek geeft aan dat er vanaf Torres del Rio 'heuvels' zijn, voor mij zijn het echte bergen. Ik heb hier meer moeten werken dan een heel jaar op het Roessingh, het is echt zwaar hier.

Zoals aan alles komt ook hier een eind.
Ik vergeet door alle inspanningen van deze dag te vermelden dat de omgeving hier overweldigend is.Dit is bijna niet te beschrijven, dit moet je BELEVEN!!
Het heeft er alle schijn van dat ik nu het einde van de 'heuvelketen' heb bereikt. Het gaat nu via een afdaling richting Logroño.
Maar nu ook weer is het parcours zeer verassend, je daalt een stukje om dan weer vrij steil te moeten klimmen.
De consequentie is dat je veel moet schakelen van een groot naar een klein verzet. Door het vernaderend rittempo voel je dit behoorlijk in je spieren.
Ik begin ze dan ook goed te voelen en dat al na 40 km.
Ik wil kost wat kost Logroño voorbij.

Na 50 km heb ik eindelijk deze stad bereikt. De temperatuur is inmiddels hoog opgelopen. Tijd voor een versnapering en een telefoontje naar Elles. Ik ben benieuwd hoe het met haar gaat.
Wilma vertelde mij dat ze het wat rustiger aan moet doen in verband met haar zwangerschap.
In november hopen we ons tweede kleinkind te verwelkomen. Elles is niet thuis, Ronald geeft aan dat ze bij Wilma in Eibergen is. Ronald heeft vandaag de kinderkamer behangen.
Met Sophie en Ronald is ook alles OK.
Ik merk dat ik inmiddels toch ook naar het thuisfront begin te verlangen.
Het gaat nu richting Navarette. De route vanuit de stad loopt via de Camino van de wandelaars naar Santiago.
Het begin een mooi geasfalteerd pad maar verderop gaat het over in een erg moeilijk berijdbaar pad, overhard en allemaal grote keien, totaal ongeveer 11 km.
Het pad leidt langs een stuwmeer en gaat dan omgoog. Het wordt mij duidelijk dat dit geen fietspad is. Sommige stukken zijn zo steil dat het echt niet te fietsen is.
Het is een buitengewoon slechte weg, een soort 'Muur van Gerardsberghe'.

Ik ben aardig aan het eind van mijn krachten. Eindelijk bereik ik Navarette.
Met veel moeite en echt doorzetten kom ik hier aan. Gelukkig heb ik ook hier weer snel een adres gevonden om te overnachten.

Al met al heb ik er, op mijn tandvlees, 68 km uit weten te persen vandaag.
Ik kan mij een beetje spiegelen aan jongere kerels die, zonder bepakking, met mountainbikes onderweg zijn en het ook heel erg moeilijk schijnen te hebben.

Ik ben nu in 'Hostal Villa de Navarette' het hotel ligt dicht bij een pleintje. Hier is ook feest vanavond. Dus muziek voor de deur!

Nee...gelukkig niets met stieren of zo!!

Ik heb vanavond wat gewandeld in het plaatsje hier en ben even de kerk ingelopen. Op dat moment was er Spaanse mis. Ik heb deze bijgewoondeals een echte pelegrino.
Dit was een bijzondere belevenis.
Terug in het hotel heb ik genoten van een driegangen diner voor 12 €, dat is toch niet gek en dat inclusief de vina Rioja.Ik ga nu slapen, tot morgen.

Klik HIER voor het weer van morgen.

De Achtentwintigste Dag (12 augustus 2005)

2005-08-07T15:18:00.000+02:00

Willempieeeeee......rijdt de hele dag met zijn (fiets)helmpje op!!!!

Dat was wel even wennen in het begin, maar het is hier verplicht een helm te dragen. Beschermd ook tegen de felle zon. Bij mij zit er ook nog een soort zonneklepje voor en dat is prettig met dit weer, want warm was het vandaag.

Het was weer een prachtige dag en weer 97 km bij elkaar getrapt.
In tegenstelling tot gisteren ging het vandaag van meet af aan berg op, en het was heet vandaag. Het was vandaag geen 'kattenpis' zoals men dat zegt.
Men laatste halte vandaag Pension San Andres, een pension voor pelegrinos in Estella.

Het is nu 22.00 uur en nog 24 graden. Het is een prachtige avond, op het plein van deze stad wordt gemusiceerd door een trio dat echte paanse muziek speelt, de sfeer is er echt gezellig.

Nagenoeg alle terassen zitten vol met families en de kinderen spelen op het plein.

Nu heb ik eens zin in Chinees eten en ben op zoek gegaan naar een restaurant, dat is snel gevonden en ik heb heerlijk gegegeten.
Het wordt tijd om naar het pension te gaan, Wilma te bellen en mijn verslag af te schrijven.
Het was weer een bijzondere dag vandaag.
Ik heb een beetje het gevoel dat ik nu pas ECHT van deze reis begin te genieten. Het is niet zo dat ik de andere dagen niet genoten heb maar dit is toch anders, je hebt het einddoel in zicht en de zwaarste dagen (hopelijk) achter mij, ondanks de vermoeidheid die toch steeds iedere dag op mijn bagagedrager meelift.

Vanochtend ging het dus eerst bergop richting Sangüesa en vervolgens Liédena.
De route volgt rustige kleine wegen langs een aantal dorpen waaronder dat van de Tour de France winnaar Induraiin; hier ligt dus mijn kans om te melden dat ik Indurain ben gepasseerd. Na de stijging, met een kort steiler deel, blijft de weg golven met uitzicht op het wijde dal van de Rio Irati.
Boven mij vliegen gieren op zoek naar voedsel, handig gebruik makend van de thermiek, nog nooit gezien, een mooi gezicht.
Ik had al in mijn routeboek gelezen dat je ze hier kon zien. Glooiende heuvels met akkerland afgewisseld door een klein groen dal en op hoogte gelegen dorpen als Reta.
De omgeving is heel bijzonder geel en groen gekleurd. Het gele van de gemaaide korenvelden en het groene van de wijngaarden. De route loopt richting Campanas. Op dit stuk rijdt me een auto voorbij met een Nederlands kenteken.
Enkele kilometers verderop staat deze auto geparkeerd. Even stoppen dus. Blijkt een reisleider te zijn die een zestal fetsers begeleidt bij een fietstocht door de Navarra. Na een kort gesprek stap ik weer op. Een aatal minuten later word ik, luid toeterend door de bus ingehaald. Als ik aankom in Campanas zitten er op het terras een zestal Nederlands die me begroeten met;' Hoi Wim kom er gezellig bijzitten' dat maakt toch indruk!
Na een Colaatje zet ik mijn tocht voort richting Puente la Reina, een schitterend plaatsje. Hier ontmoet ik twee Tilburgers die te voet van de Col de Somport op weg zijn naar Santiago, een erg gezellig duo. In de Refugio, waar ik een stempel haal, vraag ik om water. Een hele fles van anderhalve liter krijg ik, ijs en ijskoud.
De kosten? Geen omdat ik een pelgrimspaspoort heb.
Na nog ongeveer een uur gezellig met de Tilburgers te hebben doorgebracht zet ik mijn tocht voort richting Estella o Lizarra, nog 20 km.
De laatste kilometers waren moeilijk, veel klimmen maar zeer zeker weer de moeite waard. Estella o Lizarra is een middelgrote stad, erg gezellig en zoals ik al vermeld heb met een echte Spaanse sfeer. Morgen gaat het richting Logrono. Of ik dan meer dan 80 km maak kan ik niet inschatten.
Dat zien we morgen!!

Klik HIER voor het weer van morgen.

De Zevenentwintigste Dag (11 augustus 2005)

2005-08-07T15:17:00.000+02:00

Gisteravond heb ik heerlijk gegeten in het hotel.
Bij het 'Menu del Dia' was een hele fles wijn inbegrepen.
Voordat ik het wist had ik de fles voor driekwart burgermeester gemaakt, nou toen was ik van binnen ook goed opgewarmd.
Een beetje doezelig van de wijn ben ik naar naar mijn kamer gegaan en kort daarop als een blok in slaap gevallen, ik werd om 7.30 uur wakker omdat de wekker afliep.
Ik had eigenlijk best nog wel een uurtje langer willen blijven liggen, ik heb spijt dat ik mijn wekker niet wat later heb gezet.
De dag van gisteren staat voor heel mijn leven in mijn geheugen gegrift.
Na het ontbijt heb ik de fiets weer 'opgetuigd' en ben vertrokken voor de tweede dag in Spanje.
Na de eerste kilometers voelde ik duidelijk de Col de Somport nog in mijn benen. Dit is voor mij aanleiding om vooral in het begin krachtensparend te rijden. Dus op zijn 'Amstrongs'; klein verzet en een hoog beentempo. Het parcours liet dit dan ook toe, licht aflopend met zo nu en dan een klimmetje.

Het is hier prachtig weer en ik neem mij voor om in de ochtend de meeste kilometers te maken omdat het in de middag zeker warm zal worden.
Dus maar een tandje bijgezet, ik voel nu dat ik vandaag 'goede benen' heb.

Het parcours vandaag loopt via een vrij drukke weg, de N240, van Jaca richting Samplona, een schitterende route overigens, maar erg druk.
Een paar keer moet ik de weg verlaten om er vervolgens weer naar terug te keren.
Voor wat betreft de omgeving moet ik weer vervallen in superlatieven.
Het is prachtig; de ene keer heb je zowel links als rechts van de weg prachtige vergezichten, een weids gezicht over de heuvels en bergen en dan weer fiets je door bossen.
In sommige delen is het net of je door een soort mini Sierra Nevada rijdt.
De rit voert van Jaca naar Oroel naar het prachtige Monasterio San Juan.

Hier moet ik wat klimmen maar dat is dan ook de moeite waard.

Via Sta. Cilia de Jaca terug naar de N240, richting Berdún, een prachtige plaats die op de enige heuvel in dit landschap is gebouwd.
Dan gaat het op en af langs een prachtig blauw stuwmeer richting Leyre. Het stuwmeer ligt voor Leyre, bij de onbewoonde stad Escó.
Na een klim bereik ik een parkeerplaats die een prachtig uitzicht biedt over het stuwmeer. Op dze parkeerplaats staat een camper met een Nederlands kenteken. We begroeten elkaar en ik wordt meteen uitgenodigd om binnen te komen.
De vriendelijke Nederlanders bieden mij van alles aan; een salade, een gebakken ei enz. Daar ik net had gegeten kies ik maar voor eenvoudig water.
Hele aardige mensen, dit was dan weer een van die ontmoetingen die deze tocht mede zo leuk en aantrekkelijk maakt. Het blijkt dat ze uit Eindhoven komen en trekken met de camper rond.
Een Camper heeft toch ook wel iets.
De muziek op de achtergrond (fijne New Age muziek) schept een bepaalde atmosfeer en we hebben dan ook geanimeerd met elkaar gesproken. Het leuk te vernemen dat de mensen zo geinteresserd zijn. Het wordt weer tijd om door te gaan. Ik geef mijn kaarje en vertrek richting Leyre, mijn eindoel voor vandaag. Ik heb weer meeer gefietst dan ik gedacht heb want toen ik op mijn meter keek had ik al 95 kilometers gefietst. Tot aan het hotel nog dus dat houdt in dat ik vandaag mooi weer 99 km gefietst heb.
Niet gedacht dat ik vandaag in staat zou zijn deze afstand onder mijn wielen door te draaien.
In Leyre ga ik op zoek naar een hotel. Ik vind wat hotels maar deze passen niet in het budget van deze pelgrim.Na wat door zoeken zie ik een uithangbord 'Bar Txikita' met een bed eronder.
Dat kan niet missen, hier moet een mogelijkheid zijn te overnachten.
Als ik binnen kom wordt ik begroet door (blijkt later) de eigenaar die achter de bar staat. In beste spaans (;-)probeer ik hem duidelijk te maken dat ik een kamer zoek voor vannacht.
Hij haalt zijn schouders, uit deze beweging maak ik op dat hij het niet weet. Hij maakt mij duidelijk dat hij eerst met zijn vrouw moet bellen. Na enkele minuten komt (blijkbaar) de echtgenote luidruchtig binnen en gaat, naar het lijkt in heftige discussie met haar man.
Plotseling draait ze zich om en roept 'non, non, completa' in mijn richting. Ik dacht bij mijzelf zo dat is nog eens duidelijke taal.
Vragend kijk ik haar aan en stel dan de vraag 'si or non?'. Mijn vraag maakt blijkbaar weer wat los, de beide echtelieden gaan in discussie en opeens gaat zij weg.
De man vraagt mij nog even te wachten. Na een kwartiertje gewacht te hebben komt de vrouw terug en vraagt mij even mee te gaan. Als we het hotelgedeelte binnen gaan laat zij mij naar keurige kamer zien.
De kamer heeft echter, samen met drie andere kamers, een gezamenlijke toilet, bad en douche.
Ik begrijp van haar dat zij het een probleem vindt mij dit aan te bieden. Duidelijk laat ik haar merken daar geen problemen mee te hebben, ik accepteer het maar wat graag. Nu is ze zichtbaar gerustgesteld.
In eerste instantie leek het een beetje een kenau maar tijdens de maaltijd bleek het een hele aardige, zorgzame vrouw te zijn. Ze doet alle moeite het mij naar de zin te maken.
Ze legt uit dat ze de eieren, die ze gebruikt, haalt bij het klooster van Leyre en dat de wijn bij het eten een rosé moet zijn uit Navarra, de streek waar ik nu ben.Na het eten komen er mensen binnen, dit blijken Oostenrijkers te zijn. Een van hen heeft een huis in de buurt en spreekt vloeiend Spaans.
Hij wordt dus de 'Dolmetscher' tussen de eigenaresse en mij.
Het verhaal dat ik zelf al dacht te begrijpen klopt, ze geneerde zich om mij deze kamer aan te bieden en het kwartiertje dat ze weg is geweest heeft ze gebruikt om de badkamer nog even een extra schoonmaakbeurt te geven.
De Oostenrijkers vertelden dat ze gisteren de Col de Somport waren geweest, ze hadden van de afdaling afgezien vanwege het slechte weer en konden zich niet voorstellen dat ik deze gisteren heb beklommen.
Na deze belevenissen ben ik even boodschappen gaan doen voor de dag van morgen.
In de supermarkt zag ik een heerlijke zak pepernoten liggen (je bent per slot van rekening in het land van Sinterklaas) en ze smaakten nog heerlijk ook!!

Door alle toestanden van gisteren vergeten te vermelden dat ik door de 2000 km ben gegaan en Santiago minder dan 1000 is.
De stand van vandaag;2101 km gefietst en nog ongeveer 800 te gaan.
Begint toch lekker op te schieten.

Tot morgen.

Klik HIER voor het weer van morgen.

De Zesentwintigste Dag (10 augustus 2005)

2005-08-07T15:16:00.000+02:00

Vandaag volgt o.a. het verslag vanr de beklimming van de Col de Somport.

Vanochtend na het ontbijt ben ik vetrokken vertrokken richting Col de Somport.
Na een klein aanloopje begint de klim, eerst vals plat met enkele pittige stukjes.
Ik voel me goed vandaag en de rustdag heeft me echt goed gedaan.

De rit voert eerst richting st. Criteau en Sarrance.
Het is werkelijk schitterend deze aanloop naar de Col de Somport en nog goed te doen ook. Vanaf hier heb je al prachtige vergezichten. Nu moet ik eerst door een dal omhoog, dit dal is links en rechts als het ware afgebakend met prachtige rotsachtige giganten. Als ik om kijk dan zie ik hoe de weg omhoog loopt.
Vervolgens ga ik door naar Accous en Lescun, het is één lange
maar prachtige klim, dit is echt genieten.In het routeboek staat dat vanaf hier het echte werk begint en dat klopt exact, de weg loopt alleen nog maar omhoog.
Niet gedacht dat het hier zo mooi kan zijn.De klim zet zich voort richting Urdoa en dan neem ik de afslag naar de Col Somport. Het gaat erg gped, ik heb er nu al 49 km opzitten.
In de verte voor mij, zie ik dat donkere wolk en zich samenpakken, in de verte hoor ik het al rommelen, dat belooft niet veel goeds.
Na een korte tijd slaat het weer opeens om en het begint fiks te regenen en te onweren. Al snel vindt ik een droog plek onder een oud spoorwegviaduct. De spoorweg is niet meer in gebruik, er is sprake van dat men deze mooie lijn in ere wil herstellen.
In dit geweld, het plenst inmiddels, besluit ik het eerste deel van dit verslag te schrijven.
Na ongeveer een uur is het droog en besluit ik de tocht voort te zetten. Ik heb echter nog geen 10 minuten gefietst of er barst opnieuw plotseling een hevig onweer los.
Waar moet ik schuilen, ik zie niets.
De enige schuilplaats is onder een grote boom, niet zo verstandig bij dit noodweer, maar ja wat moet ik?
Her regenen gaat over in een gigantische hagelbui met hagelstenen ter grootte van knikkers. Om me te beschermen tegen dit natuurgeweld leg ik een handdoek over mijn hoofd.
Na een kwarier gaat de hagelbui geleidelijk over in een regenbui.
Ik besluit maar door te fietsen en zit inmiddels in de klim naar de col, zeven kilometer klimmen met stijgingspervcentage van 8 %.
Het klimmen gaat mij zeer goed af.
Op enige afstand voor mij wordt het landschap langzaam overdekt met een zeer dichte nevel.
Zo af en toe, wanneer de nevel doorzichtig wordt, zie je fragmenten van deze prachtige omgeving.
Het enige geluid wat ik nu hoor is het zoemen van de banden en het kraken van de ketting met op de achtergrond de bellen van koeien en schapen .
Een enkele keer hoor je het geluid van een auto, het duurt even en dan zie je 2 wazige koplampen uit de mist opduiken.
Het is donker, zo donker dat het licht op mijn fiets automatisch aangaat.
Dan barst weer een hevig onweer los. Ik heb het nog niet vaak zo zien regenen en hagelen. Ik kies eieren voor mijn geld en zoek beschutting onder een grote den, veel bomen zie je niet meer, ik denk dat ik al boven de boomgrens zit.
Inmiddels ben ik doorweekt en heb het koud. Het begint nu toch wel een beetje beangstigend te worden.
Het water komt kolkend de straat naar beneden, de goot naast de weg geeft het beeld van een snel stromende riviertje

Ik vraag mij af wat ik zal doen, hoe ver ben ik?, zal ik teruggaan? of moet ik gewoon afwachten? Wat is wijsheid?

Na een uur neemt de intensiteit van de bui af. Als de ergste regen voorbij is stap ik maar weer op. Na ongeveer drie kwartier zie ik in de mist een bord opdoemen; 'Spanje 400 meter'.
Dat zou betekenen dat ik de top heb bereikt en ik heb helemaal niet gemerkt dat het stijgingspercentage de laatste 2,5 kilometer 9% was.

In grijze mist zie ik vaag de vormen van een gebouw opdoemen. Het blijkt inderdaad een gebouw te zijn. Het is de grensovergang naar Spanje.
Gelukkig is er een restaurant en ik bestel koffie, een heerlijke , lekkere, warme kop koffie.
Ik maak van de gelegenheid gebruik op de toilet mij een beetje af te drogen.

Het is inmiddels is het al 18.00 uur.
Ik besluit eerst Wilma te bellen en te zeggen dat ik er ben, op de top van de Col de Somport.

Hoe nu verder? Volgens het routeboek moet er nu een lange afdaling volgen.
Ik besluit om maar weer op te stappen.
Om mij tegen de kou ,tijdens de afdaling, te beschermen heb ik mijn fleecejack aangedaan (ben toch blij dat ik dit jack niet naar Eibergen heb gestuurd!).

Nu ben ik Spanje! en........het is droog!

De afdaling is puur genieten, wat een geschenk na deze spartaanse uren.
Met 8% naar beneden over een mooie brede weg. De hoogst gemeten snelheid is 72 km per uur.

Binnen een uur ben ik in Jaca en vindt ik bij het binnenrijden van dit plaatsje een
hotel. Hotel Charlé te Jaca. ( www.euskalnet.net/maramara).

Ondanks het verschrikkelijke weer tijdens het laatste deel was de rit van vandaag de mooiste fietsdag tot nu toe. Voorheen heb ik nog nooit, op eigen kracht en in deze
omstandigheden, een col van 1632 meter bedwongen.

Na een heerlijke douche ben je de omstandigheden snel vergeten en rest het tevreden gevoel dat je, ondanks het bedwingen van een zware col en in slecht weer, toch weer 85 km hebt afgelegd.
Ik heb de hele dag geen fietser gezien.

Zal die ene (mafkees) uit Eibergen dan toch de enige zijn die deze col vandaag heeft bedwongen?

Tot morgen.

Klik HIER voor het weer van morgen.

De Vijfentwingste Dag (9 augustus 2005)

2005-08-07T15:14:00.000+02:00

Vandaag heb ik een rustdag gehad.

Vanmorgen heb ik maar eens lekker 'uitgeslapen' tot 8 uur.
Daarna even lekker badderen en ontbijten.
Na het ontbijt mijn voornemen gerealiseerd en al mijn tassen uitgepakt en de gehele bagage zeer kritisch in kaart gebracht.
Bij ieder stuk heb ik de afweging gemaakt of ik het echt nodig heb.
Dat leverde uiteindelijk toch nog een aardig pakketje op. Ik heb alles ingepakt in een doos die je op het postkantoor kunt halen.
Het was wel behoorlijk passen en meten.
Na intensief prop- en duwwerk lukte het u teindlijk toch. Met name de Shimano fietsschoenen nemen veel ruimte in.
Wat is er allemaal zoal per post richting huis gegaan?
Een paar schoenen, helemaal niet gebruikt.
Een kabelslot, zwaar en niet gbruikt
Twee overhemden, twee T-shirts, een spijkerbroek, een handdoek. De twee routeboeken.
Infomateriaal en contactgegevens van onderweg. Een Frans woordenboekje. Twee draagriemen voor tassen. Enkele reservebatterijen. Een flesje Cananulo alcohol, een oortelefoon.
Een capuchon van een regenjack en een lange fietsbroek.
Dat was het dan wel..
De vriendelijke dame op het postkantoor, heeft nog even geholpen met het intapen van het geheel en toen was het pakketje gereed voor verzending.
Het totale gewicht dat reour Nederland gaat bedraagt 5546 gram.
Mijn bagage is nu echt geminimaliseerd maar ik denk voldoende bij me te hebben voor de komende tijd. Iets vaker wassen misschien.

Na deze exercitie even gewandeld in een erg mooi park om de hoek van het hotel, vervolgens even gerust. Het is tenslotte een rustdag.
Tussendoor heb ik nog even een wasje gedaan en vervolgens een wandeling gemaakt door Oloron.

Oloron is een prachtige oude stad met een mooie Kathedraal die ik bezocht heb.
Het eerste dat me opvalt is dat er een serene rust heerst en dat er niemand is.
Het tweede wat opvalt is dat het er heerlijk koel is. De plafonds in kerk hebben mooie oude muurschilderingen en veel beeldhouwwerk.
De kerk heeft ook een oude crypte, deze is helaas gesloten
Na dit koele intermezzo ben ik op zoek naar het 'Hôtel de Ville'. Ik wil van deze stad het officiele stadsstempel hebben. Het was even zoeken maar ik heb de stempel . Klein maar voor mij erg waardevol.
Terug in het hotel heb ik wat geslapen. Na mijn middagdutje heb ik boodschappen gedaan voor de zware dag van morgen.Op het boodschappenlijstje stond o.a. fruit, melk en divers ander voedsel.
De meegebrachte liter koude melk en meloen had ik binnen een kwartier naar binnen gewerkt. Heeeeeerlijk!!!!

Toen ik de e-mail wilde checken ging er iets mis en kreeg ik de melding dat het bericht niet overgekomen is. Ik moets alles weer opnieuw intypen, was vergeten een copie te maken. Een goede leer voor de volgende keer.

Toch fijn een dag rust. Morgen wacht de Col de Somport.
Wie doet mij wat, deze jongen gaat wel eventjes met ruim 15 kg minder naar boven vergeleken met gewicht toen ik uit Eibergen vertrok. Zelf ben ik namelijk onderweg ook zo'n 10 kg kwijtgeraakt, dat geeft een goed gevoel.

Col de Somport....we komen eraan.

Klik HIER voor het weer van morgen.

De Vierentwintigste Dag (8 augustus 2005)

2005-08-07T15:12:00.000+02:00

Vandaag is het een alternatief (route)dagje geworden.
Vanmorgen weer op de gebruikelijke tijd (08.30 uur)vertrokken uit Nouilhan. In Nouilan heb ik een alternatief traject moeten nemen om weer op de route te komen. Vervolgens ben ik via Vic en Bidorre richting Mougaston gereden.

In Mougaston pak ik, na 17 km, de route weer op. Vervolgens gaat het naar Pontacq Nee, niet IN een Pontiac maar, richting Pontacq.
Als ik fietsend links over mijn schouder kijk dan zie ik de Peryneen bijna vlak bij mij, het is net alsof je ze aan kunt raken.
Wat zijn ze hoog en mooi en uitdagend maar ook angstaanjagend. Hier zal ik toch overheen moeten, maar goed, dat is van latere zorg.
De route is tot nu toe goed te doen en loopt via Ponson naar Gardères en vervolgens naar Espoey en dan naar Nay.
Tijdens een korte pauze word ik door iemand aangesproken, ik ben net bezig het routeboek te bestuderen. Het blijkt een Engelsman te zijn die al jaren hier woont, hij is wijnhandelaar en doet ook veel zaken met Nederland, zijn grootste afnemer was V&D.
Samen bestuderen wij het routeboek en hij adviseert mij (in verband met de hitte) een alternatieve route te fietsen, die iets minder zwaar is.
Het lijkt een goed advies, hij schijnt goed op de hoogte te zijn.
Na deze alternatieve route samen nog eens goed doorgenomen te hebben nemen wij afscheid. Hij stapt in zijn mega dikke BMW en rijdt weg, het is alsof hij langzaam oplost in de hitte die boven het wegdek danst. Ik vervolg mijn rit op mijn Koga Myata de warmte tegemoet waarin de BMW zojuist lijkt te zijn opgelost.
Ik besluit zijn raad op te volgen en fiets van Nay naar Asson en vervolgens richting Bruges en dan naar Louvie-Luzzon. Om deze plaats te bereiken moet een grote klim worden gemaakt op een van de eerste noordelijke uitlopers van de Pyreneen.

Ze lijken nu nog veel dichter bij, die pyreneen.

De Pyreneeën vormen een fascinerende uitgestrekte bergketen op de grens tussen Frankrijk en Spanje. Deze bergketen strekt zich uit over een lengte van goed 430 km, de hoogste bergtoppen reiken er tot 3400 meter hoog. Bovendien verbindt de bergkam de Atlantische Oceaan met de Middellandse Zee. Het is een gebied dat lange tijd als erg onherbergzaam gold en waar de mens slechts ‘bij mondjesmaat’ durfde door te reizen. Er loerden tot in de 20ste eeuw nog tal van gevaren in dit opmerkelijk groene gebergte, zoals bijvoorbeeld beren.
Tal van rivieren stromen door het soms grillige landschap en in de valleien liggen vaak lieflijke, vaak ingeslapen dorpjes rondgestrooid. Je ontdekt hier bovendien een unieke fauna en flora. De Pyreneeën zijn in eerste instantie een waar wandelparadijs, maar er valt ook heel wat cultuur te ontdekken en een in de wereld unieke – druk bezochte – bedevaartplaats, Lourdes. De Pyreneeën danken trouwens voor een deel hun populariteit aan de pelgrims die er steevast een uitstapje maken én aan de helden van de Tour de France, de vermaarde wielerwedstrijd, die reeds vaker hier zijn hoogtepunt beleefde.

Nu volgt er een verfrissende (zover je hiervan kunt spreken bij temperaturen van boven de 30 graden) steile afdaling naar Louvie-Luzzon. Nu ga ik door naar Arudy om daar de oorspronkelijke route weer op te pakken.
Voor de meeschrijvers; dan gaat het via Buzy en Buziet richting, jawel richting Oloron, de eindbestemming voor vandaag.Om 6 uur kom ik in Oloron aan. Een hotel, eenvoudig maar goed, is gelukkig snel gevonden dit keer. Ik ben vergeten op de naam te letten van het hotel maar dat lezen jullie morgen wel.
Tijdens de laatste kilometers van deze dag heb ik het besluit genomen morgen een snipperdag (ontwenningsverschijnsel!) sorry, rustdag te nemen.
Dit wordt dan mijn eerste. Ik zal dan eens niet om 06.30 uur opstaan. Ik ga mij rustig voorbereiden op de tocht over de Pyreneen, bovendien ga ik nog eens kritisch kijken welke zaken ik absoluut nodig heb voor de rest van de tocht en welke zaken ik per post richting huis zal sturen.
Mijn hele bagage zal aan een kritische beoordeling worden onderworpen.
Hierover morgen meer.
Vandaag was een dag waar hard gewerkt is, per slot van rekening heb ik maar weer 97 kilometers ongesorteerd plaveisel onder mij doorgetrapt.
Heerlijk dat gevoel mijn eerste routeboek uitgereden te hebben en morgen een rustdag te nemen.
Ik heb Frankrijk van noord-oost tot zuidwest doorgefietst en dat betekent dus dat het goed met mij gaat (op een enkele dip na dan).
Morgen meer over de rustdag in Oloron.
De route vandaag:

Klik HIER voor het weer van morgen.

De Drieentwintigste Dag (7 augustus 2005)

2005-08-06T22:18:00.000+02:00

De dag van vandaag,3 goede berichten:

1. Het ging vandaag weer een stuk beter vergeleken met gisteren.
2. Morgen fiets ik (misschien) het tweede routeboek uit, dat betekent dat ik dan in Oloron Ste Marie ben.
3. Vandaag weer 80 km gefietst, in opnieuw bloedheet weer.

Vanochtend ben ik vertrokken uit Castera Verduzan. Ik had me voorgenomen er een rustige dag van te maken en te proberen met meer ontspanning te fietsen. Ik heb met opzet mijn hartslagmeter geinstalleerd en mij voorgenomen vandaag niet met een hogere hartslag te fietsen dan 130. Waarbij 120 het uitgangspunt zou moeten zijn.
Nou dit 'hartslagmanagement' heeft uitstekend gewerkt.

Het eerste deel van de dag was een min of meer aflopend traject naar Biran, het lukte mij ongeveer met 100 hartslagen p.m te fietsen 20 km lang. Steeds als de hartslag opliep nam ik 'gas' terug.
Op deze manier heb ik echt van de omgeving kunnen genieten, ook hier is het weer echt mooi.
Jan en Steiny heb ik niet meer gezien, misschien hebben zij het gisteren ook wel zwaar gehad en zitten ze ergens achter mij.
Vandaag ben ik toch wel zeker 7 of 8 wandelende pelgrims achterop gekomen, het meest opvallende vond ik dat het 5 vrouwen waren die deze tocht, volgens mij helemaal alleen maken. Ik keek hier in ieder geval wel van op.
Vanaf Biran ging het weer de heuvels in richting Montesquieu, via een heel klein landweggetje met een matig wegdek, erg mooi om te fietsen trouwens.
Je ziet er niemand en bent EEN met de omgeving.
In Montesquiou ben ik even gestopt en heb wat met twee Nederlanders gepraat.

Na ongeveer 3 tot 4 kilometer verwijst een bord Chateau Le Haget, met camping en restaurant. Het is Schitterend gelegen en omdat het toch tijd is voor een 'plat de jour' heb ik maar mijn lunch genoten.
Het blijkt dat het gehele complex wordt beheerd door Nederlanders.
Even had ik het gevoel gewoon in een stukje Nederland te zijn. Nederlandssprekende bediening, aardige mensen en veel Nederlandse gasten.
Het eten is er prima en alles ziet er verzorgd uit. Een prachtige plek om nog eens naar toe te gaan met de caravan.
Voor belangstellenden hierbij het internetadres: www.lehaget.com
Een site (en camping) die zeker een bezoekje meer dan waard is.

Na de lunch ben naar Marciac gefietst.
Hier is een groot Jazz-festival dat meerdere dagen duurt.
Het is er erg druk en warm en er zijn duizenden en nog eens duizenden bezoekers.
Erg leuk om even te zien maar ook wel erg druk.
Ik besluit door te fietsen naar Maubourguet, mijn eindpunt van vandaag. Nog wel 3 steile klimmen voor de boeg maar het moet gebeuren.
Tijdens het klimmen kan ik mijn hartslag goed managen en het lukt mij dan ook goed mijn hartslag onder de 130 te houden.
Na 3 klimmen bereik ik via een vlak stuk Maubourguet. In deze plaats is het bij alle hotels 'complet', alle chambre d'hôtes 'complet', dus nergens plaats voor mij.
De mevrouw het laatste adres waar aanklop weet een hotel 5 km verderop, hier is nog plaats en ze reserveert een kamer voor mij. Ik heb nog 5 extra kilometers in de hete zon te gaan maar dat heb ik er graag voor over.
Momenteel zit ik in Nouilhan in hotel des '3 B' met uitzicht op???....jawel de contouren van de Peryneen. Ze komen er aan.

Of het nu aan de hartslagmeter lag of aan het parcours (het maakt me niet uit) maar beter ging het!!!
Tot morgen

Klik HIER voor het weer van morgen.

De Tweeentwintigste Dag (6 augustus 2005)

2005-08-06T07:46:00.000+02:00

Zo dit was weer een dag en wat voor een.
Vandaag is de eerste dag dat ik mij niet aan de indruk kan onttrekken dat ik het klimmen steeds minder leuk ga vinden.
Ik heb deze dag puur op karakter moeten fietsen. Vandaag zat ik er echt helemaal doorheen.
Toen ik vanmorgen uit Moissac vertrok was alles oke, ik begon met een vlak stuk langs een kanaal dat parallel aan de Garonne loopt, over een zogenaamd jaagpad.
Het pad stond aangegeven als goed berijdbare gravel.Het was inderdaad goed berijdbaar maar het waren wel allemaal van die scherpe witte steentjes.
Net toen ik er aan dacht dat dit een mooi wegdek is om lek te rijden, klonk er een knal.
Een lekke band? Nee, er is op de een of andere manier een stok in mijn voorwiel gevlogen.
Mijn hele voorspatbord is vervormd en zit vast tussen het voorwiel en het frame.
Ik probeer het te repareren. Nu heeft een Koga kunstof spatborden en dat blijkt ideaal te zijn.
Na enig getrek en gesjor schiet het spatbord in zijn oorspronkelijke vorm terug. Daarna even de stangetjes bijgebogen en je ziet er niets meer van, dit is het voordeel van goed materiaal denk ik dan maar.
Na een oponthoud van twintig minuten kan ik weer door, landinwaarts richting Auvillar waar ik eerst het dal weer uit moet.
Eerst wordt ik geconfronteerd met een forse steile klim om Auvillar te bereiken en in Auvillar nog eens een klim van 9%. Hier merk ik dat ik vandaag geen 'goede benen' heb.
Ik voel iedere vezel in mijn spieren van mijn benen en ik heb nog een hele dag voor me.

Na Auvillar voert de rit verder het dal uit de heuvels in. Via St. Antoine richting Miradoux.Voor Miradoux het volgende obstakel, een klim van bijna drie kilometer met een begin van 10% als ik boven aankom ben ik bijna gesloopt, echt helemaal kapot.
Als ik Miradoux eindelijk bereik, heb ik er nog maar 36 kilometer opzitten.
Na koffie gedronken ga ik maar weer door.
Het is weer een prachtig landschap maar ik krijg het allemaal niet meer helemaal mee. Ik ben helemaal met mijzelf bezig.
De heuvels zijn erg zwaar om te fietsen, voor mijn gevoel ben ik alleen maar aan het klimmen. Het is alsof het niet ophoudt, steeds weer een korte afdaling gevolgd door een steile klim.
Ik overweeg om toch maar ergens te stoppen en onderdak te zoeken en het voor gezien te houden voor vandaag, maar opgeven komt niet in mij op.
Hieronder een kaart van het gebied waar ik momenteel zit en een overzichtskaart.
Misschien wordt het nog beter, hou ik mijzelf voor.
Nou mooi niet! Toch maar door naar Lectoure, de volgende plaats, het gaat maar niet beter.
Het is niet dat ik mij ziek voel of zo maar mijn lijf wil gewoon even niet.
Ook Lectoure bereik ik op mijn tandvlees. Ik besluit wat te eten en hoop dat het daarna beter zal gaan.
Helaas is dat niet het geval mijn lichaam blijft moeilijk doen.
Ondanks alles besluit ik toch om door te gaan richting Castéra-Verduzan.
Het zijn allemaal kleine plaatsjes en ik neem het risico dat ik daar geen onderdak vind.
Hijgend, puffend en zwetend rij ik Castéra-Verduzan binnen in de hoop dat er toch een overnachtingsmogelijkheid is.
Als ik de plaats binnenrij zie ik, na de eerste bocht, een hotel.
Gelukkig hebben ze hier een kamer vrij.
Na alles naar de kamer gesleept te hebben val ik volkomen uitgeput op het bed neer. Ik heb het helemaal gehad.

Na een halfuur bijkomen heb ik heerlijk gedouched, dat voelt al een stuk beter.
Na een goed uur ben ik weer helemaal terug op de wereld.
Morgen hoop ik dat het beter zal gaan als ik hotel des Thermes in de ochtend verlaat. Het hotel is genoemd naar de zwavelhoudende heetwaterbronnen die hier zijn.
Je kunt er thermale baden nemen, lijkt me heerlijk maar had vandaag het gevoel dat het bijna terminale baden zijn.
Dankzij alle geleverde inspanningen op deze gedenkwaardige en slopende dag, toch nog 82 km bij elkaar gefietst en niet opgegeven, deze kunnen we weer bijboeken.
Ik boek ze trouwens af, ik ben tenslotte dik over de helft!!

Tot morgen met nog 1163 km te gaan.

Klik HIER voor het weer van vandaag.

De Eenentwintigste Dag (5 augustus)

2005-08-05T09:16:00.000+02:00

Vanmorgen ben ik om 9 uur uit Cahors vertrokken, wat later dan normaal, dat komt omdat ik pas vanaf 8 uur kon ontbijten.
Op zich niet zo erg, ik ben toch van plan er vandaag een niet te lange rit van te maken.
Mijn fietsroute zal vandaag van Cahors naar Moissac (in het land van de Garonne en de Tarn).
Gisteren heb ik een gedeelte van de dag in het dal van de Lot gereden.

Nou dan weet je het wel, zo'n dal moet je ook weer uit. Eerst een mooi stuk vlak langs de Lot en over de prachtige brug de Pont Valentré waarvan ik gisteren een foto heb geplaatst.
Jullie moeten nu niet denken van hij overmoedig wordt, maar de de klimmetjes stelden niet veel voor; vier kilometer 4% en nog eens 2 kilometer 4%. Ik heb de afgelopen week wel andere klimmen meegemaakt.

Misschien dat jullie je afvragen 'hoe komt hij toch steeds aan de cijfers van stijgingspercentages en afstanden?'. Ik noteer tijdens de tocht echt niet iedere klim in mijn dagboek.'s Avonds bij het samenstellen van het dagverslag neem ik het gedetailleerde routeboek er bij en loop de gereden route van die dag nog eens door en aan de hand van de schema's komen deze cijfers boven water.
Het zou eigenlijk best wel leuk zijn dat jullie niet wachten met vragen te stellen tot ik terug ben maar ze nu zou stellen. Jullie kunnen opmerkingen en vragen sturen naar jgmorsink@home.nl, ik zal dan (hier op de site) proberen ze de volgende dag te beantwoorden.

Vandaag was mijn grote tegenstander het weer, het is hier op dit moment bloed en bloedheed.
Je wordt geadviseerd om geen zware inspanningen te leveren. Dat is o.a. de reden dat ik het vandaag wat rustiger aan heb gedaan.
Makkelijk parcours, veel pauzes, heel veel drinken (alcoholvrij natuurlijk ), en geen overdreven afstanden.
Ook hier is de natuur weer prachtig, kilometers lang heb ik langs en door zonnebloemvelden gefietst.
Ook ben ik langs enorme meloenenvelden gekomen, deze liggen in grote getale te rijpen in de zon. Tomaten zie je hier ook veel.
Het ruikt heerlijk als je er langs rijdt.

Het heuvellandschap is erg droog en je merkt dat men hier ook problemen met de droogte heeft. De droogte die in Zuid-Europa heerst heeft al veel ellende veroorzaakt in de vorm van bosbranden en oogsten die verloren dreigen te gaan.
De eerste (grotere) plaats waar ik door kom is Castelnau-Montratier, weer zo'n mooi stadje met een pracchtige kerk en bekend om zijn windmolens.
Tijd voor koffie, ik strijk op een terras neer. Ik zie dat een dame naar mij kijkt en opneemt wat ik doe.
Na koffie te hebben besteld, spreekt ze me in het Nederlands aan. Het is een Nederlandse en ze woont hier in een woning bij de kerk.
Ze heet Maria Broeks. Ze verteld dat er in de zomer hier veel Nederlanders zijn,in de winter echter is dit plaatsje een spookstadje, het is dan totaal ontvolkt.
We hebben kort over allerlei dingen gepraat. Dit was weer een van die leuke ontmoetingen.
Ze gaf ook aan dat ze me aansprak omdat ik blijkbaar een pelgrim was.
De Fransen zijn overigens ook altijd even vriendelijk en behulpzaam.
Daarna maar weer door naar Vazerac een klein dorp met een spiksplinter nieuw restaurant. Ook hier zitten weer Nederlanders te eten, dus ook hier een lunch met een geanimeerd praatje.
Ik vraaag bij het afrekenen of ze even het water in de bidons bij willen vullen.
En wat denk je? De fles wordt gevuld met ijskoud water uit de koelkast en mijn beide bidons met ijs en water, heerlijk!
Dat bedoel ik nu met hulpvaardige mensen.
De tocht gaat voort richting Moissac.
Zo ongeveer de Betuwe van deze streek. Links en rechts fruitbomen, veel pruimen maar ook appels, perziken en ga zo maar door. Het is echt genieten als je hier door rijdt.

Na 65 km van Cahors toch redelijk snel een hotel gevonden.
Ik heb een heerlijk bad genomen en heb daarna al mijn kleren uitgewassen, het werd hoog tijd.
Het was dus wasdag. Of het schoon is geworden weet ik niet, maar alles ruikt weer heerlijk fris.
Het is nu 19.30 uur, en nog steedsbloedheet.
Mijn kamer in hotel Le Chapon Fin ziet er prima uit en volgens mij zitten Jan en Steiny weer in hetzelfde hotel. Ik heb nu trek in een fris pilsje.

Volgens mijn telraam heb ik tot en met vandaag totaal 1658 km afgelegd, dat is per dag gemiddeld 79 km.
Nog te gaan 2902 - 1657 = 1245 km.
Deze jongen zit dus al ruim 200 km over de helft.

Vanuit een heet Zuidfrankrijk, tot morgen.(hopelijk is het dan wat minder heet).

Klik HIER voor het weer van morgen.

De Twintigste Dag (4 augustus 2005)

2005-08-03T23:09:00.000+02:00

Vandaag ben ik wat later met mijn bericht omdat het gisteravond te laat was om het dagverslag nog te maken.
Hoe komt dat, ik heb vandaag Jan en Steiny Loots uit Vlagtwedde ontmoet. Zij wonen in Vlagtwedde. Zij zijn op fietsvakantie met een Koga Tandem.
Toevallig zaten wij in hetzelfde hotel en 's avonds gezellig samen gegeten.

Vanmorgen ben ik op de gebruikelijke tijd vertrokken uit Creysse.
Het was toch wel weer een inspannende dag vandaag maar de omgeving maakt erg veel goed.

De hellingen worden nu langer en de stijgingen zijn ongeveer 7 %.
Dit begon al richting Hospitalet en toen vervolgens richting Rocamadour.
In Hostipalet heb je een prachtig uitzicht op deze plaats.

Via een heerlijke afdaling ben ik van Hospitalet naar Roccamadour gegaan.
In deze plaats heb ik even wat tijd genomen om wat rond te kijken. Het is een prachtige plaats waar ik al eerder was geweest, samen met Wilma, toen we op vakantie waren in deze streek in Argentat op camping le Gibanel, een camping bij een mooi kasteel aan de Dordogne.

Roccamadour is erg toeristisch, een beetje het Volendam van deze streek.Na korte tijd weer opgestapt. Als je naar de overkant vanuit Rocamadour kijkt dan zie je een weg indrukwekkend omhoog lopen, een prachtig gezicht.
Ik hoop dat ik dat straks nog zeg want....dat is mijn route.
Er komen 3 klimmen achter elkaar met meer dan 7%, eerst naar 237 dan naar 336 en tenslotte naar 425 meter.
Om 12 uur heb ik er 24 km op zitten, mooi maar een aanslag op je uithoudingsvermogen.

De route loopt van Roccamadour naar Carlucet en Labastide-murat.
In Labastide ontmoette ik Jan en Steiny weer. Ze stonden langs de weg, we hebben even gepraat en zijn toen weer op pad gegaan, ieders eigen weegs.
Vanaf Labastide was het feest,een afdaling naar de vallei van de Lot. Ik weet niet of jullie wel eens 20 kilometer achter elkaar hebben afgedaald?
Nou ik dus wel vandaag, heerlijk.
De eerste 3 km waren vrij scherpe haarspeldbochten maar de resterende 17 km was een geleidelijke afdaling.
In een mum van tijd was ik in Cahors, zoals gebruikelijk ging ik op zoek naar een hotel. Het office de Tourisme biedt ook deze keer uitkomst.
Op weg naar het hotel hoor ik iemand roepen vanaf een van de vele terassen, blijken Jan en Steiny te zijn.
Na ze even goededag gezegd te hebben ben ik richting hotel gegaan.
De beide Groningers melden zich 20 minuten later in hetzefde hotel.
Eerst maar even een douche genomen want dit was echt wel nodig.

Vandaag dus meer dan 85 km gefietst bij mooi weer waarbij de temperatuur ieder dag meer oploopt. Je kunt nu echt merken dat je richting Zuid-Frankrijk gaat. Vandaag heb ik toch zeker 4,5 liter water gedronken afgezien van de diverse verfrissingen die ik onderweg gekocht heb.

Fietsend door dit prachtige landschap hoor je de krekels die in een orkaan van geluid je attenderen op hun aanwezigheid.
Langs de weg verschijnen steeds meer stenen muurtjes vaak dicht begroeid met meidoornstruiken.

Cahors is een mooie oude stad omgeven door de rivier de Lot.
Cahors is erg bekend om haar wijnen.

Het gebied van de Cahors is het oudste wijngebied van Frankrijk.Het was eeuwenlang de beroemdste en meest gevraagde wijn uit Frankrijk.Al in de 1e eeuw na Christus werd Cahors graag gedronken door de Romeinse keizers.Het werd in de loop der tijd naar zowel Engeland, Amerika als naar de tsaren van Rusland geëxporteerd. Tsaar Peter de Grote zou zelfs zijn maagzweer behandeld hebben met Cahors! Rond 1720 was de gouden eeuw van de Cahors en groeide het gebied uit tot 40.000 ha.In 1878 vernietigde de druifluis ( Phylloxera ) vrijwel alle druivenstokken.Door vervolgens met verkeerde onderstammen verder te gaan telen om toch aan de grote vraag naar Cahors te kunnen voldoen, zakte de kwaliteit tot een simpele "Vin du Table". Pas na 1947 hebben enkele fanatieke wijnboeren ervoor gezorgd dat de zwarte wijn, de echte Cahors weer terugkwam.Maar bijna werd de wijnsoort weer vernietigd. Met de winters van 1956 1958 verdween 95 % van de wijnstammen.

Vannacht heb ik in hotel L'Escargot overnacht.
Na het douchen trof ik Jan en Steiny opnieuw en we hebben samen gezellig en lekker wat gegeten.
Geprobeerd om contact te maken om een bericht te verzenden maar dat lukte helaas niet.

Het gaat goed mij en de laatste paar dagen goede vorderingen gemaakt ondanks het feit dat het zwaar was.
Vandaag (vrijdag) denk ik niet zoveel kilometers te maken ivm het vinden van een overnachtingsmogelijk.

Tot vanavond of anders tot morgen
Wim

Klik HIER voor het weer van vandaag.

De Negentiende Dag (3 augustus 2005)

2005-08-02T22:18:00.000+02:00

Ik moet nog even een kleine tegenvaller melden.
Vanavond (voor de lezers van vandaag: gisteravond) heb ik het een en ander nog eens doorgerekend en kom tot de volgende slotsom; Tot nu toe heb 1412 km afgelegd in Frankrijk heb ik nog 467 km te gaan en in Spanje tot aan Santiago 1023 km. Dat maakt een totaal van 1490 km. Zoals het er nu uitziet ben ik nog niet op de helft.
Het totaal aantal kilometers is dus geen 2735 maar 2902.
Dat wordt dus nog flink doorfietsen. Uitgaande van een gemiddelde van 80 km per dag moet ik nog minstens 19 tot 20 dagen fietsen. Het een en ander houdt dat ik er dus nog flink tegenaan moet. Het is nu 3 augustus, dus op zijn vroegst kan ik 22 augustus over zijn. Ik reken echter op de 26e, als alles mee zit.
Veel rustdagen heb ik dus niet.

Aan het eind van de dag volgt de rest van mijn verhaal.

Zo daar ben ik weer.
Dat viel gisterenavond even tegen met de kilometers.
Vandaag heb ik er dan maar even stevig aangetrokken. Het was een prachtige dag met uitstekend fietsweer.
Ik had het plan door te fietsen tot Brive maar het ging zo goed dat ik nu al 45 km achter Brive in Creysse ben. Vandaag heb ik 95 km gefietst.
Het was wel een lange en toch ook zware dag, maar het is net alsof je aan het zware parcours gaat wennen.

Vanmorgen ben ik om 8.30 uur uit Uzerge. De dag begon met een klim 3 kilometer lang gemiddeld 8%, lekker pittig dus. De route ging ook nu weer over kleine achterafweggetjes, erg mooi.
Richting Lagraillière weer een klim. Daarna richting Donzenac, hier een steile afdaling op zo'n gevaarlijk smal weggetje, gevolgd door nog eens een afdaling naar Brive.

Het ging allemaal prima tot nu toe, dus maar doorgereden naar Turenne.Vanuit Brive begon het met een klim van 6 kilometer, het eerste stuk 10% en vervolgens 6 tot 8%, stond in het boek als een forse klim, nou dat was het dan ook.
Steeds als ik geconfronteerd wordt met een moeilijke klim denk ik dat het niet zwaarder kan, maar deze kreeg ik behoorlijk voor de kiezen. Maar... ben je eenmaal boven dat geeft dat een fijn en voldaan gevoel. Na de klim volgde er een mooie afdaling. Voor ik in Turenne ben moet ik nog even afrekenen met een klim van 9 % over 1 kilometer. Dat ging mij behoorlijk goed af, ik kwam wel echt puffend boven.

Fietsen op souplesse gaat dan niet meer op. Bij het eerste restaurant heb ik wat Cola gedronken, het is inmiddels ook behoorlijk warm geworden.
Nadat ik de Cola heb besteld hoor ik de eigenaresse zeggen tegen iemand;
'kun je even komen helpen?' Blijkt het een Nederlands stel uit Breda te zijn die hier een restaurantje te hebben.
Een jaar geleden hebben de zaak geopend en volgens hen gaat het goed, ze hebben het hier erg naar hun zin.
Voor een 'Tampon' wordt ik verwezen naar het 'Office de Tourisme'. Op het VVV-bureau tref ik weer een Nederlands stel, zij zijn ook aan het fietsen met een kind van 1 jaar oud. De kleine zit in de fietskar en zo te zien bevalt het de kleine best.
Ik moet natuurlijk gelijk aan Sophie denken, ik mis haar erg.Na even gepraat te hebben steekt de kleine de handjes naar me uit. Ik neem haar op schoot, heerlijk om even met haar op schoot te zitten en haar te knuffelen, mijn dag kan niet meer stuk!
Het stel is op zoek naar een camping en die blijkt hier niet te zijn.
Ze besluiten daarom maar een hotel te zoeken.
Ik ga een stempel halen. Wat blijkt ? De eigenaar is onderweg naar Santiago, en wat heeft hij meegenomen?.......... Juist. Het stempel!!
De vriendelijke mevrouw zegt dat er in de 'Mairie' van de volgende plaats; Hôpital St. Jean een stempel aanwezig is.
Omdat ik inmiddels toch besloten nog een eindje door te fietsen, was dat een goede optie. Dus door naar Hôpital St. Jean.
Eerst weer een klim van 9%. Maar dat maakt mij niet meer zo veel uit.
De 'Mairie' in deze plaats, een heel klein plaatsje trouwens, bleek maar 2 halve dagen per week open te zijn en vandaag natuurlijk niet.
Ik passeer een huis en zie daar een oude vrouwtje die in gesprek schijnt te zijn met een monteur, hij lijkt in ieder geval op een monteur. Als ik haar vraag waar ik een stempel kan halen, nodigt deze vriendelijke mevrouw mij uit even binnen te komen.
Ze heeft een mooi huisje. Tot op heden was ik nog nergens bij iemand prive binnen geweest. Ze zag de Jacobsschelp op mijn tas en wist meteen dat ik een pelgrim was.
Ze begon mij meteen van alles aan te bieden, een bierje, iets fris of iets te eten? Of wilt u even douchen? Omdat ze zo ontzettend gastvrij is en ik haar niet teleur wil stellen vraag ik of ze misschien een glas koude melk voor me heeft?
'Maar natuurlijk' en de melk, heerlijk koud, staat in een mum van tijd op tafel.
Ze is erg geinteresserd in mijn persoon en waarom ik deze fietstocht heb ondernomen. We hebben zeker een uur met elkaar gepraat.
Zij vertelde dat zij al enige tijd gepensioneerd is en dat zij verpleegkundige in het leger is geweest. Ze vertelde dat zij vanwege haar beroep in veel landen is geweest, Vietnam, Africa etc.
Ze vindt het leuk om te horen dat ik ook in de gezondheidszorg heb gewerkt en nog leuker als ik vertel dat Wilma ook verpleegkundige is. Een zeer bijzondere ontmoeting.
De monteur blijkt van het telefoonbedrijf te zijn. Ze krijgt morgen internet, vol trots geeft ze haar e-mailadres.
Ik beloof haar een foto toe te sturen zodra ik weer thuis ben, een foto van mijn aankomst in Santiago.
Ik zie dat ze dit zeer op prijs stelt, ze raakt er enigzins door geemotioneerd. Vanzelfsprekend geef ik haar mijn kaartje.
Ze wenst me veel succes. Een bijzondere ontmoeting is weer voorbij.
Nog helemaal onder de indruk fiets ik door richting Martel, mijn geplande eindpunt van vandaag.
In martel is het allemaal 'Complet' wat de klok slaat, nergens een plaatsje voor me. En dat na een lange zware dag. Dan maar het Office de Tourisme, mijn laatste hoop.
Ze kijken alles nog eens na en schudden steeds hun hoofd, inderdaad nergens plek.
Ze gaan bellen en vinden een hotel dat op de route ligt, in Creysse,hier is nog plaats.
De 7 km extra blijken overigens bijna allemaal dalende kilometers te zijn. Eindelijk kom ik dan aan bij Auberge de l'Ile .
Wat was het weer een mooie en bijzondere dag.
Het hotel is overigens over de Dordogne gebouwd. Heel bijzonder.
Na het eten heb ik nog even nog even de site bijgewerkt en nu is het tijd om te gaan slapen, moe maar voldaan.

Klik HIER voor het weer van morgen.

De Achtiende Dag (2 augustus 2005)

2005-08-01T23:02:00.000+02:00

Vandaag wil ik laten weten hoe mijn dagen er precies uit zien en hoe de dagelijkse rituelen zijn. Aan het eind van de dag geef ik deze dag de volgende typering; 'de dag van de intervaltraining''
Om 7.30 ik wordt gewekt door de Windows-tune van mijn telefoon,inmiddels een vertrouwd geluid. Ik even bijkomen vanuit een vaste slaap. Gisteravond ben ik om 21.45 gaan slapen en heb doorgeslapen tot 7.30 uur. Het hotel 'Hostellerie Le Grand Saint Léonard' ligt aan een drukke verkeersweg maar daar heb ik helemaal niets van gehoord.
Ik heb een douche genomen, heb mij geschoren en de tanden gepoetst.
Dan komt weer de routine van iedere dag n.l. het inpakken van de tassen.
Alles heeft inmiddels zijn vaste plek gekregen.
Vervolgens check ik mijn berichten en controleer ik of de website up-to-date is en of er nog aanvullingen moeten komen.
Na alles gelezen te hebben breng ik de bagage naar beneden.
Klaar voor het ontbijt.
Vanmorgen heb ik goed ontbeten, croissant, stokbrood, cake, gedroogde pruimen op sap, yogurt, koffie, sinaasappelsap en een glas koude melk (daar vraag ik er iedere ochtend om).
Om 08.00 uur heb ik de fiets uit de garage gehaald om deze weer met de tassen te behangen.
Het was nog koud, dat wordt dus met 'drie lagen' vertrekken.
Nadat alles op zijn plek zit, neem ik nog even de route door voor de komende dag.

Het begon goed vandaag, eerst was er een afdaling. Tijdens de afdaling had ik het koud, ondanks het feit dat ik mijn 'drie lagen' aan had.
Na de afdaling kom ik in het dal van de Vienne deze moet ik door. Hier is de eerste moeilijke klim van drie kilometer.
Na één kilometer kan de eerste laag er af en na twee kilometer de volgende.
Ik begin het al aardig warm te krijgen.
Als ik in St. Bonnet-Briance aankom, volgt er een korte afdaling. Nu heb ik het weer koud en doe er maar weer een laagje bij.
Op weg naar St. Germain-les Belles begin ik, na een mooi riviertje, aan een lange klim van meer dan 3 km naar het plaatsje.
Tijdens een korte pauze heb ik wat gedronken en een banaan en nectarine gegeten.
Verder gaat het weer met een klim door een prachtig bosrijk gebied.
Het lijkt hier uitgestorven, je ziet niemand. Het is steeds weer die prachtige natuur met de vogels die fluiten en kwetteren in de lucht en in de struiken, het kloppend geluid van een specht, het ruisen van de bomen; kilometers lang geen andere geluiden.
Het enige wat ik tegenkom is een motorrijder. Na het passeren van de motorrijder lost het geluid langzaam op in de stilte.
Tijdens de klim heb ik eindelijk het hoogste punt in zicht (hoop ik).
Het is inderdaad het einde van deze lange klim maar de weg stijgt gestaag door.
'Het is nog niet gedaan' zou een Belg zeggen.
Ik passeer een bord, dit verteld me dat St.Bonnet alweer 9 kilometer achter mij ligt.
Maar dan toch, eindelijk St.Germain in zicht. Het uitzicht is hier prachtig.
Ik heb het gevoel alsof ik mij 'boven de wereld' heb gefietst.
Ik vraag mij af dat wanneer ik nu al een dergelijk gevoel krijg, welk gevoel ik dan wel niet krijg als de Pyreneen over ga.

Na 31 zware kilometers is er dan eindelijk die heerlijke kop koffie waar ik naar uitgekeken heb. Na de lunch met koffie en stokbrood met Edammer, gaat de rit door. Via kleine landweggetjes gaat het richting la Porcherie. De kleine weggetjes maken het de fietser niet echt gemakkelijk.
Zeker 18 km lang 'interval-training'; hele korte afdalingen van hooguit 150 meter direct weer gevolgd door steile klimmetjes met dito afstand.

Wanneer ik eindelijk in la Porcherie arriveer neem ik even een pauze om wat te drinken en een banaan, een nectarine en een heerlijk zoete klein cakeje te eten.

Zoals het voor de korte pauze in La Porcherie was is het nu ook weer. Het gaat maar door, op en af, op en af, door en door, er lijkt geen einde aan te komen.

De korte afdaling naar het meer Etang de Piquette is een erg welkom en erg mooi.
Maar het is alsof het een en ander geensceneerd is het patroon van daarnet herhaalt zich; op en af, op en af, door en door.

Na een tijdje bereik ik een voorrangsweg waar ik al een tijd naar uit heb gekeken. Stilletjes hoop ik dat het ergste nu wel achter mij ligt.
Ik volg het boek nauwgezet; 'links af, eerste rechts, attentie; klim!'.
Nou, deze klim was mij er een, zoals men zegt ' een echte kuitenbreker', niet lang maar erg steil.

Het gaat nu richting Condat, ofschoon het meer hetzelfde blijft, heb ik de indruk dat het toch minder zwaar wordt. Het ziet er naar uit dat ik het einde van het 'Intervaltrainingsparcours' (leuk scrabblewoord!)heb bereikt.

Dan opeens een afdaling. Wat een genot na al die inspanningen.
De euforie is echter van korte duur want na het passeren van beekje is het weer klimmen geblazen.
Als ik in Condat arriveer staat er een groepje mensen, waarschijnlijk uit het dorp zelf en beginnen spontaan te aplaudiseren en roepen in koor 'bravo, bravo, bravo'.
Bij de Mairie stop ik even om mijn dagelijks stempel te halen.
Ik moet steeds maar weer wennen aan het feit dat ik als gezonde Nederlandse man moet vragen; 'Avez vous une Tampon pour moi?'.
Maar ik denk dat dit wel gaat wennen. Een stempel heb ik tot nu toe nog steeds gekregen.
Het einde van mijn rit van vandaag komt in zicht, ik moet er nu bijna zijn, de plaats Uzerche staat aangeven.
Hoera weer een afdaling. De freugde is van korte duur wanneer een brug passeer wordt ik geconfronteert met de zwaarste klim van de dag.
Ik betrap mij er op dat ik binnenmonds aan het mopperen ben. Dit is wel een hele stevige klim. Het wijzertje staat bijna in het rode vlakje.
Als ik uiteindelijk boven kom zie een gebouw waarop met groe letters Heineken staat. Het lijkt alsof dit een drankgroothandel is.
Als ik stop om even bij te komen van de inspanningen, komt er een jongeman naar buiten. Als grap roep ik;'Avez vous une bierre pour moi, Heineken svp'. De jonge man kan dit wel waarderen en draait zich om inderdaad een biertje te halen. Snel maak ik maak hem duidelijk dat het een grapje is. Na wat heen en weer gepraat merk ik dat hij mij begrijpt ondanks het feit dat ik niet weet 'geintje' in het Frans is??
Het pilsje moet maar even wachten tot in Uzerche.

Na een korte afdaling en ik rij eindelijk Uzerche binnen.
Een prachtige stad zoals zovele andere steden die ik gepasserd.
Bij de plaatselijke grutter heb ik fourage ingeslagen; bananen, nectarines en een halve liter melk.
Wat kan melk toch heerlijk smaken (na zo'n dag).
Vandaag heb ik geluk een hotel is snel gevonden.

Het avondritueel in hotel Jean Teyssier kan beginnen.
Al met al was het, conform verwachting, een zware dag.
Vandaag heb ik 65 zware kilometers afgelegd.
Volgens mijn berekeningen heb nu in totaal 1366,31 km. Morgen hoop ik op de helft van mijn tocht te zijn. De 'ommetjes' heb ik dan ook meegerekend.

Morgen fiets ik richting Limoges en kunnen jullie weer een minder gedetailleerd verslag verwachten.
Het leek me leuk deze dag eens zo te verslaan.
Krijgt het thuisfront een idee wat het is om alleen door het mooie Frankrijk te fietsen.
Ben nog steeds enthousiast en we gaan nu aftellen!!!
Morgen verder.

Groet aan eenieder.
Wim

Klik HIER voor het weer van morgen.

De Zeventiende Dag (1 augustus 2005)

2005-08-01T20:55:00.000+02:00

De dagen zijn erg pittig en zullen nog pittiger worden.
Tijdens de tocht van vandaag heb ik er weer een paar leerpunten toegevoegd.

18. Klim niet te snel, de klimmen zijn soms langer dan je denkt (soms 2 tot 3 km met stijgingspercentage van dikwijls >5%).
19. Zet door en geef niet op al is het vaak 'tegen het rode aan'.
20. Je moet steeds maar weer denken dat er op de top drie beloningen op je liggen te wachten.
a. De kick dat je weer de top hebt gehaald!!!
b. Meestal op de top een schitterend uitzicht op de omgeving (stap even af en neem deze uitzichten in je op, zo vaak maak je dit niet mee)
c. Meestal krijg je ook nog een mooie afdaling, soms niet direct maar in ieder geval na een aantal kilometers.
21. Stel je er op in dat na iedere beek of rivier meestal meestal een pittig klimmetje ligt te wachten.
21. Afdalen is fijn, maar ook tijdens de afdaling zijn de uitzichten soms prachtig. Stap eens af en geniet er even van. De afdaling blijft echt liggen wachten tot je voorbij bent.
22. De afdalingen zijn soms steil met veel bochten. Kijk goed uit in de bochten en bij uitritten, er kan veel gruis, zand of steen op straat liggen. Een hoge snelheid is fijn maar kent dus ook zijn gevaren.
Tot zover deze (wijze) lessen.

Nu de tocht van vandaag. Vanmorgen ben ik om 8.30 vertrokken uit la Souterraine en richting via St. Priest naar le Grand-Bourg gefietst.
De fietstocht ging langs prachtige, stille landweggetjes met kilometers-lange hagen van varens en bramenstruiken.
De bramen zijn nog niet rijp, maar je kunt nu al zien dat de takken zwaar hebben te lijden van de grote hoeveelheid bramen.
Als ze rijp zijn dan pluk je op 500 meter, meer dan een kelder vol.
Het is stil onderweg. Voort pedalerend hoor je de krekels in de berm en de bijen zoemen. Er is volop leven om me heen, veel vlinders dansen geluidloos als paartjes in de wind.Het geluid wat je af en toe hoort is het blaffen van een hond bij een boerderij, soms het loeien van een koe en bij het passeren van een beekje het zachtjes kabbelen van het water.
Het is toch heerlijk zo te fietsen. De dorpjes die ik passeer zijn over het algemeen klein en lijken stil eb verlaten.
De enkeling die je tegenkomt roept meteen; 'bonjour et bon courage' (of zoiets) de mensen zijn in ieder geval erg vriendelijk.
Van Grand-Bourg ben ik naar naar Bénévent l'abbaye gereden.
Een prachtige stad hoog op een rots gelegen, reeds van ver zie je de stad en met name haar prominente abdij.
De straten in Bénévent zijn ingelegd in de vorm van Jacobsschelpen. Dit omdat deze plaats al sinds 1200 door pelgrims wordt aangedaan.
De stad ligt 541 meter hoog. Vanuit deze stad kon ik zelfs de Puy de Dôme ontwaren (waar ik jammer genoeg, of misschien wel gelukkig, niet overheen hoef).

Ik heb wat tijd genomen de prachtige abdij, die in 1080 gesticht is, te bekijken.
Hier ontmoette ik twee Belgen die te voet onderweg zijn van Brussel naar Santiago.
Ze zijn 23 juni vertrokken en hopen Santiago begin oktober te bereiken.
Hier heb ik diep respect voor. Ik zou het zelf ook nog eens te voet moeten doen dacht ik.

Vanaf Bénévent ging het richting Châtelus de Marcheix, het zwaarste deel van vandaag. Eerst was het anderhalve kilometer klimmen geblazen met 5 behoorlijk pittige hellingen.
De komende dagen zal ik dit overigens nog wel vaker meemaken.
Vervolgens ben ik via le Châtenet en Dognon naar St. Léonard gereden. Hier weer hetzelfde verhaal maar wel steeds weer met prachtige vergezichten.
In St. Léonard ligt, na 75.2 km, het eindpunt van vandaag. Veel hotels blijken volgeboekt te zijn maar na lang zoeken uiteindelijk toch een hotel gevonden.
Ik ga nu heerlijk rusten, badderen, rusten, eten, rusten, een kleine wandeling en slapen.
Morgen wacht de volgende dag. Ik meld me dan weer aan het eind van de dag.

Het gaat goed met me, krijg al een aardig rennersuiterlijk, fors gebruind en een afgetrained lijf.

Mijn daggemiddelde ligt nog steeds boven de 80 kilometer per dag. Dit zal echter de komende dagen iets minder worden omdat ik twee dagen met wat kortere afstanden heb gepland dit ivm met de overnachtings-mogelijkheden.
Dat afgetrainde lijf heeft echter nog ongeveer 1420 km te gaan.
Tot morgen.
Wim

Klik HIER voor het weer van morgen

De Zestiende Dag (31 juli 2005)

2005-07-31T20:00:00.000+02:00

Klik HIER voor het weer van vandaag

Vanmorgen ben ik om 8.15 uit la Châtre vertrokken.
Vannacht heb ik overnacht in een klein, zeer middelmatig, hotelletje.
La Châtre is trouwens een prachtige oude stad (zie de foto van gisteren).

LA CHATRE is de hoofdstad van het zuidelijk deel van de streek Le Boischaut. La Chatre is gebouwd op een heuvel en ligt in het hart van de Vallee Noire, het donkergroene coulisselandschap dat George Sand in haar romans heeft beschreven.
George Sand leefde van 1804-1876
Zij maakte familiedomein te Nohant, bij La Châtre, het hoogtepunt voor artisieke creativiteit. Zij schreef er haar beroemde romans die zich op het platteland, de Zwarte Vallei, afspeelden zoals la Petite Fadette en Les Maîtres Sonneurs. Zij ontving er de grootste artiesten uit haar tijd als Chopin. Liszt, Delacroix en Balzac.
Samen met haar zoon Maurice runde zij een klein privé theater en een marionetten Theater.
Een fraai gerestaureerd landgoed dat Nohant een romatische sfeer geeft is het begin van de George Sand route die naar Gargilesse leidt en naar plekken waar de schrijfster haar inspiratie vond.
Chopin componeerde hier een vijftigtal belangrijke composities zoals Polonaise Héroïque, Marchr Funèbre en de Valse du Petit Chien.

Toen ik vanmorgen vertrok was Frankrijk nog in diepe rust.Het was heerlijk rustig op de weg en je kon zo heerlijk fietsen.

Na 1 km gefietst te hebben liep, tijdens mijn eerste klim van de dag bij het terugschakelen, de ketting eraf.
De eerste malleur na 1200 km fietsen, het het euvel was snel verholpen en ik kon na een kort oponthoud weer verder.
Het was prachtig door de kleine, wat arm aandoende dorpjes te rijden. Opvallend was dat bijna in ieder dorpje waar ik kwam de kerkklokken beierden.
Het was net als bij de Tour de France, daar luidt men ook de klokken wanneer het 'circus' een dorpje passert. Ik voelde me dan ook een beetje een tourrenner die met klokgelui wordt verwelkomt
Het landschap begint nu duidelijk te veranderen, wat minder agrarisch en wat meer bossen, het doet een beetje aan de Ardennen denken, maar dan met betere wegen. Ook hier zijn steile klimmetjes vanuit rivierdalen.
Het gebied waar ik doorheen rij is rustig, heuvelachtig en met goede, vooral rechte, wegen. Kilometers achter elkaar ben ik de enige op de weg.
Regelmatig zie ik roofvogels in de lucht cirkelen of op een paal langs de weg zitten.

Het was vandaag een zware dag, er moest erg veel geklommen en weinig afgedaald worden.
Met name de laatste uren waren zwaar.
Ik kon goed in mijn benen voelen dat ik veel heb geklommen vandaag. Het leek sterk op het parcours in de Ardennen, bijna geen enkele klim wordt beloond met een afdaling.

Volgens mij ben ik nu Limousin. Het is hier allemaal wat grilliger dan in de Morvan. De rit liep vandaag van Châtre naar Neuvy, Cluis en Orselles.
Van Orselles naar het prachtige Crozant. Crozant ligt boven een indrukwekkende kloof die door het riviertje de Creuze is ingeslepen.
Leek me een echt eldorado voor vissers als Ronald.
Prachtige rotspartijen, donkere bossen en de contouren van een voormalige burcht, het is alsof je in film fietst.
Bij Crozant ging het weer eens mis met de route. Het ging niet mis met het boek maar ik was zelf de schuldige. Door het missen van een afslag werd ik gedwongen 14 nutteloze kilometers te rijden.
Het lijkt er op dat op zondag (wat voor velen een rustdag is) bij mij het uithoudings- en incasseringvermogen op de proef moet worden gesteld.
Al met al was het toch een rustige dag en heb dan ook geen andere fietsers gezien of gesproken.
Vandaag heb ik in totaal 95 km afgelegd.
Wat ik overigens niet begrijp van Frankrijk is dat je een zware KLIM van meer dan anderhalve kilometer nodig hebt om in de plaats La Souterraine te komen, op zoek naar een hotelletje.
En wat ik helemaal niet begrijp is waarom ze dit hoog gelegen plaatsje La Souterraine noemen.
Morgen heb ik nog ongeveer 1490 kilometer te gaan.
Tot morgen Wim

Klik HIER voor het weer van morgen

De Vijftiende Dag (30 juli 2005)

2005-07-31T18:58:00.000+02:00

Hallo allemaal,

Vanmorgen ben ik om 09.00 uur met frisse moed uit St Amand vertrokken.

Het weer is behoorlijk opgeknap, gisteravond was het bar en boos. Ik heb op de TV vernoemen dat vooral het gebied rond Auxerre getroffen is door hevig noodweer, er is zelf een kleine tornado geweest die behoorlijk wat schade aangericht heeft
Gelukkig heb ik Auxerre al lang achter mij gelaten.

Vandaag voerde de tocht via Ardenais naar le Châtelais. Ook hier weer een prachtige omgeving. Van Châtelais ben ik naar Châteaumeillant.
Op deze weg kwam ik het stel uit Einhoven achterop dat ik al eerder had gezien.
Enige tijd daarna trof ik ze weer tijdens een koffiepauze.
Achter het 'stel uit Eindhoven' steken Geert en Hanny Timmers.
Zoals gebruikelijk hebben wij gegevens uitgewisseld en gezellig wat en koffie gedronken.
We zaten echter nog maar net aan de koffie toen Rianne en Aart aankwamen fietsen.
Samen hebben gezellig wat gekletst en weer koffie gedronken.
De beide Eindhovense stellen blijken nog geen twee kilometer van elkaar te wonen. Dat is toch ook wel toevallig.
Na de koffie is eenieder weer zijn eigen weg gegaan. Misschien komen wij elkaar later nog weer eens tegen.
Van Châteaumeillant ben ik verder richting Montlevic gefietst. Montlevic is het meest schilderachtige dorpje (gehucht), waar ik doorheen ben doorgefietst.
Het lijkt alsof hier de tijd heeft stilgestaan, het is er stil en verlaten maar buitengewoon prachtig. Wat mij direct opvalt is dat je hier zo weinig touristen ziet, je zit toch per slot van rekening in het hoogseizoen!
In deze prachtige serene en nostalgische plaats heb ik ,genietende van de oorverdovende stilte, mijn lunch genuttigd. In een dergekijke ambiance eet je niet je lunch maar nuttig je een lunch.
Stokbrood met filet de porc, heerlijk.
Als ik 's morgens wegga dan neem ik direct mijn lunchvoorraad mee. Het stukje Edammer kaas dat ik gekocht heb smaakte heerlijk op het stokbrood.
Na mijn lunchpauze ben ik weer richting La Châtre gereden. Ik heb bepaald dat dit het einddoel voor vandaag is.
Ik was van diverse kanten gewaarschuwd voor het feit dat de vakantieperiode in Frankrijk is begonnen en dat het zaak is om al bijtijds uit te kijken naar een adres om te overnachten.
Het feit dat het nu weekend is maakt het waarschijnlijk alleen maar moeilijker.

Toen ik bij het eerste hotel aan kwam bleek er geen plaats te zijn, bij het tweede hotel (klein en goedkoop) kon ik gelukkig de laatste kamer krijgen.
Dit hotelletje wordt overigens veel door Santiago-gangers aangedaan.
Op verzoek van de monsieur le patron ik maar iets in het gastenboek geschreven.
De weersvoorspellingen zijn voor de komende dagen goed en ik heb mij dan ook voorgenomen de komende dagen meer kilometers te maken.
Het traject wordt de komende wat zwaarder maar desondanks wil ik wel proberen dit voornemen te realiseren.
Na alles nog eens op een rijtje te hebben gezet te hebben blijkt dat ik nog planning lig.
Vandaag heb ik 61 kilometers afgelegd, trek je die af van de 1630 die ik nog te gaan heb dan resteren er nog een 1580 km. Nog even en ik zit op de helft.

Tot morgen.
Wim
Klik HIER voor het weer van morgen.

De Veertiende Dag (29 juli 2005)

2005-07-28T20:30:00.000+02:00

Omdat ik vandaag een redelijk gemakkelijk traject heb met weinig echte klimmen heb ik de tijd gehad om eens te overdenken wat ik fietstechnisch tot nu toe geleerd heb van deze fietstocht.

1. Vertrek in de ochtend zo rustig mogelijk en zorg er voor dat je een goed ontbijt hebt gehad.

2. Bepaal globaal je einddoel voor de dag maar laat het uiteindelijke einddoel afhangen van de zwaarte van de route en het weer.

3. Fiets een zo licht mogelijk verzet, fiets niet op kracht maar op souplesse (dan hou je het langer vol).

4. Kijk 's morgens goed in je routeboek door welke omgeving je fietst. Er zijn soms lange trajecten zonder voorzieningen.

5. Doe aan goed 'watermanagement', neem zoveel mogelijk mee.

6. Doe aan goed inkoopmanagement, zorg er dus voor dat je voor een dag voeding bij je hebt.

7. Eet veel fruit, bananen, nectarines, appels, abrikozen of pruimen. Ze zijn heerlijk voor onderweg.

8. Neem regelmatig pauzes en neem voor de lunch zeker een uur.

9. Begin op tijd uit te kijken naar een overnachtingsplek en wacht niet totdat je moe bent want dat is fnuikend.

10. Hou het weer onderweg goed in gaten, fietsen in onweer of striemende regen is niet leuk.

11. Hou de moed er in, al is het soms erg zwaar.

12. Vergeet vooral niet van de prachtige omgeving te genieten.

13. Probeer onderweg in contact te komen met andere mensen, zeker als je alleen bent.

14. Wees niet bang ergens om hulp te vragen, bijna iedereen is bereid je te helpen.

15. Neem 's avonds een heerlijke douche of bad. Neem eerst rust en ga dan pas eten.

16. Pasta's doen het beter dan een licht Frans dineetje.

17. Wees niet zuinig met zonnebrandcrême en fiets in volle zon met een pet op.

Dat waren de (autodidactische) lessen van vandaag.

Ik kom dan nu toe aan mijn verslag van vandaag.
Vanmorgen ben ik om 8.30 uur vertrokken vanuit La Guerche.
De ochtend was heerlijk fris na het onweer en de overmatige regen van de afgelopen nacht.
Ik ben door bossen gefietst waar het heerlijk rook en waar de lichte ochtendmist nog als een doorzichtige sluier tussen de bomen hing.

Omdat ik iets van mijn route ben afgeweken ivm de overnachting, moest ik weer terug zien te komen op de oorspronkelijke route.
Dat bleek geen probleem te zijn. Na een uur fietsen was in Sancoins en hier heb ik de route, die richting Neuilly loopt, weer opgepakt.
De route ging vandaag door een glooiend gebied, door een brede vallei en parallel aan het smalle Canal du Berry.

Van Neuilly ben ik richting Charenton gereden en vervolgens St Amand-Montrond.
Na 60 km ben ik gestopt in St. Amand voor de lunch.
Toen ik besloten had weer op te stappen zag ik dat er vanuit het zuidwesten donkere wolken naderen. Het duurde niet lang en de regen kwam met bakken uit de lucht.
Deze constatering maakte het mij gemakkelijk de beslissing te nemen er voor vandaag een punt achter te zetten..
Dus maar weer eens op zoek naar een overnachtingsplek.
Ook vandaag blijkt dat weer eens tegen te vallen.
Uiteindelijk kom ik uit bij een Mercure-hotel. Over het algemeen zijn dit niet de allergoedkoopste hotels maar toch maar even gevraagd naar de prijs.
65 euro per nacht exclusief ontbijt, alsof je een emmer leeg gooit.
De receptionis infomeerde naar mijn leeftijd en zei dat ik op grond van mijn leeftijd 4 euro korting kreeg. Op dat moment wist ik even niet hoe ik mij moest voelen, beledigd, oud of misschien wel tevreden.
Toen ik nog na zat te denken over het aanbod, vroeg de dame achter de receptie, wijzend op mijn tas met de afbeelding van de Jacobsschelp, of ik een 'Santiagoganger' was.
Ja dus.
Zij vertelde dat het hotel hiervoor een speciaal tarief van € 61 mag berekenen inclusief diner en ontbijt. Dat heb ik dus maar gedaan.
Ik heb een heerlijke kamer met een fijn bad. Toen ik heerlijk ontspannen een uur lang in bad lag, hoorde ik buiten de regen met striemen tegen de ramen kletteren.
Heerlijk wat een goed besluit!!
Na het bad ben ik even de stad ingelopen op zoek naar een schoenmaker die 2 gaatjes in mijn riem heeft bijgemaakt.

Ja hoor..... de riem was inmiddels veel te wijd en deed bijna geen dienst meer als riem.

Op de terugweg naar hotel was het hollen geblazen, de regen kwam nog steeds met bakken uit de lucht.

Toen ik nauwelijks hijgend (want mijn conditie wordt met de dag beter) terugkwam in het hotel vertelde de receptioniste dat er nog twee Nederlanders waren gearriveerd en die hadden gezegd mijn fiets te herkennen.
Blijken het Rianne en Aart weer te zijn. Het wordt dus een gezellige avond.

Tot morgen en een groet aan iedereen met nog 1630 km te gaan.

De Dertiende Dag !!!! (28 juli 2005)

2005-07-27T19:24:00.000+02:00

Was het maar iedere dag de dertiende!!!!!!.

Punt 1. Ik voel me een stuk beter
Punt 2. De eerste 1000 km zitten erop
Punt 3. Mijn eerste routeboek Maastricht-Nevers uitgefietst en met deel 2 begonnen.
Punt 4. Ben Nevers dus voorbij
Punt 5. Vandaag toch mooi 86 km gefietst
Punt 6. De wond op mijn zitvlak begint te genezen (minder last dus).

Het was vandaag een mooie dag en dat niet alleen omdat ik mij een stuk beter voel.
Vanmorgen ben ik om 08.30 uur uit Corbigny vertrokken.
Het was in de ochtend prima fietsweer, lekker fris na het onweer van vannacht en half bewolkt met soms een paar spatjes regen.

De Morvan is een (h)eerlijke omgeving.

Heerlijk omdat het een schitterende omgeving is om door te fietsen.
Het landschap wisselt constant, dan weer bossen en dan weer mooie open landschappen.
Het is net alsof je door een schilderij fietst. Vooral de vergezichten zijn heel bijzonder.

Het routeboek dat ik gebruik is geweldig, tot op heden heb nog geen foutje kunnen ontdekken.
Dit is toch erg knap want de route gaat voor het overgrote deel over stille landweggetjes.

De Morvan is een eerlijk gebied omdat elke klim met een afdaling wordt beloont, dat was in de Ardennen wel wat anders.

Onderweg was het over het algemeen rustig vandaag.
In Nevers trof ik op een terrasje een Nederlands stel uit Rosmalen dat hier op vakantie is. Ze waren erg geinteresseerd in mijn reis. Ze hebben mij een heerlijk glas fris aangeboden.
Ik heb ze een visitekaartje gegeven omdat ze willen weten hoe de reis verder zal verlopen.

Vandaag ben ik vanuit Corbigny, via Moussy naar Prémerie gefietst.
Onderweg heb ik constant uitgekeken naar Rianne en Aart. Ik had gehoopt ze nog even te zien omdat zij een van hun kinderen hier zouden ontmoeten.
Helaas ik heb ze niet gezien.
Ik ben naar Balleray en vervolgens naar Nevers.
De drukte in Nevers was wel een schok na zo'n dag rustig fietsen.

In Nevers heb ik midden op de brug over de Loire mijn routeboek gewisseld,een memorabel moment.
Toen gelijk maar doorgefietst richting Gimouille en heb daar in een lokale Auberge gevraagd voor een overnachtingsplek.
De eigenaar was zo vriendelijk om een hotelletje 10 km verderop te bellen en voor mij een kamer te reserveren. Het plaatsje waar ik nu ben heet La Guerche sur l'Aubois. Het hotelletje, waar ik vannacht overnacht, is pas dit jaar voor het eerst open.
Het ligt weliswaar iets buiten mijn route maar ik heb al gezien dat ik morgen een stukje kan afsteken.
Ik hoef dus niet helemaal terug te fietse. Ik ga een lekkere douche nemen en wat eten en ik spreek jullie morgen met nog 1689 km te gaan heb.

Het gaat dus weer goed!!!

Wim

Klik HIER voor het weer van morgen

De Twaalfde Dag (27 juli 2005)

2005-07-26T23:10:00.000+02:00

Vannacht heb ik in het klooster geslapen.
En wie kwam er op bezoek?..........De man met de hamer.
Ik voelde erg beroerd en heb daarom bijna de hele nacht over de vloer gelopen.
Tot overmaat van ramp kreeg ik ook nog een enorme allergische reactie met abnormale zwellingen in mijn gezicht. Zo erg heb ik nog nooit meegemaakt.
Op zich is het voor mij niet iets ongewoons maar in deze mate heb ik het nog nooit gehad.
Mijn tong kon ik nauwelijks nog bewegen.

Vanwege deze problemen heb ik maar besloten in Vézelay te blijven.
Echter na het ontbijt dacht ik dat het wat beter ging en heb toen toch maar besloten weer op de fiets te stappen.
Ik wilde net vertrekken uit Vezelay toen ik Rianne en Aart weer ontmoette.
Samen hebben we eerst nog even iets fris gedronken. Zij vertelden dat ze vandaag een van hun kinderen zouden ontmoeten en ze keken daar erg naar uit.

Het besluit om toch maar te gaan fietsen vandaag blijkt achteraf, geen goed besluit te zijn.
Tijdens een ritje van 15 km heb twee keer hangend over mijn fiets over moeten geven.

Zo gaat het niet langer en ik heb dan ook besloten een hotelletje te zoeken en rust te nemen en lekker te relaxen.

Ik denk dat de overgang naar het huidige weertype een rol meespeelt, het is nu zonnig en erg warm.
In de loop van vandaag meld ik mij weer met verder informatie.
Het is niet anders!
Wel weet ik dat nog 1772 te gaan heb.

Hier is dan toch nog het tweede gedeelte van mijn belevenissen van vandaag.

Ik ben momenteel in Corbigny. Ik heb toch besloten om nog even door te fietsen ondanks het feit dat ik mij zwak, ziek en misselijk voelde.
Totaal heb ik vandaag 32 km bij elkaar geschraapt.

In Corbigny heb ik een hotel gezocht, heb mij heerlijk gedouched en heb 2 uur ontzettend vast geslapen. Nu lijkt het er op dat het beter gaat.
De zwellingen trekken langzaam weg en ik ben weer een beetje toonbaar.
Vandaag heb ik als een echte dip ervaren, ondanks het feit dat de moraal goed is.

Straks ga ik lekker even eten en opnieuw rusten.
Opvallend is dat mijn eetpatroon geleidelijk aan het veranderen is.
Het ontbijt bestaat voor een groot gedeelte uit veel fruit en yoghurt.
Ook onderweg eet ik veel fruit en vooral veel bananen en nectarines, heerlijk.

De meeste van jullie kennen wel het Franse ontbijt.
Nou, op zo'n ontbijt hou je het echt geen dag uit. Veel en vooral goed eten is dus erg belangrijk.

Verder heb ik nog goed nieuws te melden; als ik onder de douche sta, kan ik mijn tenen weer zien (en niet alleen mijn tenen!)
Je ziet nu wat een aantal dagen fietsen aan nieuwe kennismakingen kan brengen.

Conditioneel gaat het mij allemaal zeer goed af, ik heb geen spierpijn of zo.
Het is vanzelfsprekend dat niet ieder dag een optimale dag kan zijn, maar een dag als deze hoop ik niet meer mee te maken.

Dit was het dan weer voor vandaag.

Morgen ga ik er weer tegen aan met 'nog slechts' 1755 km te gaan.

Wim
Klik HIER voor het weer van morgen

De Elfde Dag (26 juli 2005)

2005-07-25T22:49:00.000+02:00

Ik heb het er vandaag een beetje van genomen.
Na de vermoeiende laatste dagen heb ik mij getrakteerd op een rust(ige) en ontspannen dagje.
Vandaag ging mijn fietstocht van Auxerre naar Vézelay, ongeveer 60 km.
Het weer is aanmerkelijk beter,er staat wat minder wind en het is zonnig en lekker warm.
Ik zit nog steeds in de Bourgogne.

Vauit Auxerre ben ik rustig trappend naar Vincelottes gereden, een prachtige route langs de Yonne met vele zijkanaaltjes en mooie kleine sluisjes. Deze sluisje worden voornamelijk door vrijwilligers bediend.Het was een prachtig gezicht met een rustig fietspad langs al deze sluisjes.
Kenmerkend voor de Yonne is dat de sluisjes hier zeer smal zijn, zo smal dat je denkt dat een boot daar nauwelijks inpast.
Langs de Yonne ben ik van Cravant naar Prégilbert gereden en vervolgens naar Châtel Censoir.

In Châtel heb ik een groep Belgen ontmoet, zij zijn met 13 man/vrouw onderweg naar Santiago.
We hebben samen gepauseerd en gelunched.Dit was gezellig en een leuke ervaring.
Vanzelfsprekend hebben we visitekaartjes uitgewisseld.
De laatste dagen ontmoet ik ook regelmatig de mensen uit Eindhoven waarvan ik de namen nog niet weet, vanavond zag ik ze weer in het prachtige Vézelay.

Van Châtel ging de route weer landinwaards. Hier heb ik weer de nodige hellingen voor mijn kiezen gehad. Overigens de route naar Vézelay is prachtig.
De laatste klim naar Vézelay was zeer zwaar. Het stadje ligt boven op een steile rots met een mooi uitzicht op de omgeving.
Eenmaal boven direkt op zoek naar een terras, voor een pilsje. Hier ontmoette ik Frans Beutler uit Oisterwijk, hij is te voet van Maastrich naar Santiago.
Hij zat op het terras samen met een wat ouder stel uit Zeeland. Frans vertelde over zijn ervaringen. Een bijzondere, interessante en aardige man.
Ook heeft hij ingewijd over de geheimen van zijn overnachtingen en nam mij vervolgens mee naar een Franciscanenklooster.
In dit klooster zal ik vannacht overnachten. Op een slaapzaal met meerdere pelgrims.
Ik heb vanavond ook een echte Jacobsschelp gekocht, deze schelp zal ik als symbool verder op mijn fiets meedragen.
Na mij te hebben gedouched heb ik, samen met Frans,nog even een heerlijk pilsje gedronken en ervaringen uitgewisseld.
Een zeer bijzondere dag ws het dus vandaag.
Frans blijft morgen hier en ik fiets door in de richting van Nevers. Ik zal na mijn reis zeker nog contact met hem hebben.

Ik ben nu aan bedrust toe en zeg welterusten met nog 1787 km te gaan.

Wim

Klik HIER voor het weer van morgen

De Tiende Dag (25 juli 2005)

2005-07-24T21:22:00.000+02:00

Vanmorgen ben ik om 9.15 uur mijn fietstocht begonnen vanuit de prachtige stad Troyes naar Auxerre.
De afstand die ik vandaag heb afgelegd is 90 km.

Gedurende de rit viel het mee met de regen, de wind was echter nog steeds nadrukkelijk aanwezig. Ik hoop dan ook van harte dat de weergoden mij de komende dagen wat beter gezind zijn.

Zoals jullie gezien hebben heb ik een link opgenomen naar de Franse Meteo.
Zelf kijk ik er niet zo veel naar, ik laat het weer wel op mij afkomen. Voor de thuiszitters is het, dacht ik, wel mooi om te zien welk weer ik onderweg heb.
Op de link kun je zowel temperatuur als wind aanklikken. In het linker kader kun je doorklikken naar de lokale situatie.

De rit van vandaag ging weer door een prachtig gebied met uitgestrekte graanvelden, bossen en nu ook wijngaarden en zonnebloemvelden.

Je ziet hier ook veel koolzaadvelden, deze ruiken zo heerlijk.

Ik zit nu in het gebied van de Bourgogne waar de overheerlijke Chablis-wijnen vandaan komen.
Ik ben verschillende Chablis Domaines gepasseerd.

Een flesje meenemen is helaas te zwaar.
Mijn bidon van 1.5 liter heb ik toch maar weer met water gevuld.
ben overigens blij dat ik zoveel bidons mee heb genomen om te drinken. Meer dan 2 liter drinken is heel normaal.

De tocht ging vandaag van Troyes richting Roncenay.
Via Maupas naar Montigny les Monts en verder naar Ervy le Chatel en Courtaoult, vervolgens naar Ligny le Châtel (het gebied van de Chablis).
Via een heftige klim naar Lignorelles en daarna door naar Bleigny.
Van Bleigny was het nog niet gedaan er volgde er nog een pittige klim naar Egriselles.
Boven op de berg aangekomen was het uitzicht overweldigend met een prachtig uitzicht op Auxerre. De afdaling naar Auxerre was een mooie lange afdaling.

Auxerre is een prachtige oude stad gelegen aan de rivier de Yonne.

Momenteel zit ik in een goed hotel in Auxerre, ik heb zojuist lekker gedouched en gegeten en ga nu lekker plat met nog 1847 km te gaan

Tot morgen
Wim

Klik HIER voor het weer van morgen

De Negende Dag (24 juli 2005)

2005-07-24T13:23:00.000+02:00

Vandaag maar eens geen verslag maar een recept.

Naam van het recept: 'Un jour Francais avec une sauce Hollandaise'

Dit recept is speciaal samengesteld om het uithoudingsvermogen te vergroten en het doorzettingsvermogen te verhogen.

Ingredienten:

Een lange rechte weg door de Champpagne.
Een beproefd traject is het traject dat loopt van Chalon en Champagne naar Troyes.
Dit traject, dat in zuidwestelijke richting gaat, loopt bijna parallel aan de Autoroute A26 is uitermate geschikt, en is precies 100 km lang
Er zijn onderweg geen voorzieningen om iets te eten of te drinken .
Geen mogelijkheden om te schuilen.
Zorg er voor dat er een zeer forse tegenwind staat die vrij spel heeft op de grote open vlaktes.
Lardeer het geheel met een vijftal forse regenbuien.
Zorg dat er ook nog een aantal steile klimmetjes in zitten.
Het recept wint aan kracht als je er voor zorgt dat het het laatste uur stevig doorregent.
Zorg dat het enige Chambre D'hôte die je onderweg tegenkomt geen plek voor je heeft.
Vergeet echter niet de prachtige omgeving goed in je op te nemen.
Zorg er tenslotte voor dat bijna alle hotels vol zijn.
Wanneer je uiteindelijk een hotel hebt gevonden, wacht dan ongeveer drie kwartier in je natte kleding tot er iemand van de receptie komt.
Sleep je bagage naar de derde verdieping (dus zoek een hotel zonder lift).
Neem vervolgens , om het geheel af te maken, een heerlijke douche
Ga vervolgens lekker eten in het prachtige Troyes en vergeet alle ellende van vandaag.
Alle bovengenoemde ingredienten staan borg voor een recept dat er voor zorgt dat aan het einde van de dag je conditie is verhoogd, het incasseringsvermogen op de proef is gesteld en het doorzettingsvermogen is toegenomen.

Mijn totaal aantal kilometers staat nu op exact 797,38 km.
Het daggemiddelde is 88,60 per dag en ligt binnen de planning.
Uitgaande van het feit dat het totaal van de reis 2734 km bedraagt zijn er dus nu nog 1937 km te gaan
Morgen volgt er weer een 'normaal' verslag

Klik HIER voor het weer van morgen.

Wim

De Achtste Dag (23 juli 2005)

2005-07-23T17:17:00.000+02:00

Het is vandaag zaterdag, ik ben nu precies een week onderweg en heb totaal ruim 600 km gefietst.
Vandaag heb ik 72 km gefietst, van Vienne le Chateau naar Vienne Ville.
Na Vienne Ville ben ik de 'graanschuur van Frankrijk' in gefietst.
Het licht glooiend landschap met haar gouden korenvelden is een prachtig gezicht.
Je voelt je als eenzame fietser nietig in zo een groots landschap. In het verleden zijn Wilma en ik wel eens door dit gebied met de auto gereden, ik heb nooi gemerkt dat het hier zo lekker ruikt.
Door het gebied Champagne ben ik richting Somme Bionne gefietst en vervolgens via Somme Tourbe naar Bussy Chateau.
Vervolgens naar L'Epine om in Chalon en Champagne op zoek te gaan naar een hotel.
Chalon en Champagne is een grote plaats en er zijn veel hotels. Mometeel zit ik in hotel Le Pot D'Etain. Midden in Chalon.
Na mij ingecheckt te hebben heb ik mijn mijn fiets in de garage geparkeerd.
Zie ik opeens dat er nog twee, inmiddels bekende, fietsen staan.
Deze fietsen bleken toe te behoren aan Rianne en Aart. Dat is toch ook toevallig wij weer in het zelfde hotel zitten (toeval?)
Ik heb ze trouwens nog niet ontmoet. Ze zullen er zelf ook van opkijken dat ik hier ben, denk ik.
Het eerste wat ik nu ga doen is een een lekkere douche nemen en dan vroeg naar bed.
Mijn plan is morgen naar Troyes fietsen, ongeveer 95 km.
Die 95 km moet ik wel fietsen omdat er in de Champagne nagenoeg geen mogelijkheden zijn te overnachten.

Morgen begin ik met een tand van nog ruim 2000 km te fietsen, om precies te zijn 2037 km.

Groeten,
Wim

De Zevende Dag (22 juli 2005)

2005-07-23T07:06:00.000+02:00

Het contact is weer hersteld!

De afgelopen nacht heb ik heerlijk geslapen in het Hotel Chateau te Montmedy.
Ik ben om 07.00 uur opgestaan en heb een doorsnee frans ontbijt genoten,eigenlijk te licht voor een sportfiguur als ik ben, om een hele dag op te fietsen.

Bij het afscheid werd ik door de praatgrage eigenaar van het hotel, waar ik overnacht heb, lang aan de praat gehouden (of lag het misschien aan mij?).
Om 9.15 uur ben ik uiteindelijk vertrokken.

Het was een dag met minder ontmoetingen vergeleken met gisteren en eergisteren.
Waarschijnlijk kwam het omdat ik door een sereen maar prachtig mooi gebied ben gefietst.
Uiteindelijk kwam ik 2 Nederlanders tegen die me adviseerden al vroeg in de middag op zoek te gaan naar een overnachtingsplek omdat er op de route weinig voorzieningen waren.
Het bleek te kloppen.
Het is in dit gebied erg rustig en afgelegen, soms een uur lang geen mens, auto of huis gezien maar wel volop genoten van de prachtige omgeving.
Ik leefde in de veronderstelling dat het vandaag een makkie zou worden.
Nou mooi niet.
Het was eigenlijke best wel een zware dag, veel steile klimmetjes en lange stukken vals plat.
Vandaag op de kop af 81 km gefietst. Ik heb erg veel last ondervonden van mijn linkerbil. De wond wil maar niet genezen.
Misschien moet ik toch maar via Lourdes rijden.
Ik heb een aantal mensen ontmoet en die vonden dat ik eigenlijk best wel snel de Ardennen ben doorgekomen.
Gemiddeld 90 km per dag door de Ardennen was best wel veel.
Morgen wordt het, voorzover ik het kan overzien echt een niet zo'n moeilijke dag en, als ik eerlijk ben, kijk ik daar ook wel een beetje naar uit.
Hopelijk kan ik dan wat extra kilometers maken.
Vandaag heb ik de volgende route gefietst: van Montmedy verder zuidwaarts naar Louppy. Van louppy naar Dun.
In Dun ben ik helaas de verkeerde kant opgestuurd en kwam op een prachtige afdaling terecht. Toen ik uiteindelijk doorhad dat het de verkeerde route was, moest ik terug.
De afdaling, die ik zojuist gemaakt had, werd nu een vervelende klim.
Uiteindelijk heb ik 18 kilometer voor niets gefietst.
Van Dun ben ik weer naar Aingrville gefietst.
Het landschap na Aingreville is zeer wijds en open, ofschoon er nog wel steeds veel geklommen moet worden.
Van Aingreville ben ik via Romagne naar Epinonville en vervolgens naar Varennes gefietst.
In Varennes werd ik geconfronteerd met een vrij een steile klim, gevolgd door nog eens een klim van 3,5 km door het prachtige Forêt Lachalade en het forêt des hautes Batis naar Vienne.
Dit gebied is onder meer bekend om de veldslagen met KarelV en de eerste wereldoorlog.
Na de klim volgde een lange afdaling naar Aisne.
In Aisne ben ik al gaan zoeken naar een onderkomen voor de komende nacht. Na enkele kilometers zag ik een bord dat mij attenteerde op de aanwezigheid van een hotel.
Gelukkig was hier nog een plek om te overnachten.
Op dit moment zit ik dus Vienne le Chateau in hotel le Tulipier.
Ik heb een mooie kamer en heb hier lekker gegeten.
En wie kom ik hier in het hotel tegen?...... Het stel uit Eindhoven waar ik gisteren samen met Peter in het bushokje koffie heb gedronken, Rianne en Aart.
Rianne en Aart van den Nieuwenhoven zijn samen op weg naar de Peryneen.
Het was bizonder gezellig en we hebben leuk met elkaar gepraat.
Aart heeft een eigen Psychotherapiepraktijk, in deze praktijk werkt Rianne ook.
Ik heb hem verteld van mijn pijnlijke bil. Rianne adviseerde mij Weleda Callenula-olie te gebruiken.
Aart had toevallig nog een klein flesje voor mij, dat heb ik dus van hem gekregen. Zo heeft iedere dag wel weer een nieuwe verassing in petto.
Het gaat dus goed.
Ik geniet van de geuren en kleuren onderweg en van het afwisselend landschap.
Momenteel ben ik aan nachtrust toe we spreken elkaar morgen weer.
Morgen (zaterdag) ben ik van plan naar Châlon en Champagne te fietsen.
Mijn planning is dat ik dan zondag naar Troyes fiets. Het schijnt dat er na Chalon en Champagnr weinig of geen overnachtingsmogelijkheden zijn.De bovenstaande kaart heb ik ontvangen van Francois Booij.
In deze kaart heeft hij de vorderingen van Wim ingetekend van de eerste week..

Ik heb nog 2109 km te gaan en zeg daarom, tot morgen.

groetjes,
Wim

De Zesde Dag (21 juli 2005)

2005-07-22T06:46:00.000+02:00

Belgie tot ziens, adieu.

Na een heerlijke nachtrust was ik van plan er goed tegen aan te gaan en dat is gelukt ook.
Na het ontbijt ben ik om ongeveer 08,00 uur op de fiets gestapt.
Vandaag ben ik van Bastogne via Remonville, Ebly, Eglise, Rossingol, Pin, de Abdij van Orval en Avoith naar Montmedy gefietst.

Ik zit nu in Frankrijk en heb gelukkig de toch wel zware Ardennen achter mij.
Totaal heb ik vandaag 88 km gefietst
Vandaag was de dag van de contacten, ik heb nl. onderweg weer verschillende mensen ontmoet.
Wat zijn er toch veel mensen die met een bepaald doel een grote afstand af willen leggen.
Zo kwam ik een stel uit Putten en een stel uit eindhoven tegen.
Verder ben ik vandaag enkele keren opgefietst met Peter Vlug een Salsadansleraar uit Utrecht.Hij is op weg naar Mallorca en fietst via Barcelona.
We kwamen elkaar steeds weer tegen.

De streek waar ik ben doorgefietst is werkelijk niets te beleven, zelf een adres voor een kop koffie was niet te vinden.
Toen ik door een klein dorpje kwam hoorde ik opeens iemand roepen vanuit een oud bushokje; ' Hoi Wim zin in koffie ?' wat bleek....?
Peter (die kampeert) had zijn kooktoestel uitgepakt en was koffie aan het zetten. Het stel uit Eindhoven zat ook bij hem.
Dat was even heel gezellig, samen koffie drinken in een oud vervallen bushokje
Hier hebben wij afscheid genomen van de Eindhovenaren, die op weg zijn naar de Pyreneen.
Alleen heb ik mijn fietstocht vervolgd. Na een groot aantal kilometers kwam Peter mij weer achterop. Een echte goede fietser dus.
We hebben eeen hele tijd samengefietst, dat was wel even gezellig.

Bij de abdij van Orval, waar het Orvalbier wordt gebrouwen en Orval kaas wordt gemaakt, hebben we samen koffie gedronken en iets gegeten.
Deze abdij is gesticht in 1070 door de benedictijnen en hier kun je heerlijk een abdijbiertje, wat kaas of de locale “saucisson” proeven.

Toen weer door op de fiets richting Montmedie.
Na elkaars gegevens uitgewisseld te hebben heb ik voor Montmedy afscheid van Peter genomen, hier scheiden onze wegen.
Ik ben opzoek naar een overnachtingsplaats gegaan.Uiteindelijk een plekje gevonden in hotel Chateau te Montmedy.

Het hotel is gevestigd in Montmedy in een 150 jaar oud huis en is door de Duitse eigenaar omgebouwd tot een 'hotel'.
Prachtig om te zien.
De eigenaar is 'Eisenbahnverrueckt', er loopt zelfs een spoorlijntje om het hotel heen.

Vanavond samen gegeten met een man uit Montpellier die aan het fietsen is met een zijn zoon uit Breda.
Lekker gegeten en gezellig gebabbeld.

Het was een fijne dag, met veel wind op kop en nog een paar forse klimmen, de zwaarste was een klim van 1 km met 12% stijging.
Je kunt merken dat de bovenbeenspieren de laatste dagen veel werk hebben moeten verrichten.

Het weer was vandaag half tot zwaar bewolkt, forse wind tegen maar droog, te koud voor de tijd van het jaar.
Morgen ga ik verder Frankrijk in.
Al met al een mooie dag met leuke ontmoetingen.

Het weerbericht voor morgen:

Vrijdag 22-07
Min.temp.: 11°C
Max.temp.: 26°C
Overwegend zonnig

De komende week wordt het warm.

Tot morgen met nog 2190 km te gaan

Wim

De Vijfde Dag (20 juli 2005)

2005-07-19T22:23:00.000+02:00

Vanmorgen ben ik om 8.30 uur opgestaan.
Ik heb ontbeten met slechte koffie maar het belangrijkste is toch wel dat het bed goed was.

Na het ontbijt heb ik de pastoor van de kerk onmoet recht tegenover mijn pension.
Het bleek dat de pensionhoudster de pastoor had gewaarschuwd.
De pastoor wilde van alles weten van mij en is speciaal voor mij teruggeaan om een stempel voor mijn Pelgrimspaspoort te halen.
Het was allemaal best heel gezellig, maar de consequentie was dat ik pas om 9.30 uur op de fiets stapte.
Eerst moest ik weer terug naar de oorspronkelijke route.
De helling ,die ik gisteren als een een heerlijke afdaling heb ervaren, was vandaag een afschuwelijke klim.
Van Vielsam ben ik naar Joubieval gereden, daarna ging het richting Ottre en Langlire om vervolgens door te klimmen naar het hoogste punt van de Ardennenroute.

Het hoogste punt was 575 meter en te bereiken via een klim van een kIlometer of drie. Het was weer lang en zwaar.
Een voordeel is toch wel dat na een beklimming meestal wel een afdeling volgt.

Op weg naar Langlire ontmoette ik een Nederlandse man, Peter Blokhuis uit Utrecht, hij is hier op vakantie. Peter sprak mij aan en nodigde mij uit voor een heerlijke kop koffie. Dit heb ik maar niet afgeslagen. Was best wel gezellig. Maar... het kostte allemaal wel weer veel tijd.
Nu was dit niet zo erg want het heeft bijna de hele dag geregend en was zelfs koud.
Ik had om 12.00 uur nog maar 24 kilometer gefietst.
Het is eigenlijk te koud en regenachtig om veel kilometers te maken.
Tot overmaat van ramp reed ik door een dunbevokt gebied, langs het riviertje de Outhe.
Gelukkig kwam ik na een tijdje een camping tegen.
Ik heb er vandaag maar een korte dag van gemaakt door het vele 'pap' in mijn benen.
Na geschuild te hebben ben ik verder gereden naar mijn einddoel voor vandaag nl. Bastenaken.

Wat een dag vandaag!!!

Regen, koud, geen wind op kop maar een ware storm, bijna noodweer was het, het kan best spoken hier.
Onderweg naar Bastenaken heb ik nog veel moeten schuilen in leegstaande garages en boerenschuren
Tijdens het schuilen bij een garagebedrijf bood de eigenaar mij aan mijn ketting en derailleur schoon te maken.
Hij heeft alles schoongemaakt en opnieuw geolied.
Dit soort dingen gebeuren dus gewoon, leuk toch en het houdt vooral je moraal hoog.

In Bastenaken moest ik lang zoeken naar een onderkomen, alles was bezet. Er is waarschijnlijk hier in Belgie weer een of andere feestdag.Uiteindelijk heb ik een Best Western hotel gevonden.
Het hotel is wel luxueus voor een eenvoudige pelgrim.

Na een heerlijk bad genomen te hebben en al mijn kleren te hebben gewassen ben ik wat gaan eten en vroeg naar bed gegaan.
De vooruitzichten voor het weer in de streek van Belgie waar ik morgen doorheen moet, zijn beter dan vandaag.
Ik hoop dan ook morgen met mooi weer 'La Douce France' binnen te fietsen.

Ik kreeg vandaag een smsje van de Langelose heren golfers die vandaag in Winterswijk speelden
Ze zijn in de veronderstelling dat ik nog 2500 km moet, maar dat zijn er inmiddels 'nog maar' ongeveer 2270 (Zij moeten wel even bij de les blijven!).
Ik wil ze, vanaf hier, hartelijk bedanken voor het feit dat zij in gedachten met mij meefietsen, in gedachten golf ik dan met hen mee.

Het versturen van foto's lukt nog steeds niet. Als ik tijd heb (tijd heb?), als ik zin heb, kijk ik er misschien vanavond nog even naar.

Tot morgen, er resteren nog 2270 km

mvg
Wim

De Vierde Dag (19 juli 2005)

2005-07-19T20:35:00.000+02:00

Ik ben vanmorgen om 08.00 uur op weg gegaan.
Het beloofde een stevige dag te worden, de Ardennen lagen voor mij.
Het werd meteen al zwaar. Eerst richting Clermont. Voornamelijk klimmen. Van Clermont richting Limbourg, voornamelijk klimmen.
In Limbourg een steile klim van 14% naar Ville Historique met een prachtig kasteel en kerk.
Van Limbourg ben ik naar Franchimont gefietst. Weer werd ik geconfronteerd met een lange klim.
Vervolgens naar Stoumont, klimmen tot een hoogte van 525 meter.
Op de weg van Stourmont naar Lierneux heb ik koffie gedronken bij een Camping met een Nederlandse eigenaar. De mevrouw wilde niet van betalen weten. Ik mocht van haar computer gebruk maken maar helaas de stroom was uitgevallen

De heuvels (bergen) in de Ardennen die ik vandaag bedwongen heb waren meer dan 500 meter hoog. De hoogte zegt niet zo veel maar de helling is meestal het probleem. een paar keer heb ik een helling moeten nemen van meer dan 10 % (een enkele keer 14%).

Vandaag heb ik 102 kilometer gefietst en ben nu in Vielsalm in België.
Het was een zeer pittige rit en de Ardennen zijn op dit moment nog goed in mijn kuiten te voelen.
Aanvankelijk was ik van plan na 92 km een overnachtingsplek te zoeken in Lierneux maar deze heb ik pas na 102 kilometer gevonden in Vielasalm.
In Lierneuxwaren weinig overnachtingsmogelijkheden.

Ik kwam bij een kleinpensionnetje in Vielsalm aan maar dat bleek gesloten te zijn.
Gelukkig was een oud dametje bereid voor een Santiago-ganger een uitzondering te maken en een overnachting voor mij mogelijk te maken.

Wat een aardige mensen zijn er toch. Ze heeft extra koffie voor mij gezet. Ik heb mij heerlijk gedouched en ga nu uitrusten voor de dag van morgen.
Ik vertrek morgen rond 9 uur omdat ik pas om 8.30 uur kan ontbijten.
Kan ze lekkere verse broodjes halen.

Mijn billen zijn nog gevoelig, het wil nog niet echt helen en het blijft dus pijnlijk.

Ik kan nu gelukkig weer berichten versturen naar de buitenwereld, alleen het verzenden van foto's wil nog niet lukken maar dat zoek ik vanavond of morgen wel uit.

Maar....toch maar mooi 102 kilometer gefietst vandaag.

Morgen waarschijnlijk de laatste Ardennentocht.

Het gaat dus voorspoedig met nog maar 2340 km te gaan.

Tot morgen,

Wim

De Derde Dag (18 juli 2005)

2005-07-18T22:22:00.000+02:00

Dit was mij het nachtje wel.

Zoals gezegd zou ik overnachten in een pension in Maasbracht.
Het zag er allemaal goed en heerlijk uit. Ik heb mij lekker op kunnen frissen en kunnen eten.
Lekker vroeg naar bed want de komende dagen (met de Ardennen in het vooruitzicht) konden wel eens zwaar worden.
Ofschoon ik een paar dagen onderweg ben begin mijn achterwerk wel iets te voelen maar een kniesoor die daar op let.

In gedachten ben ik de reis nog eens nagelopen toen ik in bed lag, hoever ik op mijn fiets in mijn gedachten ben gekomen weet ik niet want ik ben als een blok in slaap gevallen.

Midden in de nacht wordt ik opeens gewekt door een hels kabaal. Mijn horloge geeft 01.00 uur aan. Ik heb de indruk dat ik al 6 uur heb geslapen.

Het kabaal komt van buiten. Vlak bij het pension stonden enkele bussen geparkeerd en de mensen die in de bus zaten maakten een giantische herrie.
Wat bleek? Het was een muziekkorps dat waarschijnlijk ergens had opgetreden en nu duidelijk met de 'cooling down periode' bezig was.
Enkele muzikanten hadden er nog duidelijk zin en bliezen en trommelden er, midden in de nacht, driftig op los.

Dat mij dat weer moest overkomen.

Ik heb van alles geprobeerd om mijn slaap weer te vatten maar met een dergelijk enthousiast fanfarekorps onder je raam komt daar natuurlijk weinig van.
Uiteindelijk bleken de muzikanten niet zo'n lange adem te hebben en omstreeks vier uur, half vijf werd het rustig en ben ik weer in slaap gevallen.

Ik hoefde er toch niet zo vroeg uit omdat pas vanaf acht uur ontbeten kon worden.

Vandaag ben ik door het 'schoone' Limburgse land gefietst en heb ongeveer 70 km afgelegd.
Mijn achterwerk laat steeds duidelijker merken dat het achter mij staat.

Het probleem met het zenden van de foto's heb ik nog niet opgelost en hoop hier morgen aan toe te komen. Ik hoop dat het mij niet teveel tijd gaat kosten

Vannacht zal ik overnachten Wesch.
De Wesch is een buurtschap, net even buiten Noorbeek en ligt in de gemeente Margraten. Wersch is bekend om haar Brigidabron. Vroeger een openbare wasgelegenheid en tevens de oorsprong van het riviertje de Noor.

Het kristalheldere water uit de Brigidabron wordt door de agrariërs nog vaak benut voor het besproeien van de gewassen en als drinkwater voor het vee. De structuur van de Wesch - en ook van Noorbeek - komt nog vrijwel geheel overeen met die aan het begin van de 19e eeuw.
Dit gegeven gekoppeld aan het nog in belangrijke mate historische waardevolle bebouwingsbeeld is aanleiding geweest zowel Noorbeek als de Wesch aan te wijzen als beschermd dorpsgezicht.
Al met al dus een interessant buurschap met veel vakwerkhuizen dat niet zo ver van de Belgische grens ligt.

Tot morgen met nog 2442 km te gaan.

Groetjes,
Wim

De Tweede Dag (17 juli 2005)

2005-07-17T20:45:00.000+02:00

Vanmorgen werd ik om 06.30 uur gewekt door het snepperde geluid van de wekker.
Na mij opgefrist te hebben ben ik aan het ontbijt gegaan.
Mijn zus Annelies had voor heerlijke broodjes gezorgd en een overheerlijke pot koffie gezet.
Tevens werden de broodjes voor de komende dag en het nodige vocht aangevuld.

Annelies gaf te kennen mij te willen begeleiden tot het beginpunt van de 'Landelijke Fietsroute', hier begint de rest van mijn route.
Toen wij om ongeveer 07.30 afscheid namen bekroop mij het besef dat je aan haar kon merken dat zij het fijn heeft gevonden dat ik nog even bij hun langs geweest ben.

Na een laatste zwaai in haar richting, zette ik koers richting Malden.

Via Malden, Mook, Boxmeer, Lottum en Venlo arriveerde ik in Roermond.
Een zeer groot gedeelte van mijn fietsroute voerde langs de Maas.
Ik heb nooit geweten dat er zo veel bootjes tegelijkertijd op de Maas konden varen. Het was een prachtig en bont gezicht van allerlei boten in heel veel verschillende maten en kleuren.

Ik weet niet hoeveel keer ik met een pontje de Maas ben overgestoken, het moet beslist meer dan 5 keer geweest zijn.

Wat mij op viel op deze mooie zondag is het zeer grote aantal watersporters die hun vrije dag(en) doorbrengen op het water.
Vooral in de buurt van Roermond was dat erg opvallend.

Het weer was vandaag ideaal om te fietsen en ik heb dan ook de indruk dat ik een beetje verbrand ben.

Het lijkt er op alsof de zon toch niet constant op jouw huid staat te branden maar als je 's avonds uit zon bent dan voelt je nog steeds de warmte.

Momenteel zit ik in Maasbracht in een pension en ben bezig alles een beetje op een rij te zetten.
Ik denk bv aan het materiaal dat ik dacht mee te moeten nemen, je neemt altijd veel te veel mee.
Onbewust moet ik denken aan mijn kreet die ook terug te vinden is in het hoofdstuk 'Mijn Voorbereidingen' waarin ik de uitspraak doe dat; 'Alles wat je thuis laat, is mooi meegenomen'.
Ja, Ja,.

Ik heb zojuist geprobeerd een MMS-bericht te versturen naar het thuisfront, dit is helaas mislukt.
Gauw even mijn broer Jan gebeld en gevraagd of hij mij het servicenummer van mijn provider 'Orange' kan geven.

Zoals het nu is kan ik geen foto's sturen die op mijn weblog geplaatst moeten worden.
Morgenvroeg zal ik Orange (mijn provider) bellen en vragen wat ik niet goed doe (of wat zij niet goed doen)
Tot dan zullen jullie het zonder foto's moeten stellen.

Zoals gezegd ben ik momenteel in een Pension in Maasbracht en heb vandaag 125 km 'achter de kiezen'.

Morgen spreken wij elkaar weer.

De hartelijke groeten en 'nog maar' 2512 km te gaan.

Groetjes,
Wim

De Eerste Dag (16 juli 2005)

2005-07-17T09:32:00.000+02:00

Hallo Allemaal.

Nou de eerste dag heb ik goed doorstaan.

Het afscheid vanmorgen was mooi.
Ik werd vanmorgen uitgezwaaid door Wilma,Elles, Ronald en Sophie evenals Joke en Johan, (een zus en een zwager van Wilma).
Op het moment dat ik wilde vertrekken kwam er nog een onverwachtte gast bij.

Eugene Eiling (een ex-collega van mij) kwam geheel onverwacht naar Eibergen om me uit te zwaaien. Dit vond ik natuurlijk erg bijzonder.Het afscheid vond ik wel een moeilijk moment, ik moet eerlijk erkennen dat ik de eerste kilometers best wel emotioneel was.

De reis liep verder voorspoedig al moet ik wel wennen aan het extra gewicht dat ik mee moet trappen op deze reis. Vandaag heb ik 96,79 kilometer gefietst en was om 14.30 uur in Nijmegen bij mijn zus Annelies.

De gefietste route liep via Emmerich en vanaf Emmerich,langs de waal, naar Nijmegen door de Ooijpolder.
Een prachtige tocht met veel wind op kop maar dat hoort erbij.

Aangekomen in Nijmegen werd ik erg vriendelijk door mijn zus Annelies en haar vriendin Eunice ontvangen (met een heerlijk koud pilsje erbij).
Annelies heeft heerlijk gekookt (natuurlijk geheel in sfeer), een erg smakelijk pasta-gerecht met ijs en koffie na.
Verrast werd ik door een klein, maar zeer bijzonder kado.
Annelies bleek in het bezit te zijn van een klein Mariabeeldje dat mijn vader altijd bij zich gedragen blijkt te hebben in zijn portemonne. Ik wist niet van het bestaan en was dus erg verrast dat ik dit kleinood in verband met mijn fietstocht naar Santiago de Compostela mocht ontvangen.
Erg fijn dat Annelies van dit beeldje afstand heeft willlen doen en het mij wil meeggeven op mijn reis.
Ik zal het met zorg bewaren en koesteren.

Toch heb ik nog eens kritsch naar mijn bagage gekeken en ben tot de conclusie gekomen dat ik voor mijn gevoel te veel heb meegenomen, ik laat dan ook het een en ander in Nijmegen achter.
Dit scheelt in ieder geval mooi weer in gewicht.

De avond vloog voorbij en we zijn op tijd naar bed gegaan omdat ik morgenvroeg rond 7.30 uur weer wil vertrekken.

Morgen fiets ik via de LF 03 richting Maastricht.
Waar ik overnacht weet ik nog niet maar dat lezen jullie morgenavond wel.

De kop is er dus af, nu nog 2637 km te gaan.

Groeten aan iedereen

Wim

De eerste dag (als droom)

2005-06-29T00:05:00.000+02:00

Het 30 graden en de zon staat te branden aan de hemel.

Eibergen heb ik net achter mij gelaten.
Een groep mensen bestaande uit buren, familie, vrienden en bekenden zijn met mij meegefietst tot aan de gemeentegrens.
We hebben afscheid genomen en de groep fietst weer terug naar Eibergen.
Als ik om kijk dan zie net de laatste 2 mensen van het groepje in een bocht verdwijnen.

Nu ben ik helemaal op mijzelf aangewezen.

Ik ben nog maar 25 km onderweg en nu al drijfnat van het zweet.
Vrachtwagens en personenwagens passeren mij met hoge snelheid.
Steeds als er een voertuig voorbij komt worden grote hoeveelheden zand over mij heen geblazen.
Mijn gezicht zit onder het stof en mijn bril beslaat steeds door het zweten.

Langzaam zwoeg ik voort over het fietspad naast de weg van Doetinchem naar Arnhem.
Het fietspad is geplaveid met eenvoudige stoeptegels en bij ieder tegel die je passeert voel je een lichte trilling in je handen.
Op het ritme van de tegels neurie ik een melodietje. Cynisch genoeg is het 'zachtjes tikt de regen op mijn zolderraam'.
Ik kan eigenlijk best wel een regenbuitje gebruiken om het zweet en stof van mij af te spoelen.

Het ritme gaat steeds maar door en door. Plotseling verandert het ritme in een ongecontroleerd geluid. Ik kijk naar beneden om te zien of ik op ander plaveisel rij.

Tot mijn grote schrik zie ik dat mijn voorband bijna leeg is gelopen en hortend en stotend de onregelmatigheden van het wegdek probeert te volgen.
Shit, dat is snel.
Ik sta net voor een boerderij waar een paar mensen, op witte houten stoelen in de tuin, koffie ztten te drinken.

Snel pak ik mijn plakset, zet de fiets op de kop en in no-time heb ik het wiel uit de voorvork gehaald.
De bandenlichters doen snel hun werk en het lek is snel gevonden.
Opeens hoor ik een stem van een de mensen die zojuist nog op de stoelen zaten: "Moj noch verre?"

Voor ik het in de gaten heb zei ik "ja, nog 2656 km naar Spanje".

De man, die z'n boerenpetje iets achterover duwde om op zijn hoofd te kunnen krabben, mompelde iets van: "Maak dat oe Mo wies" en liep lachend om mijn fiets heen.

Toen hij de fietstassen zag die op de kop aan de voorvork en de bagagedrager hingen, zei hij geamuseerd: "Aj kiekt noar wat ie bie oe hebt kun ie wa noar Africa fietsen".

Hij draaide zich om en liep grinnekend het pad op naar de boerderij, het grind knarste onder zijn witte klompen.

De band is geplakt, ik stap op de fiets zwaai nog eens naar de mensen en zag de mensen denken: 'Den keerl hef ze nich good op de rieje'.

Opeens hoor ik een rinkelend geluid. Ik schrik wakker. De wekker

Het is half zeven en vandaag vertrek ik voor mijn reis naar Santiago de Compostela. Als ik naar de badkamer loop realiseer ik mij dat ik gedroomd heb, maar waar deze droom over ging, dat weet ik niet precies meer.

Mijn voorbereidingen

2005-06-28T11:44:00.000+02:00

Materiaal:

Mijn fiets is een Koga Myata type 'Randonneur'

Deze lijst is samengesteld onder het motto:

“Alles wat je thuis laat is mooi meegenomen”

Fietsspecificaties:

Fiets:

Koga Myata “Randonneur”

Frame:
6o centimeter (eigen lengte 187 cm)

Afmontage:
Derailleurs etc. voor en achter Shimano Deore XT

Remmen:
Shimano Deore LX

Wielen:
Voor 36 spaaks Mavic T520
Achter 40 spaaks Mavic T520

Banden:
Schwalbe Smart Guard 37 mm.

Verlichting:
Dynamo Nexus HB NX 30 naafdynamo
Koga Myata achterlicht
Lumotec Halogeen voorlamp (automatisch)

Standaards:
Pletscher Esge (achter)
Koga Myata (voor)

Fietspomp:
Road Morph

Kabelslot:
Axa

Slot:
Axa SL& DPC

Fietscomputer:
Echo W1 Wireless

Hartslagmeter:
Polar (plus borstband)

Zadeltas:
Koga Myata

Fietstassen:
Agu Sport Quorum
2 lowriders voor KlikFix
2 achtertassen KlikFix
1 stuurtas KlikFix
1 bagagedragertas

Sticker:
Ned. Genootscahp van St. Jacob

Vlaggetje:
Ned. Genootschap van St. Jacob

Onderdelen en gereedschap
Bandenplakdoosje
Elastieken
Multitool Lobster 20 funkties
Remblokjes (4 stuks)
Mulititool Gorilla Grip (zwaardere uitvoering)
Punttangetje
Zijkniptangetje
Schroevendraaiertje
Spakenspanner (in multitool)
Kettingpons (in multitool)
Spaken voor 2 stuks
Spaken achter 4 stuks
Reserve binnenband
Secondenlijm
Tape
Cable binders (diverse maten)
Zakmes
Zaklantaarn

Kleding
Fietsbroek 2
Fietsbroek lang 1
Fietsshirt 2
Fietshandschoenen
Fietshelm Trek Vapor 3
Fietsschoenen Shimano
Fietssandalen Clarks
Fiets regen/windjack
Thermohemd Craft korte mouw
Onderbroeken 3
T-shirts 3
Hemden 2
Sokken 2
Lange broek 1 (afritsbare pijpen)
Overhemd 1
Poloshirts 2
Zonnepet
Handdoeken 2
Kleine handdoek 2
Washandjes 2
Zakdoeken 4

Toiletartikelen etc.
Scheerapparaat
Tandenborstel
Pedicuresetje
Shampoo
Zeep
Tandpasta
Aftershave
Doestick
Zonnebrand
Creme
Huisapotheekje
(Pijnstillers,Medicijnen,Pleisters,Verband)
Pincet (in pedicuresetje)
Schaartje (in pedicuresetje)
Wattenstaafjes

Reisbescheiden en communicatie

Telefoon:
Orange SPV M500 (bleutooth)

PDA:
HP rx 3715 (wifi en bleutooth)
TomTom-muis
TomTom Navigator 5.0 op Pda (Benelux/Fra/Spa)

Paspoort + kopie
Rijbewijs + kopie
Verzekeringsbewijs
Ziektekostenverzekering
Bankpassen
Adressen en telefoonnummers (in Pda en Telefoon)

Routeboeken:
LF Routes Nederland (tot Maastricht)
Langs Oude Wegen 1 (Maastricht/Nevers)
Langs Oude Wegen 2 (Nevers/Oleron Ste. Marie)
St. Jacobsroute 3 (Pyryneen-Santiago de Compostela
Wat en Hoe in het Frans
Wat en Hoe in het Spaans
Credencial del Peregrino (pelgrimspaspoort)
Reisjournaal (kado van Elles, Ronald en Sophie)

De Route.

Van Eibergen zal ik de eerste dag fietsen naar Nijmegen.
In Nijmegen zal ik overnachten bij mijn zus die mij de eerste overnachting heeft aangeboden.

De tweede dag gaat het via de LF 03 richting Maastricht.
Eibergen - Maastricht 230 km.

Vanuit Maastricht zal ik de fietsroute “Lang oude wegen 1” volgen:
Totale lengte 682 km.

Route:
Traject 1a Routeverkorting: Maastricht – Clermont 32 km.
Traject 1 Ardennen noord: Clermont - Bastenaken 105 km.
Traject 2 Ardennen zuid: Bastenaken – Montmédy 80 km.
Traject 3 Argonne: Montmédy – Châlons 129 km.
Traject 4 Champagne: Châlons – Troys 98 km.
Traject 5 Yonne: Tryes – Vézelay 142 km.
Traject 6 Nivernais: Vezelay –Nevers 96 km.

Vanaf Nevers zal ik de fietsroute “Langs oude wegen 2” volgen.
Totale lengte 869 km.

Route:
Traject 1 Berry: Nevers – la Châtre 128 km.
Traject 2 Marche: La Châtre – St. Léonard de Noblat 145 km.
Traject 3 Limousin: St. Léonard – Rocamadour 164 km.
Traject 4 Quercy: Rocamadour – Moissac 125 km.
Traject 5 Armagnac: Moissac – Montesquiou 116 km.
Traject 6 Béarn Montesquiou – Oloron-Ste Marie 121 km.
Traject 7 Pays Basque: Oloron-Ste Marie – St. Jean Pied de Port 70 km.

Vanaf Oloron-Ste Marie zal ik de “St. Jacobs Fietsroute 3” volgen.
Hoofdroute “Camino Francés”.
Totale lengte van Oloron-Ste Marie naar Santiago 953 km.

Totale afstand Eibergen – Santiago de Compostela: 2734 km

Etappe-indeling:

Hangt af van de dag, de vorm, de benen en het profiel van de etappe.
Ik heb vooraf geen planning gemaakt maar ik ga uit van 80 tot 100 km. per dag.

Overnachtingen:

In Frankrijk: Gites d’Étape, Chambres d’Hôtes of kleinere hotels.
In Spanje: Albergues (refugio’s) of kleine hotels.

Waarom doe ik deze fietstocht?

2005-06-28T11:35:00.000+02:00

Enkele jaren geleden, toen ik zat te mijmeren over de tijd dat mijn werkzame leven er op zou zitten en ik al begon na te denken over de periode die zou komen, heb ik het plan opgevat om een fietstocht te maken met als doel Santiago de Compostela.

Ik had van meerdere mensen gehoord dat ze deze tocht, te voet of per fiets, hadden gemaakt. Op dat moment, toen de gedachte aan de fietstocht begon te rijpen, was het voor mij nog een gewone tocht.
Naarmate ik me er verder in verdiepte begon ook de belangstelling te groeien en ging ik op zoek naar informatie en reisverhalen van de velen die mij al zijn voorgegaan. Naast het cultuurhistorische aspect zijn er ook andere, dieper liggende motieven die maakten dat het idee van een fietstocht meer en meer veranderde in het idee om er een pelgrimstocht van te maken, een tocht uit “dankbaarheid” omdat ik na veertig jaar werken in de gezondheidszorg gezond, en in een redelijke conditie, de mijlpaal van de vervroegde uittreding mag bereiken.

Ik heb inmiddels veel vragen gehad over het feit dat ik deze toch alleen zal maken. Dit is een bewuste keuze omdat ik de weken van deze tocht wil benutten om mijn hoofd eens helemaal leeg te maken, terug te schakelen en te onthechten van het werk. Misschien ook al wel stiekem plannen maken voor de nabije toekomst. Even niets aan je hoofd en aangewezen zijn op jezelf. Heel andere problemen overwinnen dan de dagelijkse problemen op mijn werk. Tot bezinning komen.

Ik ben geboren en getogen in het dorp Lonneker, een prachtig dorp onder de rook van Enschede. Ik ben in Lonneker rooms-katholiek opgevoed en ben gedoopt in de RK kerk St. Jacobus de Meerdere. Ook mijn eerste communie en het vormsel heb ik in deze parochie ontvangen. Mede om deze reden ben ik lid geworden van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob en reis ik met het door hen uitgegeven Pelgrimspaspoort.
Ook mijn routeboeken en overige informatie heb ik via dit Genootschap besteld en ontvangen.

Het eerste stempel zal ik (op de fiets natuurlijk) gaan halen in Lonneker in de week voor mijn vertrek.
Als vertrekdatum heb ik 16 juli gepland. Ik hoop eind augustus weer thuis te zijn.

Hieronder vinden jullie alle informatie mbt pelgrimstochten naar Santiago de Compostela

Santiago de Compostela, in het noordwesten van Spanje, is samen met Jeruzalem en Rome een van de belangrijkste christelijke bedevaartoorden.
De geschiedenis van de pelgrimage naar Compostela gaat veel verder terug.
De symbolen van de Camino; de St.Jacobsschelp en het zwaardkruis (de lagarto), duiden op een niet christelijke vruchtbaarheidsrite. Al voor onze christelijke jaartelling marcheerden Romeinse legioenen naar Fi(ni)sterre, 'het eind van de wereld', aan de kust van de dood om daar de zon in de onderwereld te zien wegzakken.
Ook nu nog lopen de 'hardcore' pelgrims door naar deze plaats aan de kust. En nog steeds wordt door hen bij zonsondergang het eeuwenoud keltisch ritueel van water, vuur en aarde uitgevoerd.

St. Jacobus: Legende en Tradities
Sint Jacobus, Jacobus de Meerdere of Santiago is de nationale heilige van Spanje.Hij geldt als een van de belangrijkste apostelen. Maar ondanks zijn belangrijke status is er in de Bijbel weinig over hem te vinden. Buiten Spanje is hij voornamelijk bekend vanwege de pelgrimage. Zijn symbolen zijn de Sint Jacobsschelp en het zwaardkruis.
Er zijn aanwijzingen, dat de traditie van de pelgrimage naar de plek, waar Santiago begraven zou zijn, veel ouder is dan de christelijke geschiedenis. Vooral de plaats Fisterre, Finisterre of het eind van de wereld, duikt op als de magische plek waar de wereld ophoudt en de onderwereld begint. Het ligt aan de kust, die ook wel de kust van de dood genoemd wordt. Nu vanwege de grote kans op schipbreuk, toen om een andere reden.
Het is veilig om te beweren, dat Santiago in oorsprong niet christelijk was. De meeste christelijke tradities zijn ouder dan het christendom. In voor-christelijke tijden was het altijd al traditie om op bepaalde tijden in het jaar de stamgod rond te dragen. Meestal gebeurde dit in jaargetijden die belangrijk waren voor de oogst of de vruchtbaarheid. Deze gewoonte vindt zijn navolging nog steeds in de vele christelijke proccessies in het voor- en najaar.
Ook andere tradities in Spanje zijn direct te herleiden naar deze vruchtbaarheidsriten. Het meest in het oog springend is de nationale sport: het stierenvechten. Maar ook een feest als Sanfermin in Pamplona: het rennen voor de stieren.

Maar er zijn ook andere bronnen die verhalen over de traditie van de pelgrimage. Van de Romeinse legioenen van Caius Brutus wordt verteld dat ze naar Fisterre zijn gemarcheerd. Vanaf de kaap hebben zij vol ontzag de zon gezien, die langzaam in de onderwereld wegzakte. Ongetwijfeld zullen ook zij de oude keltische riten van aarde, water en vuur hebben uitgevoerd. Hierbij wordt het haar geknipt, wordt in de zee gebaad en wordt iets persoonlijks uit hun verleden verbrand bij zonsondergang. Dit alles wordt vandaag de dag nog steeds door sommige pelgrims gedaan.

De legionairs aanbaden de zwaardgod Mithras en kenden de Egyptiese Serapis, de grote genezer die ook weer Jupiter en dus Pluto de onderwereld god was. In de voor-christelijke geschiedenis waren er diverse goden verbonden met de pelgrimage naar finisterre. Zij waren bekend onder andere namen als Dondergod, Gids en Beschermer van het dodenrijk. Functies die nu Santiago, zij het onder de christelijke naam, nog steeds vervult.

Het meest in het oog springende symbool van de pelgrimage naar Santiago de Compostela is de Sint Jacobsschelp. Het wordt gebruikt als voornaamste ornament op alle gebouwen langs de Camino. Nu is de schelp het symbool voor het vrouwelijk geslachtsdeel en is bekend als symbool van geboorte of wedergeboorte.

Het is daarom dat Venus hieruit opstijgt in het schilderij 'De Geboorte van Venus' van Botticelli. Het is een symbool van een voorchristelijke vruchtbaarheidsrite, dat net als zoveel heidense symbolen en riten door de katholieke kerk zijn overgenomen. Om dit symbool over te nemen moest Santiago, volgens de legende, iemand terug doen komen van de dood. Iets wat Santiago in de geest van zijn heidense alter-ego wel diverse malen doet. Dit keer redde hij een ruiter die verdronken was in zee. Toen deze terugkwam uit de zee was hij overdekt met schelpen. Via deze constructie werd de schelp toch het symbool van pelgrimage naar Galicië.
Ook het andere symbool van Santiago het zwaardkruis, bekend onder zijn voorchristelijke naam lagarto of hagedis, verbonden met vruchtbaarheid en van kuisheid.

Uit al deze niet-christelijke symbolen en mythen is Santiago en de pelgrimage ontstaan. Hij is nog steeds de heilige beschermer die te paard zijn gelovigen beschermt. De pelgrimage is nog steeds een reis naar persoonlijke inzicht. De reis die nog steeds een metafoor is voor het leven. Santiago is nog steeds de gids, die op het eind van de reis op de pelgrim wacht.

St. Jacobus en de Bijbel
In het algemeen wordt geloofd dat Sint Jacob de Santiago in Spanje gepreekt heeft.
Hier zou de Maagd van de Zuil aan hem verschenen zijn. Hij was een van de apostelen en had samen met zijn broer de bijnaam Boanerges (Zonen van de Donder). Op zijn terugkeer in Palestina werd hij door Herodus Agrippa onthoofd.
Zijn volgelingen namen zijn lichaam via de haven Joppa naar Galicië, waar ze hem aan de voet van de Libredon begroeven. Als gevolg van oorlogen en ontvolking raakte deze christelijke bedevaartsplaats in de vergetelheid.
(naar: Irieense Kronieken)

Samen met zijn broer Johannes en met Petrus vormt Jacob de Meerdere de top drie van de apostelen.
Hij was aanwezig bij de gedaanteverwisseling, toen Jezus in een kolom van licht veranderde. Hij was in Getsemane toen Jezus vroeg om "de beker aan hem voorbij te laten gaan..".
Jacobus en zijn broer Johannes waren de twee onafscheidelijke neefjes van Christus. Hun vader Zebedee was getrouwd met Salome, de zus van de maagd Maria.
Zij had geld en was een van de sponsors van Christus. Zij was de geldschietster van het laatste avondmaal. Met haar vraag om haar zonen een goede plek te geven in het Hemelse rijk komt ze over als zo'n typische
ambitieuze moeder, die voortdurend probeert haar zonen in de schijnwerpers te zetten.
Ook niet echt gunstig is het beeld dat de bijbel van Jacobus en zijn broertje schetst.
Op een bepaald moment, als Christus geconfronteerd wordt met een stel sceptici, roepen de twee om het hardst dat ze op zijn bevel hen wel eens met hemelvuur zullen vernietigen. (Lucas 9:5) Jezus antwoordt hierop dat hij niet gekomen is om "mensenlevens te vernietigen, maar ze om ze te redden." Het is na deze gebeurtenis, dat Jezus hen de Donderzonen, Boanerges, noemt.
Met enige ironie waarschijnlijk, het wordt tenslotte gezegd door dezelfde persoon, die ooit op een bruiloft alle water in wijn veranderde.

Een andere keer nemen ze Jezus C. apart om zich te verzekeren van de beste plekjes in de hemel. Ze willen links en rechts van hem zitten. (Marcus10:38) De sarcasme van zijn vraag: "Kunt gij dan uit mijn beker drinken?" ontgaat hen, als ze antwoorden: "Kunnen we!"
Jezus redt de situatie door te zeggen, dat het niet aan hem is om die plaatsen te vergeven.
De andere apostelen waren niet echt dol op de twee. Ze waren de neefjes van Jezus. Hun moeder had geld. En ze waren echte strooplikkers. Maar als de apostelen dus horen wat de neefjes nu weer hebben geprobeerd zakt hun toch al niet zo geweldige populariteit naar een nieuw dieptepunt.(Marcus 10:41)

St. Jacobus en Galicië
Santiago de Compostela ligt in Galicië in het Noord-Westen van Spanje.
Door het regenachtige klimaat en weelderige groene landschap doet het meer aan Ierland, Bretagne of de Hebriden denken dan aan Spanje. Het landschap heeft ook dezelfde mystiek.
De inwoners zijn van Keltische komaf. Het is een hardwerkend en ondernemend volk, dat zowel figuren als Franco als ook Fidel Castro heeft voortgebracht.
En net als hun keltische broedervolken spelen ze doedelzak en drinken ze appelcider. De stam van de naam Galicië is dezelfde als van Wales (Gales) of het Iers (Gaelic).
Galicië is het enige gebied in Spanje dat nooit bezet is geweest door de Moren. En het is ook vanuit hier dat de Reconquista, de herovering van Spanje door de christenen op de Moren, is begonnen.

Pelgrims
Te vaak maak je beslissingen in dit leven, waar je maar gedeeltelijk achter staat. En ook in de beslissingen, die hieruit volgen, kun je je maar gedeeltelijk vinden. Hieruit volgen dan weer andere beslissingen waar je jezezelf niet meer in vindt. Totdat je op een dag wakker wordt en jezelf niet meer kunt vinden. Dan pak je de spullen die belangrijk zijn en je gaat op weg. Totdat je jezelf weer tegen komt. En dan spreek je jezelf eens streng toe.
(Aboriginal verklaring voor de Walkabout))

Een pelgrimage is een tocht naar een plek van spiritueel belang met de bedoeling om inzicht te verwerven. Niet het einddoel, maar de weg ernaar toe, is hiervoor de manier.

De moderne pelgrim lijkt een contradictie; een anachronisme. Een verouderd symbool uit een halfvergeten tijd. Maar het idee gaat klaarblijkelijk dieper. Elke tijdsperiode, elke cultuur en elke godsdienst op deze aarde is bekend met het idee van de pelgrimage.

Het pelgrim-zijn wordt aanvaard als een fase in het leven. Een fase zoals andere stadia in het leven: die van kind, leerling, krijger, echtgenoot en vader/moeder. Het is de fase, waarin al het door de jaren heen vergaarde materiële opzij geschoven wordt voor inzicht over het leven en de dood; van oudsher het terrein van de religie.

In de christelijke wereld werden pelgrims vernoemd naar de drie belangrijkste plaatsen van pelgimage: Romeiri voor hen die naar Rome gingen en Palmeiri voor degenen die naar Jeruzalem gingen. Degenen die naar de Tombe van Heilige Jacob in Compostela gingen werden Peregrinos genoemd. Letterlijk: 'zij die door het veld gaan'.

Ooit was het de pelgrim, die onbekend was met het land, waar hij doorheen trok.
Nu zijn 't het land en zijn bewoners, die onbekend zijn met het begrip van pelgrim.

Kaarten en gidsen houden de moderne pelgrim op de goede weg. De palster, de pelgrimsstaf, is vervangen door de telescopische wandelstok uit ruimtevaartmetaal. Kunstoffen houden de pelgrim droger, koeler en warmer dan de pelgrim uit de middeleeuwen kon voorstellen. Wat blijft is de pelgrim en zijn weg, de Camino. Een weg, die niemand anders, dan de pelgrim kan gaan. Maar de weg, de Camino, is gebleven.

Elk jaar gaan vele duizenden pelgrims op weg naar Santiago de Compostela. Zowel te voet, te paard als
op de fiets wordt op weg gegaan. Dit zijn door de katholieke kerk erkende manieren van pelgrimage.
Om je te kwalificeren als pelgrim moet op zijn mist 100 km te voet of 200 km te paard of op de fiets
worden afgelegd.
Veruit de meeste pelgrims lopen alleen de vereiste honderd kilometer. Dit zijn bijna allemaal echte gelovigen. Zij beginnen meestal in Ponteferrada. Dit geeft hen dan recht op een Compostela. Dat op zijn beurt weer recht geeft op strafvermindering na de dood.

Anderen beginnen hun pelgrimsweg vanaf de franse Pyreneën in St. Jean Pied-de-Port of in de spaanse Pyreneën bij de Abdij van Roncevalles. Ze maken gebruik van het uitstekende net van refugio's en volgen de befaamde gele pijlen, die de route markeren. Als ze alles, de volle 800 kilometer, lopen, kan Santiago de Compostela in ongeveer 4 weken worden bereikt. Sommige pelgrims lopen alleen gedeeltes of slaan gedeeltes van de Camino over. Dit wordt trampa genoemd.

Een tot de verbeelding sprekende groep zijn de lange afstands-wandelaars. Zij vertrekken net als de pelgrims van vroeger te voet vanuit hun woonplaats. Voor langere tijd laten zij de vertrouwdheid en de gemakken van thuis achter zich. Geen kranten, radio of televisie en alleen zichzelf als gezelschap.

Net als de pelgrims van toen ervaren zij de ontberingen. Niet alleen de vanzelfsprekende fysieke, maar ook de geestelijke ongemakken zoals eenzaamheid en gevoelens van uitzichtloosheid.

Het Heilig Jaar
Een jaar is een Heilig Jaar, wanneer de naamdag van de apostel St. Jacob op een zondag valt. Dit gebeurt elke 6-5-6 en 11 jaar. In het tweede millennium was 1999 het laatste jaar. In het derde millennium was 2004 het eerste jaar waarin de naamdag op een zondag viel.

In een Heilig Jaar kunnen alle pelgrims, die door de deur van de kathedraal gaan, rekenen op een volle aflaat. Hiermee worden alle zonden vergeven. Opmerkelijk is dat het Heilig Jaar van Jacobus door Calixtus is ingesteld. Het is dus ouder dan dat van het heilig Jaar van Rome. Verder wordt dit Heilige Jaar bevestigd in de pauselijke bul 'Regis Aeterni' uit 1179 van Paus Alexander III.

Compostela
Degene die de tocht voltooit en daarvoor in Spanje de benodigde stempels verzamelt, ontvangt in Santiago de Compostela een officiele oorkonde, genaamd de "Compostela".

De Jacobsschelp

De Jacobsschelp het symbool voor de Heilige St. Jaco